قاضيانو 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹جِفتاح جِلعادى يو زبردست سپاهى وو، خو د يوې کسبۍ ښځې زوئ وو. جِلعاد د هغۀ پلار وو. ²د جِلعاد ښځې هم هغۀ ته زامن وزېږول. کله چې دا لوئ شول، نو جِفتاح يې وشاړو او ورته يې ووئيل چې، ”تۀ به زمونږ د پلار په کور کښې ميراث نۀ وينې، ځکه چې تۀ د بلې ښځې زوئ يې.“ ³نو جِفتاح د خپلو وروڼو نه وتښتېدو او د طوب په مُلک کښې اوسېدو، چرته چې بدمعاشان ورته راغونډ شول او د هغۀ سره به وتل.

⁴څۀ وخت وروستو، د عمون اولادې په اِسرائيل باندې جنګ شروع کړو. ⁵کله چې د عمون اولادو د اِسرائيل سره جنګ کولو، نو د جِلعاد مشران لاړل چې جِفتاح د طوب د مُلک نه راولى. ⁶هغوئ جِفتاح ته ووئيل چې، ”راشه، زمونږ سالار شه، دې دپاره چې مونږ د عمون اولادو سره جنګ وکړو.“

⁷جِفتاح د جِلعاد مشرانو ته ووئيل چې، ”آيا تاسو زما نه نفرت نۀ کولو او زما د پلار د کور نه مو زۀ ونۀ شاړلم؟ اوس چې په مصيبت کښې يئ، نو ولې ما ته راځئ؟“

⁸د جِلعاد مشرانو جواب ورکړو چې، ”ځکه نو اوس تا ته واپس راغلى يُو: زمونږ سره راشه او د عمون اولادو سره جنګ وکړه، او تۀ به زمونږ د ټولو جِلعاديانو سردار شې.“

⁹جِفتاح د جِلعاد مشرانو ته ووئيل چې، ”کۀ تاسو ما د عمون اولادو سره جنګ کولو دپاره واپس بوځئ او زمونږ پلار هغوئ ما ته راوسپارى، نو زۀ به ستاسو سردار شم.“

¹⁰د جِلعاد مشرانو جِفتاح ته ووئيل چې، ”زمونږ پلار زمونږ په مينځ کښې ګواه دے کۀ مونږ هم هغه شان ونۀ کړو لکه څنګه چې تۀ وايې.“

¹¹نو جِفتاح د جِلعاد مشرانو سره لاړو، او قوم هغه د ځان سردار او سالار جوړ کړو. هغۀ خپلې ټولې خبرې په مِصفاه کښې د خپل پلار په حضور کښې وکړې.

¹²بيا جِفتاح د عمون بادشاه ته قاصدان ولېږل چې، ”زمونږ په مينځ کښې څۀ شته، چې تۀ زما د مُلک سره جنګ کولو دپاره راغلے يې؟“

¹³د عمون بادشاه د جِفتاح قاصدانو ته ووئيل چې، ”ځکه چې اِسرائيل، کله چې د مِصر نه راغلو، نو زما مُلک د ارنون نه د يبوق او د اردن پورې واخستو، نو اوس دا په سلامتۍ سره واپس راکړئ.“

¹⁴جِفتاح بيا د عمون بادشاه ته قاصدان ولېږل، ¹⁵او ورته يې ووئيل چې، ”جِفتاح وائى: اِسرائيل د موآب يا د عمون نه هيڅ مُلک نۀ دے اخستے. ¹⁶کله چې اِسرائيل د مِصر نه راوختل، نو هغوئ د بيابان نه د بحرِ قُلزم پورې تېر شول او قادِش ته ورسېدل. ¹⁷اِسرائيل د ادوم بادشاه ته قاصدان ولېږل چې، ’مهربانى وکړه، مونږ ته د خپل مُلک نه د تېرېدو اِجازت راکړه،‘ خو هغۀ وانۀ ورېدل. هغوئ د موآب بادشاه ته هم ولېږل، خو هغۀ هم انکار وکړو. نو اِسرائيل په قادِش کښې پاتې شو. ¹⁸هغوئ د بيابان نه، د ادوم او د موآب نه چاپېره، لاړل او د موآب ختيځ طرف ته ورسېدل. هغوئ د ارنون هغه طرف ته خېمې ولګولې، خو د موآب په سرحد کښې دننه نۀ شول، ځکه چې ارنون د هغۀ سرحد وو. ¹⁹بيا اِسرائيل د اموريانو بادشاه سِيحون، چې د حِسبون بادشاه وو، ته قاصدان ولېږل چې، ’مونږ ته اِجازت راکړه چې ستا د مُلک نه د خپل ځائ ته تېر شُو.‘ ²⁰خو سِيحون د اِسرائيل باندې اِعتبار ونۀ کړو چې هغوئ د هغۀ د سرحد نه تېر شى؛ هغۀ خپل ټول قوم راغونډ کړو، په يحض کښې يې خېمې ولګولې، او د اِسرائيل سره يې جنګ وکړو. ²¹نو زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک، سِيحون او د هغۀ ټول قوم د اِسرائيل په لاس کښې ورکړل؛ هغوئ دوئ ته ماتې ورکړه او د اموريانو ټول هغه مُلک يې واخستو. ²²هغوئ د اموريانو ټول مُلک، د ارنون نه د يبوق پورې، او د بيابان نه د اردن پورې واخستو. ²³اوس چې زمونږ پلار، د اِسرائيل خُدائ پاک، اموريان د خپل قوم اِسرائيل د مخې نه وشاړل، نو آيا تۀ به دا مُلک په خپل قبضه کښې راولې؟ ²⁴آيا تۀ به هغه مُلک نۀ اخلې چې ستا خُدائ کموس يې در درکوى؟ نو مونږ به هر هغه مُلک اخلُو چې زمونږ پلار زمونږ د مخې نه شاړلى دے. ²⁵آيا تۀ د موآب د بادشاه، د صِفور د زوئ بالِق نه بهتر يې؟ آيا هغۀ کله د اِسرائيل سره جګړه کوله يا د هغوئ سره جنګ کولو؟ ²⁶درے سوه کاله اِسرائيل په حِسبون او د هغۀ په کلو کښې، او په عروعير او د هغۀ په کلو کښې، او د ارنون په غاړه د ټولو ښارونو کښې اوسېدو. بيا تاسو هغه وخت ولې هغه واپس نۀ کړل؟ ²⁷ما ستا سره هيڅ بدى نۀ ده کړې، خو تۀ ما سره بدى کوې چې ما سره جنګ کوې. زمونږ پلار، چې مُنصف دے، دې نن ورځ د اِسرائيل د اولادو او د عمون د اولادو په مينځ کښې اِنصاف وکړى.“

