Księga Rodzaju 12

12 ¹Nasz Ojciec powiedział do Abrama: „Wyjdź ze swojej ziemi, od swoich krewnych i z domu swojego ojca do ziemi, którą ci wskażę. ²Uczynię z ciebie wielki naród i będę ci błogosławił; wsławię twoje imię, tak że staniesz się błogosławieństwem. ³Będę błogosławił tym, którzy tobie błogosławią, a tego, kto ciebie przeklina, przeklnę; i przez ciebie będą błogosławione wszystkie rody ziemi.” ^a a v3 Paweł nazywa ten werset ewangelią zwiastowaną Abrahamowi z góry — każdy ród na ziemi błogosławiony przez niego, co wypełniło się w Jezusie (Galacjan 3,8).

⁴Abram wyruszył, jak mu powiedział nasz Ojciec, i poszedł z nim Lot. Abram miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy opuszczał Charan. ⁵Abram wziął swoją żonę Saraj, swojego bratanka Lota, cały dobytek, który zgromadzili, i ludzi, których nabyli w Charanie, i wyruszyli do ziemi Kanaan, i przybyli do ziemi Kanaan. ⁶Abram przeszedł przez tę ziemię aż do miejsca Sychem, do dębu More. Kananejczycy byli wtedy w tej ziemi.

⁷Wtedy nasz Ojciec ukazał się Abramowi i powiedział: „Twojemu potomstwu dam tę ziemię.” Abram zbudował więc tam ołtarz naszemu Ojcu, który mu się ukazał. ^b b v7 Paweł odczytuje tu „potomstwo” jako jednego potomka — Jezusa — przez którego błogosławieństwo Abrahama dociera do każdego narodu (Galacjan 3,16).

⁸Stamtąd przeniósł się w góry na wschód od Betel i rozbił swój namiot, mając Betel na zachodzie, a Aj na wschodzie. Zbudował tam ołtarz naszemu Ojcu i wzywał imienia naszego Ojca. ⁹Potem Abram ruszył dalej w swoją drogę, wędrując ku Negebowi.

Głód i droga do Egiptu

¹⁰Ponieważ w tej ziemi nastał głód, Abram zszedł do Egiptu, aby tam zamieszkać, bo głód w tej ziemi był ciężki. ¹¹Gdy zbliżał się do Egiptu, powiedział do swojej żony Saraj: „Wiem, że jesteś piękną kobietą. ¹²Gdy Egipcjanie cię zobaczą, powiedzą: «To jest jego żona», i zabiją mnie, a ciebie zostawią przy życiu. ¹³Proszę, powiedz, że jesteś moją siostrą, aby mi się dobrze powodziło ze względu na ciebie i abym pozostał przy życiu dzięki tobie.”

¹⁴Gdy Abram wszedł do Egiptu, Egipcjanie zobaczyli, że ta kobieta jest bardzo piękna. ¹⁵Dostojnicy faraona zobaczyli ją, wychwalali ją przed faraonem, i kobietę zabrano do pałacu faraona. ¹⁶Ze względu na nią dobrze obszedł się z Abramem, a Abram nabył owce, bydło, osły i oślice, sługi i służące oraz wielbłądy. ¹⁷Ale nasz Ojciec dotknął faraona i jego dom ciężkimi plagami z powodu Saraj, żony Abrama. ¹⁸Faraon wezwał Abrama: „Cóż to mi uczyniłeś? Dlaczego nie powiedziałeś mi, że ona jest twoją żoną? ¹⁹Dlaczego powiedziałeś: «Ona jest moją siostrą», tak że wziąłem ją sobie za żonę? Oto teraz twoja żona — weź ją i idź.”

²⁰Faraon wydał swoim ludziom rozkaz co do Abrama, i odprawili go wraz z jego żoną i całym jego dobytkiem.