ମୁଦ୍ରଣରେ ଉପଲବ୍ଧ
ପୁସ୍ତକ

ଏକ ଭାଷା, ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀ

ଗୋଟିଏ ଭାଷା, ଗୋଟିଏ ଯୋଜନା: ଏକ ଗୁମ୍ବଜ ଓ ଏକ ନାମ, ଯେପରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହେବାକୁ ନ ପଡ଼େ। ଆମ ପିତା ଓହ୍ଲାଇ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଭାଷାକୁ ଭିନ୍ନଭିନ୍ନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତଥାପି ସେମାନଙ୍କୁ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କରନ୍ତି। ତାʼପରେ ଅଧ୍ୟାୟଟି ଊର ଛାଡ଼ି ଯାଉଥିବା ତେରହଙ୍କ ପରିବାର ଆଡ଼କୁ ସଙ୍କୁଚିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ସାରୀ ବନ୍ଧ୍ୟା।

ଅଧ୍ୟାୟ 11।

ସେସମୟରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଏକ ଭାଷା ଓ ଏକ କଥା ଥିଲା। ପୁଣି ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କରୁ କରୁ ଶିନୀୟର ଦେଶରେ ଏକ ପଦା ପାଇ ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଇଟା ଗଢ଼ି ଭଲ ଭାବରେ ପୋଡ଼ିବା।” ସେମାନେ ପଥର ବଦଳରେ ଇଟା ଓ ଚୂନ ବଦଳରେ ଝୁଣା ବ୍ୟବହାର କଲେ। ତାʼପରେ ସେମାନେ କହିଲେ, “ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ଗୋଟିଏ ନଗର ଓ ଆକାଶସ୍ପର୍ଶୀ ଶିଖରବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ଗଡ଼ ନିର୍ମାଣ କରି ଆପଣାମାନଙ୍କ ନାମ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିବା, ଯେପରି ଆମ୍ଭେମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ମୁହଁ ଉପରେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ନ ହେବା।”

କିନ୍ତୁ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ନଗର ଓ ଗଡ଼ ନିର୍ମାଣ କରୁଥିଲେ, ତାହା ଦେଖିବା ନିମନ୍ତେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲେ। a a v5 ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା, ଯେ ସର୍ବତ୍ର ବିଦ୍ୟମାନ, ତାହାଙ୍କୁ “ଓହ୍ଲାଇ ଆସିବା” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଅଛି — ଏହା କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ନିମନ୍ତେ ତାହାଙ୍କର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀ ହେବା ବିଷୟରେ ମନୁଷ୍ୟର ଭାଷା।

ଆଉ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା କହିଲେ, “ଦେଖ, ଏମାନେ ଏକ ଭାଷାବିଶିଷ୍ଟ ଏକ ଗୋଷ୍ଠୀ, ଆଉ ଏମାନେ ଯାହା କରିବେ, ଏହା କେବଳ ତାହାର ଆରମ୍ଭ। ଏବେ ଏମାନେ ଯାହା କରିବାକୁ ମନସ୍ଥ କରିବେ, ତାହା ଏମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅସମ୍ଭବ ହେବ ନାହିଁ। ଆସ, ଆମ୍ଭେମାନେ ସେଠାକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଯାଇ ଏମାନଙ୍କ ଭାଷା ଏପରି ଗୋଳମାଳ କରିଦେବା, ଯେପରି କେହି ଆପଣା ପ୍ରତିବାସୀର ଭାଷା ବୁଝିପାରିବ ନାହିଁ।”

ଏଣୁ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସେଠାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ମୁହଁ ଉପରେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କଲେ, ପୁଣି ସେମାନେ ସେହି ନଗର ନିର୍ମାଣ କରିବା ବନ୍ଦ କଲେ। ଏଥିପାଇଁ ତାହାର ନାମ ବାବେଲ ହେଲା, କାରଣ ସେଠାରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ଭାଷା ଗୋଳମାଳ କଲେ, ପୁଣି ସେଠାରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀର ମୁହଁ ଉପରେ ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ କଲେ। b b v9 ବାବେଲ ନାମ “ଗୋଳମାଳ” ବୋଲି ଶବ୍ଦ ସଦୃଶ ଶୁଣାଯାଏ — ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମନୁଷ୍ୟର ଭାଷା ଗୋଳମାଳ କଲେ, ତାହା ଏହା ସୂଚାଇଥାଏ।

