Katimbalane Abram
Rama kita dhawuh marang Abram supaya ninggal kabèh kang wis kulina tumuju tanah kang durung disebutaké, kanthi prasetya berkah kang tekan marang sakèhing kulawarga ing bumi. Abram mangkat nalika umur pitung puluh lima. Banjur paceklik nggiring dhèwèké menyang Mesir, lan ing kana dhèwèké ngaku Sarai minangka adhiné supaya slamet.
12 1Rama kita banjur ngandika marang Abram: “Lungaa saka tanahmu, saka sanak-sedulurmu, lan saka omahe bapakmu, menyang tanah kang bakal Daktuduhake marang kowe. 2Kowe bakal Dakdadekake bangsa kang gedhe, lan kowe bakal Dakberkahi; jenengmu bakal Dakgedhekake, supaya kowe dadi berkah. 3Aku bakal mberkahi wong kang mberkahi kowe, lan sapa kang ngipat-ipati kowe bakal Dakipat-ipati; sarta marga saka kowe sakabehe kulawarga ing bumi bakal padha diberkahi.” a a v3 Rasul Paulus nyebut ayat iki minangka Injil kang wis kawartakake marang Abraham sadurunge — saben kulawarga ing bumi diberkahi lumantar panjenengane, kang kagenepan ana ing Gusti Yesus (Galati 3:8).
4Abram banjur mangkat kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita, lan Lot melu dheweke. Nalika ninggal Haran, Abram umure pitung puluh lima taun. 5Abram ngajak Sarai, bojone, lan Lot, anake sedulure, sarta nggawa sakabehe bandha kang wis diklumpukake, lan wong-wong kang wis diduweni ana ing Haran, banjur padha mangkat menyang tanah Kanaan, lan tekan ing tanah Kanaan. 6Abram ngliwati tanah mau tekan panggonan Sikhem, ing wit gedhe ing Moreh. Nalika iku wong Kanaan isih manggon ing tanah kono.
7Nuli Rama kita ngatingal marang Abram sarta ngandika: “Tanah iki bakal Dakparingake marang turunmu.” Mula Abram banjur yasa misbyah ana ing kono kagem Rama kita, kang wis ngatingal marang dheweke. b b v7 Rasul Paulus maca tembung “turun” ing kene minangka siji turun — yaiku Gusti Yesus — kang lumantar Panjenengane berkahing Abraham tumeka marang sakabehe bangsa (Galati 3:16).
8Saka kono dheweke ngalih menyang tanah pagunungan ing sisih wetane Betel, banjur masang tarube, Betel ana ing sisih kulon, Ai ana ing sisih wetan. Ana ing kono dheweke yasa misbyah kagem Rama kita sarta nyebut asmane Rama kita. 9Abram banjur nerusake lakune, tumuju menyang tanah Negeb.
Pailan lan Dalan menyang Mesir
10Ing wektu iku ana pailan ing tanah kono, mula Abram banjur ngalih menyang Mesir arep manggon ing kana, awit pailane banget abote ing tanah kono. 11Bareng wis cedhak Mesir, Abram kandha marang Sarai, bojone: “Aku ngerti yen kowe iku wong wadon kang ayu rupane. 12Mengko samangsa wong Mesir padha weruh kowe, mesthi bakal padha ngucap, ‘Iki bojone,’ banjur aku dipateni, nanging kowe diuripi. 13Mula aku njaluk, kandhaa yen kowe iku adhiku, supaya aku ketekan becik marga saka kowe, lan aku bisa urip marga saka kowe.”
14Bareng Abram lumebu ing Mesir, wong Mesir padha weruh yen wong wadon mau ayu banget. 15Para punggawane Firaun padha weruh wong wadon mau, banjur padha ngalembana marang Firaun, mula wong wadon mau digawa menyang kraton Firaun. 16Firaun nindakake becik marang Abram marga saka wong wadon mau, satemah Abram oleh wedhus, sapi, kuldi lanang lan wadon, batur lanang lan wadon, sarta unta. 17Nanging Rama kita ndhawahake wewelak kang abot marang Firaun lan sabrayate, marga saka Sarai, bojone Abram. 18Firaun banjur nimbali Abram sarta ngandika: “Apa kang koktindakake marang aku iki? Yagene kowe ora kandha marang aku yen dheweke iku bojomu? 19Yagene kowe kandha, ‘Dheweke iku adhiku,’ nganti dheweke dakpek dadi bojoku? Iki bojomu saiki—gawanen lan lungaa!”
20Firaun banjur dhawuh marang para wonge bab Abram, mula Abram diuntabake lunga karo bojone lan sakabehe darbeke.