Abram se roeping
Ons Vader sê vir Abram om alles wat bekend is te los vir 'n land sonder naam, met die belofte van seën wat al die families van die aarde bereik. Abram gaan op vyf en sewentig. Dan dryf hongersnood hom na Egipte, waar hy Sarai as sy suster uitgee om aan die lewe te bly.
12 1Ons Vader het vir Abram gesê: “Gaan weg uit jou land, jou familie en jou vader se huis, na die land wat ek jou sal wys. 2Ek sal jou ’n groot nasie maak, en ek sal jou seën; ek sal jou naam groot maak, sodat jy ’n seën sal wees. 3Ek sal dié seën wat jou seën, en wie jou vervloek, sal ek vervloek; en deur jou sal al die families van die aarde geseën word.” a a v3 Paulus noem hierdie vers die evangelie wat vooraf aan Abraham verkondig is — elke familie op aarde word deur hom geseën, vervul in Jesus (Galasiërs 3:8).
4Abram het gegaan soos ons Vader vir hom gesê het, en Lot het saam met hom gegaan. Abram was vyf-en-sewentig toe hy Haran verlaat het. 5Abram het sy vrou Sarai, sy broerskind Lot, al die besittings wat hulle bymekaargemaak het, en die mense wat hulle in Haran verkry het, saamgeneem en na die land Kanaän vertrek, en hulle het in die land Kanaän aangekom. 6Abram het deur die land getrek tot by die plek Sigem, tot by die eikeboom van More. Die Kanaäniete was destyds in die land.
7Toe het ons Vader aan Abram verskyn en gesê: “Aan jou nageslag sal ek hierdie land gee.” Daarom het Abram daar ’n altaar gebou vir ons Vader, wat aan hom verskyn het. b b v7 Paulus lees “nageslag” hier as een nakomeling — Jesus — deur wie die seën van Abraham elke nasie bereik (Galasiërs 3:16).
8Van daar af het hy na die bergstreek oos van Bet-El getrek en sy tent opgeslaan, met Bet-El in die weste en Ai in die ooste. Hy het daar ’n altaar vir ons Vader gebou en die naam van ons Vader aangeroep. 9Toe het Abram sy reis voortgesit en na die Negev getrek.
Hongersnood en die pad na Egipte
10Omdat ’n hongersnood die land getref het, het Abram na Egipte afgegaan om daar te bly, want die hongersnood was swaar in die land. 11Toe hy naby Egipte kom, het hy vir sy vrou Sarai gesê: “Ek weet jy is ’n mooi vrou. 12Wanneer die Egiptenaars jou sien, sal hulle sê: ‘Dit is sy vrou,’ en my doodmaak maar jou laat lewe. 13Sê asseblief jy is my suster, sodat dit met my goed sal gaan oor jou, en ek ter wille van jou aan die lewe sal bly.”
14Toe Abram in Egipte aangekom het, het die Egiptenaars gesien dat die vrou baie mooi was. 15Die amptenare van die farao het haar gesien en haar by die farao geprys, en die vrou is na die farao se paleis geneem. 16Hy het Abram goed behandel ter wille van haar, en Abram het skape, beeste, esels en eselinne, slawe en slavinne, en kamele verkry. 17Maar ons Vader het die farao en sy huis met swaar plae getref weens Sarai, Abram se vrou. 18Die farao het Abram laat roep: “Wat is dit wat jy aan my gedoen het? Waarom het jy my nie vertel dat sy jou vrou is nie? 19Waarom het jy gesê: ‘Sy is my suster,’ sodat ek haar as my vrou geneem het? Hier is jou vrou nou—neem haar en gaan.”
20Die farao het sy manne opdrag gegee oor Abram, en hulle het hom saam met sy vrou en alles wat hy besit het, weggestuur.
