ڇپيل
ڪتاب

هڪ ٻولي، هڪ قوم

هڪ ٻولي، هڪ رٿا: هڪ منارو ۽ هڪ نالو، ته جيئن ماڻهن کي ٽڙي پکڙي وڃڻو نه پوي. اسان جو پيءُ هيٺ لهي اچي ٿو، سندن ٻولي ۾ گڙٻڙ وجهي ٿو، ۽ تڏهن به کين ٽڙي پکڙي ڇڏي ٿو. پوءِ باب سوڙهو ٿي تارح جي خاندان تي اچي ٿو، جيڪو اُور کي ڇڏي ٿو، ۽ ساري کي اولاد ٿي نٿو سگهي.

اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 6–7

باب 11.

سڄي زمين تي هڪڙي ئي ٻولي ۽ هڪڙو ئي لهجو هو. جڏهن اهي اوڀر ڏانهن لڏي رهيا هئا، تڏهن کين سنعار جي ملڪ ۾ هڪ ميدان مليو، سو اتي رهي پيا. هنن هڪ ٻئي کي چيو تہ ”اچو، سرون ٺاهيون ۽ انهن کي چڱيءَ طرح پڪايون.“ هنن پٿر جي بدران سرون ۽ گاري جي بدران ڪولتار ڪم آندو. پوءِ چيائون تہ ”اچو، پنهنجي لاءِ هڪ شهر ۽ هڪ اهڙو برج اڏيون جنهن جي چوٽي آسمان تائين پهچي، ۽ پنهنجو نالو ڪڍون، تہ جيئن اسين سڄي زمين تي پکڙجي نہ وڃون.“

پر جيڪو شهر ۽ برج ماڻهو اڏي رهيا هئا، سو ڏسڻ لاءِ اسان جو پيءُ هيٺ لهي آيو. a a v5 اسان جو پيءُ هر هنڌ آهي؛ ”هيٺ لهڻ“ ماڻهوءَ جي ٻولي آهي، جنهن مان مراد آهي تہ هو ڪم ڪرڻ لاءِ ويجهو آيو.

پوءِ اسان جي پيءُ فرمايو تہ ”ڏسو، اهي هڪ قوم آهن ۽ سندن ٻولي هڪ آهي، ۽ هي تہ سندن ڪمن جي رڳو شروعات آهي. هاڻي جيڪي ڪجھہ ڪرڻ جو اهي ارادو ڪندا، سو سندن لاءِ ناممڪن نہ ٿيندو. اچو، هيٺ وڃي سندن ٻولي ڦيرائي ڇڏيون، تہ جيئن ڪوبہ پنهنجي پاڙيسريءَ جي ٻولي نہ سمجھي سگھي.“

تنهنڪري اسان جي پيءُ کين اتان سڄي زمين تي پکيڙي ڇڏيو، ۽ هنن شهر اڏڻ بند ڪري ڇڏيو. انهيءَ ڪري ان جو نالو بابل رکيو ويو، ڇاڪاڻ تہ اتي اسان جي پيءُ سڄي زمين جي ٻولي ڦيرائي ڇڏي، ۽ اتان کين سڄي زمين تي پکيڙي ڇڏيو. b b v9 بابل نالي جو آواز ”ڦيرائي ڇڏڻ“ جهڙو آهي، جيڪو انهيءَ هنڌ جي نشاندهي ڪري ٿو جتي اسان جي پيءُ انساني ٻولي ڦيرائي ڇڏي.

سيم جو نسل

هي سيم جو احوال آهي: ٻوڏ کان ٻن سالن پوءِ جڏهن سيم جي عمر سؤ سال هئي، تڏهن کيس ارفڪشاد ڄائو. ارفڪشاد جي ڄمڻ کان پوءِ سيم پنج سؤ سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن ارفڪشاد جي عمر پنجٽيهہ سال ٿي، تڏهن کيس سلح ڄائو. سلح جي ڄمڻ کان پوءِ ارفڪشاد چار سؤ ٽي سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن سلح جي عمر ٽيهہ سال ٿي، تڏهن کيس عبر ڄائو. عبر جي ڄمڻ کان پوءِ سلح چار سؤ ٽي سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن عبر جي عمر چونتيهہ سال ٿي، تڏهن کيس پلج ڄائو. پلج جي ڄمڻ کان پوءِ عبر چار سؤ ٽيهہ سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن پلج جي عمر ٽيهہ سال ٿي، تڏهن کيس رعو ڄائو. رعو جي ڄمڻ کان پوءِ پلج ٻه سؤ نَوَ سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن رعو جي عمر بتيهہ سال ٿي، تڏهن کيس سروج ڄائو. سروج جي ڄمڻ کان پوءِ رعو ٻه سؤ ست سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن سروج جي عمر ٽيهہ سال ٿي، تڏهن کيس ناحور ڄائو. ناحور جي ڄمڻ کان پوءِ سروج ٻه سؤ سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن ناحور جي عمر اوڻٽيهہ سال ٿي، تڏهن کيس تارح ڄائو. تارح جي ڄمڻ کان پوءِ ناحور هڪ سؤ اوڻيهہ سال جيئرو رهيو، ۽ کيس ٻيا پٽ ۽ ڌيئرون ڄاون.

جڏهن تارح جي عمر ستر سال ٿي، تڏهن کيس ابرام، ناحور ۽ حارن ڄاون.

تارح جو گھراڻو

تارح جو نسل هي آهي: تارح کي ابرام، ناحور ۽ حارن ڄاون، ۽ حارن کي لوط ڄائو. حارن پنهنجي ڄمڻ واري هنڌ، ڪلدين جي اُور ۾، پنهنجي پيءُ تارح جي جيئري ئي مري ويو. ابرام ۽ ناحور شاديون ڪيون؛ ابرام جي زال جو نالو ساري هو، ۽ ناحور جي زال جو نالو ملڪه هو، جيڪا حارن جي ڌيءُ هئي؛ حارن ملڪه ۽ اسڪه ٻنهي جو پيءُ هو. ساري ٻانجھ هئي؛ کيس ڪو ٻار ڪونہ هو. تارح پنهنجي پٽ ابرام کي، پنهنجي پوٽي لوط (حارن جي پٽ) کي، ۽ پنهنجي نونھن ساري (ابرام جي زال) کي ساڻ وٺي ڪلدين جي اُور مان ڪنعان ڏانهن روانو ٿيو؛ اهي حارن ۾ پهچي اتي رهي پيا. تارح ٻه سؤ پنج سال جيئرو رهيو، ۽ حارن ۾ مري ويو.