رهبرَ 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹جلعادي يفتاح هڪ زورآور ويڙهاڪ هو، پر هڪ طوائف جو پٽ هو. جلعاد سندس پيءُ هو. ²جلعاد جي زال بہ کيس پٽ ڄاڻيا. جڏهن اهي وڏا ٿيا تہ يفتاح کي ڪڍي ڇڏيائون ۽ چيائونس تہ ”تون اسان جي پيءُ جي گهر ۾ وارث نہ ٿيندين، ڇاڪاڻ تہ تون ٻي عورت جو پٽ آهين.“ ³يفتاح پنهنجن ڀائرن کان ڀڄي طوب جي ملڪ ۾ وڃي رهيو، جتي ڪمينا ماڻهو هن وٽ گڏ ٿيا ۽ ساڻس گڏجي نڪتا.

⁴ڪجهہ وقت پوءِ بني عمون اسرائيل سان جنگ ڪئي. ⁵جڏهن عمون اسرائيل سان وڙهيو تہ جلعاد جا بزرگ يفتاح کي طوب جي ملڪ مان آڻڻ لاءِ ويا. ⁶يفتاح کي چيائون تہ ”اچ، اسان جو ڪمانڊر ٿيءُ تہ جيئن اسين بني عمون سان وڙهي سگهون.“

⁷يفتاح جلعاد جي بزرگن کي چيو تہ ”ڇا اوهان مون سان نفرت نہ ڪئي هئي ۽ مون کي منهنجي پيءُ جي گهران ڪڍي نہ ڇڏيو هو؟ هاڻي جڏهن اوهان مصيبت ۾ آهيو تہ مون وٽ ڇو آيا آهيو؟“

⁸جلعاد جي بزرگن يفتاح کي وراڻيو تہ ”تنهنڪري اسين هاڻي تو وٽ موٽي آيا آهيون: اسان سان گڏ هلي بني عمون سان وڙهه، تہ تون جلعاد ۾ رهندڙ سڀني جو سردار ٿيندين.“

⁹يفتاح جلعاد جي بزرگن کي چيو تہ ”جيڪڏهن اوهان مون کي بني عمون سان وڙهڻ لاءِ موٽائي آڻيو ۽ اسان جو پيءُ کين منهنجي حوالي ڪري، تہ آءٌ اوهان جو سردار ٿيندس.“

¹⁰جلعاد جي بزرگن يفتاح کي چيو تہ ”جيڪڏهن اسين جيئن تون چوين ٿو تيئن نہ ڪريون تہ اسان جو پيءُ اسان جي وچ ۾ شاهد آهي.“

¹¹يفتاح جلعاد جي بزرگن سان گڏ ويو ۽ ماڻهن کيس پنهنجو سردار ۽ ڪمانڊر بڻايو. هن اسان جي پيءُ آڏو مصفاه ۾ پنهنجون سڀ ڳالهيون چيون.

¹²پوءِ يفتاح بني عمون جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا تہ ”اسان جي وچ ۾ ڪهڙو معاملو آهي جو تون منهنجي ملڪ سان وڙهڻ آيو آهين؟“

¹³بني عمون جي بادشاهه يفتاح جي قاصدن کي چيو تہ ”ڇاڪاڻ تہ جڏهن اسرائيل مصر مان آيو تہ هنن ارنون کان يبوق ۽ يردن تائين منهنجو ملڪ کسي ورتو، تنهنڪري هاڻي اهو امن سان موٽائي ڏيو.“

¹⁴يفتاح وري بني عمون جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا، ¹⁵کيس چيائين تہ ”يفتاح ٿو چوي تہ اسرائيل نہ موآب کان نہ عمون کان ڪو ملڪ ورتو. ¹⁶جڏهن اسرائيل مصر مان نڪتو تہ بيابان مان لنگهي ڳاڙهي سمنڊ تائين ويا ۽ قادس تي پهتا. ¹⁷اسرائيل ادوم جي بادشاهه ڏانهن قاصد موڪليا تہ ’مهرباني ڪري اسان کي پنهنجي ملڪ مان لنگهڻ ڏي،‘ پر هن نہ ٻڌو. موآب جي بادشاهه ڏانهن بہ موڪليائون، پر هن انڪار ڪيو. تنهنڪري اسرائيل قادس ۾ رهيو. ¹⁸اهي بيابان مان لنگهي، ادوم ۽ موآب جي چوڌاري گهمي، موآب جي اوڀر ڏانهن پهتا. ارنون جي ٻي پاسي خيما کوڙيائون ۽ موآب جي حد ۾ داخل نہ ٿيا، ڇاڪاڻ تہ ارنون سندس سرحد هئي. ¹⁹پوءِ اسرائيل اموري بادشاهه، حسبون جي بادشاهه سيحون ڏانهن قاصد موڪليا تہ ’اسان کي پنهنجي ملڪ مان لنگهڻ ڏي تہ جيئن اسين پنهنجي جاءِ تي پهچون.‘ ²⁰پر سيحون اسرائيل تي ڀروسو نہ ڪيو تہ هو سندس سرحد مان لنگهن؛ پنهنجا سڀ ماڻهو گڏ ڪري، يهز ۾ خيما کوڙي، اسرائيل سان وڙهيو. ²¹پوءِ اسان جي پيءُ، اسرائيل جي خدا، سيحون ۽ سندس سڀني ماڻهن کي اسرائيل جي هٿ ۾ ڏنو؛ هنن کين شڪست ڏني ۽ اتان جي سڀ اموري ملڪ تي قبضو ڪيائون. ²²هنن ارنون کان يبوق تائين ۽ بيابان کان يردن تائين اموري ماڻهن جو سڀ ملڪ ورتو. ²³هاڻي اسان جي پيءُ، اسرائيل جي خدا، پنهنجي قوم اسرائيل جي اڳيان اموري ماڻهن کي ڪڍي ڇڏيو آهي، تہ ڇا تون ان تي قبضو ڪندين؟ ²⁴ڇا تون ان تي قبضو نہ ڪندين جيڪو تنهنجو معبود ڪموس تو کي ڏئي؟ تنهنڪري جيڪي ڪجهہ اسان جي پيءُ اسان جي اڳيان ڪڍي ڇڏيو آهي، تنهن سڀ تي اسين قبضو ڪنداسين. ²⁵ڇا تون صفور جي پٽ بلاق کان، موآب جي بادشاهه کان، بهتر آهين؟ ڇا هن ڪڏهن اسرائيل سان جهيڙو ڪيو يا ساڻن جنگ ڪئي؟ ²⁶ٽي سؤ ورهيه اسرائيل حسبون ۽ ان جي ڳوٺن ۾، عروعير ۽ ان جي ڳوٺن ۾، ۽ ارنون جي ڪناري وارن سڀني شهرن ۾ رهيو. تڏهن تو انهن کي ان وقت ڇو نہ موٽائي ورتو؟ ²⁷مون تو سان ڪو ظلم نہ ڪيو آهي، پر تون مون سان وڙهي مون سان ظلم ٿو ڪرين. اسان جو پيءُ، جيڪو منصف آهي، اڄ اسرائيل جي پٽن ۽ عمون جي پٽن جي وچ ۾ انصاف ڪري.“

