يوه ژبه، يو قوم

یوه ژبه، یو پلان: یو برج او یو نوم، چې خلک خپاره نه شي. زموږ پلار ښکته راځي، د دوی ژبه ګډوډوي، او بیا هم یې خپروي. بیا څپرکی د تارح کورنۍ ته رالنډېږي چې له اور څخه وځي، او سارۍ اولاد نه شي راوړلی.

څپرکی 11.

په ټوله دُنيا کښې يوه ژبه وه او ټولو خلقو يو شان خبرې کولې. کله چې هغوئ د ختيځ په لور کوچ وکړو، نو د شنعار په مُلک کښې يې يو ميدان وموندلو او هلته اباد شول. هغوئ يو بل ته ووئيل چې، ”راشئ، خښتې جوړې کړو او ښې پخې يې کړو.“ نو هغوئ د کاڼو په ځائ خښتې او د ګچ په ځائ قير اِستعمال کړو. بيا هغوئ ووئيل چې، ”راشئ، د ځان دپاره يو ښار او يو داسې بُرج جوړ کړو چې سر يې آسمان ته رسيږى، او د ځان دپاره نوم پيدا کړو، چې د ټولې زمکې په مخ خواره واره نۀ شو.“

خو زمونږ پلار راکوز شو چې هغه ښار او بُرج وګورى کوم چې خلقو جوړاوۀ. ^a

زمونږ پلار وفرمائيل چې، ”وګورئ، دا خلق يو قوم دى او د ټولو يوه ژبه ده، او دا خو يواځې د هغه څۀ شروع ده چې دوئ به يې کوى. اوس هر هغه کار چې دوئ يې د کولو اِراده وکړى، هغه به ورله ناممکن نۀ وى. راشئ، هلته کوز شو او د دوئ ژبه ګډه وډه کړو، چې هيڅوک د خپل ګاونډى په ژبه پوهه نۀ شى.“

نو زمونږ پلار هغوئ هلته نه د ټولې زمکې په مخ خواره واره کړل، او هغوئ د ښار جوړول بند کړل. ځکه د هغه ځائ نوم بابل کښېښودے شو، ځکه چې هلته زمونږ پلار د ټولې زمکې ژبه ګډه وډه کړه، او هلته نه يې هغوئ د ټولې زمکې په مخ خواره واره کړل. ^b

د سام نسب

دا د سام نسب نامه ده: سام د سلو کالو وو چې د طوفان نه دوه کاله پس يې ارفکسد وزيږاوۀ. سام د ارفکسد د زيږېدو نه پس پينځۀ سوه کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې ارفکسد پينځۀ دېرش کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ شالح وزيږاوۀ. ارفکسد د شالح د زيږېدو نه پس څلور سوه درے کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې شالح دېرش کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ عابر وزيږاوۀ. شالح د عابر د زيږېدو نه پس څلور سوه درے کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې عابر څلور دېرش کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ فلج وزيږاوۀ. عابر د فلج د زيږېدو نه پس څلور سوه دېرش کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې فلج دېرش کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ رعو وزيږاوۀ. فلج د رعو د زيږېدو نه پس دوه سوه نهه کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې رعو دوه دېرش کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ سروج وزيږاوۀ. رعو د سروج د زيږېدو نه پس دوه سوه اووۀ کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې سروج دېرش کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ ناحور وزيږاوۀ. سروج د ناحور د زيږېدو نه پس دوه سوه کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې ناحور نهه ويشت کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ تارح وزيږاوۀ. ناحور د تارح د زيږېدو نه پس يو سل نولس کاله ژوندے وو، او نور زامن او لوڼه يې پيدا کړل.

کله چې تارح اويا کالو عمر ته ورسېدو، نو هغۀ ابرام، ناحور او حاران وزيږول.

د تارح کورنۍ

دا د تارح نسب نامه ده. تارح ابرام، ناحور او حاران وزيږول، او حاران لوط وزيږاوۀ. حاران د خپل پلار تارح په ژوند کښې، په خپل د زيږېدو ځائ يعنې د کلدانيانو اُور کښې مړ شو. ابرام او ناحور واده وکړو. د ابرام د ښځې نوم ساراى وو، او د ناحور د ښځې نوم ملکاه وو چې د حاران لور وه، او حاران د اِسکاه هم پلار وو. ساراى شنډه وه، هغې له کوم اولاد نۀ وو. تارح خپل زوئ ابرام، خپل لمسے لوط چې د حاران زوئ وو، او خپله نګور ساراى چې د ابرام ښځه وه، واخستل او د کلدانيانو اُور نه د کنعان مُلک ته روان شو. هغوئ حاران ته ورسېدل او هلته اباد شول. تارح دوه سوه پينځۀ کاله ژوندے وو، او په حاران کښې مړ شو.