Purwaning Dumadi 11 FHB Father's Heart Bible™

11 ¹Ing wektu iku bumi sajembaring mung nganggo basa siji lan tetembungan kang padha. ²Bareng padha ngalih mangetan, wong-wong mau nemu tanah dhataran ing nagara Sinear, banjur padha manggon ing kono. ³Wong-wong mau padha sapocapan: “Ayo, kita padha gawe bata lan diobong nganti mateng.” Wong-wong mau nganggo bata minangka watu lan ter minangka lepa. ⁴Banjur padha calathu: “Ayo, kita padha ngedegake kutha lan menara kang pucuke tekan ing langit, sarta gawe jeneng kanggo awake dhewe, supaya kita aja nganti kabuyarake ing salumahing bumi.”

⁵Nanging Rama kita tumedhak arsa mirsani kutha lan menara kang lagi diedegake dening wong-wong mau. ^a a v5 Rama kita, kang ana ing ngendi-endi, ing kene digambarake ‘tumedhak’ — basaning manungsa kanggo nggambarake anggone nyedhaki arsa tumindak.

⁶Rama kita banjur ngandika: “Delengen, wong-wong iki bangsa siji lan basane siji, lan iki lagi wiwitane apa kang bakal padha ditindakake. Saiki ora ana kang padha dirancang kang bakal mokal tumraping wong-wong iku. ⁷Ayo, kita tumurun mrana lan ngisruhake basane, supaya aja ana kang ngerti basane pepadhane.”

⁸Mulane Rama kita mbuyarake wong-wong mau saka kono menyang salumahing bumi, nganti padha mandheg anggone ngedegake kutha mau. ⁹Mulane panggonan mau dijenengake Babel, awit ing kono Rama kita ngisruhake basane salumahing bumi, lan saka kono wong-wong mau kabuyarake menyang salumahing bumi. ^b b v9 Jeneng Babel swarane kaya tembung ‘kisruh’ — nandhani panggonan nalika Rama kita ngisruhake basaning manungsa.

Turune Sem

¹⁰Iki critane turune Sem: nalika umur satus taun, Sem nurunake Arpakhsad, rong taun sawise banjir gedhe. ¹¹Sawise nurunake Arpakhsad, Sem isih urip limang atus taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

¹²Bareng Arpakhsad umur telung puluh lima taun, banjur nurunake Selah. ¹³Sawise nurunake Selah, Arpakhsad isih urip patang atus telung taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

¹⁴Bareng Selah umur telung puluh taun, banjur nurunake Eber. ¹⁵Sawise nurunake Eber, Selah isih urip patang atus telung taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

¹⁶Bareng Eber umur telung puluh papat taun, banjur nurunake Peleg. ¹⁷Sawise nurunake Peleg, Eber isih urip patang atus telung puluh taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

¹⁸Bareng Peleg umur telung puluh taun, banjur nurunake Rehu. ¹⁹Sawise nurunake Rehu, Peleg isih urip rong atus sanga taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

²⁰Bareng Rehu umur telung puluh loro taun, banjur nurunake Serug. ²¹Sawise nurunake Serug, Rehu isih urip rong atus pitung taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

²²Bareng Serug umur telung puluh taun, banjur nurunake Nahor. ²³Sawise nurunake Nahor, Serug isih urip rong atus taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

²⁴Bareng Nahor umur rong puluh sanga taun, banjur nurunake Terah. ²⁵Sawise nurunake Terah, Nahor isih urip satus sangalas taun maneh, sarta duwe anak lanang lan wadon liyane.

²⁶Bareng Terah umur pitung puluh taun, banjur nurunake Abram, Nahor, lan Haran.

Kulawargane Terah

²⁷Anadene iki turune Terah. Terah nurunake Abram, Nahor, lan Haran; dene Haran nurunake Lot. ²⁸Haran mati ana ing tanah kalairane, yaiku ing Ur-Kasdim, nalika bapakne, Terah, isih urip. ²⁹Abram lan Nahor padha omah-omah; bojone Abram jenenge Sarai, lan bojone Nahor jenenge Milka, anake Haran, kang uga dadi bapakne Iska. ³⁰Anadene Sarai gabug; dheweke ora duwe anak. ³¹Terah banjur ngajak Abram anake, Lot putune (anake Haran), lan Sarai mantune (bojone Abram), padha lunga saka Ur-Kasdim arep menyang tanah Kanaan; bareng tekan ing Haran, banjur padha manggon ing kono. ³²Terah urip rong atus lima taun, banjur mati ana ing Haran.