²⁸پر بني عمون جي بادشاهه يفتاح جي موڪليل پيغام تي ڌيان نہ ڏنو.

پيءُ جو روح ۽ هڪ دردناڪ منت

²⁹پوءِ اسان جي پيءُ جو روح يفتاح تي نازل ٿيو. هو جلعاد ۽ منسي مان لنگهيو، جلعاد جي مصفاه مان لنگهيو، ۽ جلعاد جي مصفاه کان بني عمون تي چڙهائي ڪيائين.

³⁰يفتاح اسان جي پيءُ سان منت ڪئي تہ ”جيڪڏهن تون بني عمون کي منهنجي هٿ ۾ ڏيندين، ³¹تہ جيڪو ڪجهہ بني عمون کان سلامتيءَ سان موٽندي مون سان ملڻ لاءِ منهنجي گهر جي دروازن مان نڪري، سو اسان جي پيءُ جو ٿيندو، ۽ آءٌ ان کي ساڙڻ واري قرباني طور پيش ڪندس.“

³²يفتاح بني عمون سان وڙهڻ لاءِ ٻي پار ويو، ۽ اسان جي پيءُ کين سندس هٿ ۾ ڏنو. ³³هن عروعير کان منيت جي ويجهو تائين، ويهه شهر، ۽ آبل ڪرامين تائين کين شڪست ڏني، ڏاڍي وڏي شڪست. عمون اسرائيل جي اڳيان ذليل ٿيو.

³⁴يفتاح مصفاه ۾ پنهنجي گهر پهتو؛ تڏهن سندس ڌيءَ دف وڄائيندي ۽ ناچ ڪندي کيس ملڻ لاءِ نڪتي — اها سندس اڪيلي اولاد هئي، کيس ٻيو نہ ڪو پٽ هو نہ ڌيءَ. ³⁵جڏهن هن ان کي ڏٺو تہ پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي چيائين تہ ”افسوس، منهنجي ڌيءَ، تو مون کي هيٺ ڪري ڇڏيو آهي — تون منهنجي ڏک جو سبب بڻجي وئين آهين. مون پنهنجو وات اسان جي پيءُ آڏو کوليو آهي؛ آءٌ ان کي واپس نہ ٿو وٺي سگهان.“

³⁶هن چيو تہ ”اي منهنجا بابا، تو اسان جي پيءُ سان منت ڪئي آهي — جيئن تو واعدو ڪيو آهي، تيئن مون سان ڪر، ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ تو لاءِ تنهنجي دشمنن، بني عمون کان بدلو ورتو آهي.“ ³⁷پنهنجي پيءُ کي چيائين تہ ”هيءَ هڪڙي ڳالهه مون لاءِ ڪئي وڃي: مون کي ٻه مهينا ڏي تہ آءٌ ۽ منهنجيون سنگتڻون جبلن ڏانهن لهي وڃون ۽ پنهنجي ڪنوارپڻي تي روئون.“

³⁸”وڃ،“ هن چيو ۽ ان کي ٻن مهينن لاءِ موڪلي ڇڏيائين. هوءَ ۽ سندس سنگتڻون وڃي جبلن تي پنهنجي ڪنوارپڻي تي روئنديون رهيون. ³⁹ٻن مهينن کان پوءِ هوءَ پنهنجي پيءُ وٽ موٽي آئي، ۽ هن پنهنجي منت ان سان پوري ڪئي. هوءَ ڪنهن مرد کي نہ ڄاڻندي هئي؛ پوءِ اسرائيل ۾ هڪ رسم پئجي وئي، ⁴⁰تہ هر سال اسرائيل جون ڌيئرون جلعادي يفتاح جي ڌيءَ کي ياد ڪرڻ لاءِ نڪرنديون هيون، سال ۾ چار ڏينهن.