ଶେମଙ୍କ ବଂଶ

ଶେମଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ ଏହି: ଶେମ ଏକ ଶହ ବର୍ଷ ବୟସରେ, ଜଳପ୍ଳାବନର ଦୁଇ ବର୍ଷ ଉତ୍ତାରେ, ଅର୍ଫକ୍ଷଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଅର୍ଫକ୍ଷଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ଶେମ ପାଞ୍ଚ ଶହ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ଅର୍ଫକ୍ଷଦ ପଇଁତିରିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଶେଲହଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଶେଲହଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ଅର୍ଫକ୍ଷଦ ଚାରି ଶହ ତିନି ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ଶେଲହ ତିରିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ଏବରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏବରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ଶେଲହ ଚାରି ଶହ ତିନି ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ଏବର ଚଉତିରିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପେଲଗଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ପେଲଗଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ଏବର ଚାରି ଶହ ତିରିଶ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ପେଲଗ ତିରିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ରୀୟୂଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ରୀୟୂଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ପେଲଗ ଦୁଇ ଶହ ନଅ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ରୀୟୂ ବତିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସରୂଗଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସରୂଗଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ରୀୟୂ ଦୁଇ ଶହ ସାତ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ସରୂଗ ତିରିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ନାହୋରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ନାହୋରଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ସରୂଗ ଦୁଇ ଶହ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ନାହୋର ଅଣତିରିଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ତେରହଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ତେରହଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେବା ଉତ୍ତାରେ ନାହୋର ଏକ ଶହ ଅଣେଇଶ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ତାହାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ପୁତ୍ରକନ୍ୟା ଜନ୍ମ ହେଲେ।

ତେରହ ସତୁରି ବର୍ଷ ବୟସରେ ଅବ୍ରାମ, ନାହୋର ଓ ହାରଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ତେରହଙ୍କ ପରିବାର

ତେରହଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ ଏହି। ତେରହ ଅବ୍ରାମ, ନାହୋର ଓ ହାରଣଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ପୁଣି ହାରଣ ଲୋଟଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ହାରଣ ଆପଣା ଜନ୍ମସ୍ଥାନ କଲ୍‌ଦୀୟମାନଙ୍କ ଊର ନଗରରେ ଆପଣା ପିତା ତେରହଙ୍କ ଜୀବନ କାଳରେ ମଲେ। ଅବ୍ରାମ ଓ ନାହୋର ବିବାହ କଲେ; ଅବ୍ରାମଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ନାମ ସାରୀ ଓ ନାହୋରଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ନାମ ମିଲ୍‌କା, ସେ ହାରଣର କନ୍ୟା ଥିଲା; ଏହି ହାରଣ ମଧ୍ୟ ଯିସ୍କାର ପିତା ଥିଲା। ମାତ୍ର ସାରୀ ବନ୍ଧ୍ୟା ଥିଲା; ତାହାର କୌଣସି ସନ୍ତାନ ନ ଥିଲା। ଅନନ୍ତର ତେରହ ଆପଣା ପୁତ୍ର ଅବ୍ରାମଙ୍କୁ, ଆପଣା ପୌତ୍ର ହାରଣର ପୁତ୍ର ଲୋଟଙ୍କୁ, ଆଉ ଆପଣା ପୁତ୍ରବଧୂ, ଅର୍ଥାତ୍ ଅବ୍ରାମଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସାରୀକୁ ନେଇ କଲ୍‌ଦୀୟମାନଙ୍କ ଊର ନଗରରୁ କିଣାନ ଦେଶକୁ ଯିବା ନିମନ୍ତେ ବାହାରିଲେ; ପୁଣି ସେମାନେ ହାରଣ ନଗରରେ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ବାସ କଲେ। ତେରହ ଦୁଇ ଶହ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବଞ୍ଚିଲେ, ଆଉ ହାରଣ ନଗରରେ ମଲେ।