Pangentasan 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Rama kita ngandika marang Musa lan Harun ana ing tanah Mesir:

²“Sasi iki dadi wiwitaning sasi tumrap kowe kabeh, yaiku sasi kang kapisan ing sajroning taun. ³Kandhakna marang sakehing pasamuwan Israel: ing dina kaping sepuluh sasi iki saben wong kudu njupuk cempe siji kanggo saben kulawarga, cempe siji kanggo saben brayat. ⁴Manawa brayate cilik banget nganti ora cukup kanggo cempe siji, dheweke karo tanggane kang cedhak dhewe kudu njupuk cempe siji manut cacahing wong, ketung saka sepira akehe kang dipangan saben wong. ⁵Cempe kang kokpilih kudu kang tanpa cacad, lanang, umur setaun; jupuken saka wedhus gembel utawa saka wedhus jawa. ⁶Cempe mau rumaten nganti tekan dina kaping patbelas sasi iki; sakehing pasamuwaning umat Israel kudu mragad cempe mau nalika wayah surup. ⁷Wong-wong mau bakal njupuk getihe sawatara, banjur diusapake ing tiyang lawang loro lan ing ambang ndhuwur lawang omah, panggonan dheweke padha mangan cempe mau. ⁸Ing wengi iku dheweke kabeh kudu mangan daginge, kang dipanggang ing geni, karo roti tanpa ragi lan janganan pait—kabeh mau kudu dipangan. ⁹Aja kokpangan mentahan utawa digodhog ing banyu, nanging kudu dipanggang ing geni—endhase, sikile, lan jeroane. ¹⁰Aja ana kang koksisakake nganti esuk; apa kang isih turah nganti esuk kudu kokobong. ¹¹Mangan cempe mau mangkene: sabukmu kokubetake, trumpah ana ing sikilmu, teken ana ing tanganmu, lan mangana kanthi rerikatan. Iku Paskahe Rama kita. ¹²Ing wengi iku Aku bakal ndlajahi tanah Mesir lan bakal matrapi pati marang saben anak pambarep ing tanah Mesir, iya manungsa iya kewan, sarta Aku bakal ngrampungi paukuman marang sakehe allah-allahe wong Mesir. Aku iki Ramamu. ¹³Getih mau bakal dadi tandha tumrap kowe ana ing omah-omah panggonanmu. Nalika Aku weruh getih mau, Aku bakal ngliwati kowe—ora bakal ana wewelak kang numpes kowe nalika Aku numpes tanah Mesir. ^a a v13 Getih ing lawang kang nulak paukuman iku nuding marang Gusti Yesus, Cempe Paskah kita, kang getihe ngayomi sakehe wong kang pracaya marang Panjenengane.

¹⁴“Dina iki dadi pengeling-eling tumrap kowe kabeh; riyayakna minangka riyaya kagem Ramamu, dadi pranatan kang langgeng kanggo sakabehe turunmu—riyayakna dina iku. ¹⁵Pitung dina lawase kowe kudu padha mangan roti tanpa ragi. Ing dina kang kapisan buwangen kabeh ragi saka omahmu, awit sing sapa mangan apa bae kang nganggo ragi, wiwit dina kapisan nganti dina kapitu, bakal diilangi saka antarane umat Israel. ¹⁶Ing dina kapisan nganakna pakumpulan suci, lan ing dina kapitu uga pakumpulan suci. Ing dina-dina iku aja nindakake pagawean apa-apa, kajaba nyawisake pangan kang arep dipangan saben wong—mung iku kang kena koktindakake. ¹⁷Riyayakna Riyaya Roti Tanpa Ragi, awit ing dina iki uga Aku wis ngirid bala-balamu metu saka tanah Mesir. Mulane dina iki kudu kokrumat turun-tumurun, minangka pranatan kang langgeng. ¹⁸Ing sasi kapisan, wiwit sore tanggal kaping patbelas nganti sore tanggal kaping selikur, kowe kudu padha mangan roti tanpa ragi. ¹⁹Pitung dina lawase aja nganti ana ragi tinemu ing omahmu; sing sapa mangan apa bae kang isi ragi kudu diilangi saka pasamuwan Israel, dadia wong manca dadia wong pribumi. ²⁰Aja mangan apa-apa kang nganggo ragi; ing endi bae panggonanmu, mangana roti tanpa ragi.”

²¹Musa banjur nyeluk para tuwa-tuwane Israel kabeh, sarta kandhane marang wong-wong mau: “Padha milihana cempe kanggo brayatmu dhewe-dhewe, banjur padha mragada cempe Paskah. ²²Njupuka sagegem hisop, celupna ing getih kang ana ing bokor, banjur usapna getih mau ing ambang ndhuwur lawang lan ing tiyang lawang loro-lorone. Aja ana wong siji-sijia saka kowe kang metu saka lawang omahe nganti esuk. ²³Awit Rama kita bakal tindak ngliwati tanah iku prelu numpes wong Mesir. Bareng mirsa getih ing ambang ndhuwur lawang lan ing tiyang lawang loro mau, Rama kita bakal ngliwati lawang iku lan ora bakal nglilani sang panumpes lumebu ing omahmu prelu numpes kowe. ²⁴Kowe kudu padha netepi dhawuh iki minangka pranatan kang langgeng tumrap kowe lan anak-turunmu. ²⁵Samangsa kowe wis padha lumebu ing tanah kang bakal diparingake dening Rama kita, kaya kang wis diprasetyakake, kowe kudu padha netepi pangibadah iki. ²⁶Lan samangsa anak-anakmu takon marang kowe: ‘Punapa tegesipun pangibadah punika tumrap panjenengan sadaya?’ ²⁷kowe kudu padha mangsuli: ‘Iki kurban Paskahe Rama kita: Panjenengane wis ngliwati omah-omahe wong Israel ana ing Mesir, nalika numpes wong Mesir, nanging ngayomi omah kita.’” Wong-wong mau banjur padha tumungkul sujud nyembah.