²⁸خو د عمون بادشاه هغه پېغام ته چې جِفتاح ورته لېږلے وو، هيڅ غور ونۀ کړو.

د پلار روح او يو غمجن قسم

²⁹بيا د زمونږ پلار روح په جِفتاح باندې راغلو. هغه د جِلعاد او د منسى نه تېر شو، د جِلعاد د مِصفاه نه تېر شو، او د جِلعاد د مِصفاه نه هغه د عمون اولادو طرف ته مخکښې لاړو.

³⁰او جِفتاح زمونږ پلار ته قسم وکړو چې، ”کۀ تۀ د عمون اولادې زما په لاس کښې راکړې، ³¹نو کله چې زۀ د عمون اولادو د طرف نه په سلامتۍ سره واپس راشم، هر څۀ چې زما د کور د دروازې نه زما د ملاقات دپاره راووځى، هغه به زمونږ د پلار وى، او زۀ به دا د سوزېدونکى قربانۍ په توګه پېش کوم.“

³²نو جِفتاح د عمون اولادو سره د جنګ کولو دپاره واوختو، او زمونږ پلار هغوئ د هغۀ په لاس کښې ورکړل. ³³هغۀ هغوئ ته د عروعير نه د مِنيت نژدې پورې ماتې ورکړه — شل ښارونه — او د ابيل کرامِيم پورې، چې دا ډېره لويه ماتې وه. نو د عمون اولادې د اِسرائيل مخکښې زېر شول.

³⁴جِفتاح خپل کور، مِصفاه ته راغلو؛ د هغۀ لور د ډولکو او نڅا سره د هغۀ د ملاقات دپاره راووته — دا د هغۀ يوازينۍ اولاد وه، د هغۀ بل زوئ يا لور نۀ وو. ³⁵کله چې هغۀ دا وليده، نو خپلې جامې يې وشلولې او ويې وئيل چې، ”اے زما لورې، تا زۀ ډېر ذليل کړم — تۀ زما د غم سبب شوې يې. ما زمونږ پلار ته خوله خلاصه کړه؛ زۀ دا واپس نۀ شم اخستے.“

³⁶هغې ووئيل چې، ”اے زما پلاره، تا زمونږ پلار ته قسم کړے دے — نو ما سره هم هغه شان وکړه لکه څنګه چې دې وعده کړې ده، ځکه چې زمونږ پلار ستا نه ستا د دُښمنانو، د عمون اولادو نه بدله واخسته.“ ³⁷هغې خپل پلار ته ووئيل چې، ”زما دپاره دا يوه خبره وکړه: ما ته دوه مياشتې اِجازت راکړه چې زۀ غرونو ته ښکته لاړه شم او د خپلې کنوارۍ په غم کښې وژاړم، زۀ او زما ملګرتياوې.“

³⁸هغۀ ورته ووئيل چې، ”لاړه شه،“ او دوه مياشتو دپاره يې ولېږله. نو هغه او د هغې ملګرتياوې لاړلې او په غرونو کښې يې د هغې په کنوارۍ وژړل. ³⁹د دوو مياشتو نه پس هغه خپل پلار ته واپس راغله، او هغۀ د هغې په حقله خپل قسم پوره کړو. هغې هيڅ سړے نۀ وو پېژندلے؛ نو په اِسرائيل کښې يو رواج شروع شو، ⁴⁰چې هر کال به د اِسرائيل لوڼه د جِلعادى جِفتاح د لور د يادګار دپاره وتلې، په کال کښې څلور ورځې.