²⁸Wong Israel banjur padha lunga lan nindakake kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Musa lan Harun; mangkono kang padha ditindakake.

²⁹Bareng tengah wengi, Rama kita numpes saben anak pambarep ing tanah Mesir, wiwit pambarepe Sang Prabu Pringon kang lenggah ing dhampar nganti tekan pambarepe wong tahanan ing pakunjaran, sarta saben kewan kang pambarep. ³⁰Sang Prabu Pringon tangi ing wengi iku, dalah para punggawane lan wong Mesir kabeh, banjur ana tangis kang gumuruh ing tanah Mesir, awit ora ana omah kang ora kepaten wong.

Sang Prabu Pringon Nglilani Wong Israel Lunga

³¹Sang Prabu banjur nimbali Musa lan Harun ing wengi iku: “Padha tangia, lungaa saka ing antarane umatku—kowe lan wong Israel kabeh—lungaa, ngibadaha marang Gusti Allah kaya kang wis kokkandhakake. ³²Gawanen pisan wedhus lan sapimu kaya kang wis kokkandhakake, banjur lungaa—aku uga berkahana.”

³³Wong Mesir padha ngatag-atag wong Israel supaya enggal-enggal lunga saka tanah kono, pangucape: “Aku kabeh bakal padha mati.” ³⁴Wong-wong mau padha nggawa jladrene kang durung mungkret, wadhah pangulenan dibuntel ing jubahe lan dipanggul ing pundhake. ³⁵Wong Israel padha nindakake kaya kang dikandhakake dening Musa: padha njaluk barang-barang slaka, emas, lan sandhangan marang wong Mesir. ³⁶Rama kita maringi sih-palimirma marang umat iku ana ing ngareping wong Mesir, satemah padha nyembadani panjaluke; mangkono wong Israel padha ngrampas raja-brana wong Mesir.

³⁷Wong Israel banjur budhal saka Rameses menyang Sukot—kira-kira ana wong lanang nenem atus ewu kang padha mlaku, durung kalebu wong wadon lan bocah-bocah. ³⁸Uga ana wong akeh warna-warna kang melu minggah bareng karo wong-wong mau, nggawa wedhus, sapi, lan raja-kaya kang akeh banget. ³⁹Jladren kang digawa saka Mesir mau diolah dadi roti gepeng tanpa ragi, awit pancen durung mungkret—amarga padha ditundhung metu saka Mesir nganti ora ana wektu kanggo ngenteni utawa nyawisake sangu kanggo awake dhewe. ⁴⁰Lawase wong Israel manggon ing tanah Mesir iku patang atus telung puluh taun. ⁴¹Sawise patang atus telung puluh taun, ing dina iku uga, sakehing bala-balane Rama kita metu saka tanah Mesir. ⁴²Wengi iku minangka wengi kang dirumeksa dening Rama kita, kanggo ngirid wong-wong mau metu saka tanah Mesir; wengi iku uga, sakehe wong Israel padha melek caos pakurmatan konjuk marang Rama kita, turun-tumurun.

Sapa Kang Kena Mangan Paskah

⁴³Rama kita ngandika marang Musa lan Harun: “Iki pranatane Paskah: ora ana wong manca kang kena mangan iku. ⁴⁴nanging saben batur tukon kang dituku nganggo dhuwit kena mangan, sawise koksunat. ⁴⁵Wong neneka utawa buruh opahan ora kena mangan iku. ⁴⁶Mangana ing sajroning omah siji; aja ana daging kang kokgawa metu saka omah, lan aja nugel balunge siji bae. ^b b v46 Ora ana balunge cempe mau siji bae kang kena ditugel—pancen iku kang kelakon tumrap Gusti Yesus ana ing kayu salib, Cempe Paskah kang sejati. ⁴⁷Sakehing pasamuwan Israel kudu netepi Paskah iku. ⁴⁸Manawa ana wong manca kang manggon ing antaramu kepengin netepi Paskah konjuk marang Rama kita, kabeh wong lanange kudu disunat; sawise iku dheweke kena nyedhak lan melu netepi—dheweke banjur dadi kaya wong pribumi. Nanging wong kang ora disunat ora kena mangan iku. ⁴⁹Mung ana angger-angger siji tumrap wong pribumi lan tumrap wong manca kang manggon ing antaramu.”

⁵⁰Sakehe wong Israel banjur nindakake kaya kang wis didhawuhake dening Rama kita marang Musa lan Harun; mangkono kang padha ditindakake. ⁵¹Ing dina iku uga Rama kita ngirid umat Israel metu saka tanah Mesir manut golongane bala-balane.