Budalan 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹Rama urang ngadawuh ka Musa jeung Harun di tanah Mesir,

²“Bulan ieu jadi awal bulan pikeun maraneh, bulan kahiji dina sataun. ³Bejakeun ka sakumna jamaah Israil: dina poe kasapuluh bulan ieu, unggal jelema kudu nyokot hiji anak domba pikeun saban kulawarga, hiji anak domba pikeun saban imah. ⁴Lamun hiji imah teuing saeutik jalmana pikeun hiji anak domba, manehna jeung tatangga nu pangdeukeutna kudu nyokot hiji anak domba nurutkeun jumlah jalma, diitung dumasar kana sabaraha loba nu didahar ku saban jelema. ⁵Anak domba maraneh kudu nu teu cacad, jalu nu umurna sataun; cokot ti domba atawa ti embe. ⁶Piara nepi ka poe kaopat belas bulan ieu; sakumna jamaah urang Israil kudu meuncit eta dina wanci sareupna. ⁷Maranehna kudu nyokot saeutik tina getihna tuluy dibalurkeun kana dua palang panto jeung bagian luhur panto imah tempat maranehna ngadahar eta. ⁸Peutingna maranehna kudu ngadahar dagingna, nu dibubuy dina seuneu, jeung roti nu teu make ragi katut jukut-jukutan nu pait—eta kabeh kudu didahar. ⁹Ulah didahar atah atawa digodog ku cai, tapi dibubuy dina seuneu—sirahna, sukuna, jeung jero beuteungna. ¹⁰Ulah aya nu disesakeun nepi ka isuk; naon bae nu nyesa nepi ka isuk kudu diduruk. ¹¹Kieu cara ngadaharna: sabuk dibeulitkeun, tarumpah dipake dina suku, iteuk dicekel dina leungeun, jeung ngadahar kalawan rurusuhan. Eta teh Paska Rama urang. ¹²Peuting eta Kami rek ngaliwatan sakuliah tanah Mesir sarta rek neunggel saban anak cikal di tanah Mesir, boh manusa boh sato, jeung rek ngajalankeun hukuman ka sakabeh dewa Mesir. Kami teh Rama maraneh. ¹³Getih eta jadi tanda pikeun maraneh dina imah-imah tempat maraneh aya. Lamun Kami nenjo getih eta, Kami rek ngaliwat ti maraneh—moal aya wabah nu bakal numpes maraneh waktu Kami neunggel tanah Mesir. ^a a v13 Getih dina lawang panto nu nolak hukuman teh nuduhkeun ka Yesus, Anak Domba Paska urang, anu getih-Na nangtayungan sakabeh jalma nu percaya ka Anjeunna.

¹⁴“Poe ieu jadi poe pangeling-eling pikeun maraneh; pestakeun eta minangka pesta pikeun Rama maraneh, hiji aturan salalanggengna pikeun sakabeh turunan maraneh—kudu dipestakeun. ¹⁵Dahar roti nu teu make ragi salila tujuh poe. Dina poe kahiji kudu nyingkahkeun sakabeh ragi ti imah maraneh, sabab saha bae nu ngadahar naon-naon nu make ragi, ti poe kahiji nepi ka poe katujuh, bakal dipisahkeun ti Israil. ¹⁶Dina poe kahiji kudu ngayakeun kumpulan nu suci, jeung dina poe katujuh ogé kumpulan nu suci. Ulah digawe harita, kajaba nyadiakeun naon nu rek didahar ku saban jelema—ngan eta nu meunang dipigawe. ¹⁷Kudu ngariksa Pesta Roti nu Teu Make Ragi, sabab dina poe ieu pisan Kami geus mawa balad maraneh kaluar ti tanah Mesir. Kudu ngariksa poe ieu, turun-tumurun, minangka aturan nu langgeng. ¹⁸Dina bulan kahiji, dahar roti nu teu make ragi ti peuting poe kaopat belas nepi ka peuting poe kadua puluh hiji. ¹⁹Salila tujuh poe, teu meunang aya ragi kapanggih di imah maraneh; saha bae nu ngadahar naon-naon nu aya ragian kudu dipisahkeun ti jamaah Israil, boh urang asing boh pribumi tanah eta. ²⁰Ulah ngadahar naon-naon nu make ragi; dahar roti nu teu make ragi di mana bae maraneh cicing.”

²¹Musa ngagero sakabeh kokolot Israil, tuluy saurna ka maranehna, “Pilihan anak domba pikeun kulawarga maraneh, tuluy peuncit anak domba Paska. ²²Cokot sagagang hisop, celupkeun kana getih nu dina baskom, tuluy balurkeun kana bagian luhur panto jeung kana dua palang panto ku getih nu dina baskom tea. Ulah aya saurang ogé ti maraneh nu kaluar ti panto imahna nepi ka isuk. ²³Sabab Rama urang bakal ngaliwatan ieu tanah pikeun neunggel Mesir. Waktu ningali getih dina bagian luhur panto jeung dua palang panto, Rama urang bakal ngaliwat tina lawang eta sarta moal ngidinan si panumpes asup ka imah maraneh pikeun neunggel maraneh. ²⁴Maraneh kudu ngariksa parentah ieu minangka aturan nu langgeng pikeun maraneh jeung pikeun anak incu maraneh. ²⁵Lamun maraneh geus asup ka tanah nu baris dipaparinkeun ku Rama urang, cocog jeung jangji-Na, kudu ngalakonan ibadah ieu. ²⁶Jeung lamun anak incu maraneh nanya ka maraneh, ‘Naon hartina ibadah ieu pikeun maraneh?’ ²⁷maraneh kudu ngajawab, ‘Ieu teh kurban Paska Rama urang: Mantenna geus ngaliwat tina imah-imah urang Israil di Mesir, neunggel urang Mesir tapi nyalametkeun imah-imah urang.’” Geus kitu bangsa eta tumungkul tuluy sarujud.

²⁸Urang Israil tuluy indit sarta ngalakukeun persis saperti nu diparentahkeun ku Rama urang ka Musa jeung Harun; kitu nu dilakukeun ku maranehna.

²⁹Tengah peuting Rama urang neunggel saban anak cikal di Mesir, ti anak cikal Piraon anu diuk dina tahtana nepi ka anak cikal jalma tahanan anu aya di panjara, katut saban anak cikal sato. ³⁰Piraon hudang peuting eta—manehna, para pagawena, jeung sakabeh urang Mesir—tuluy aya ceurik nu kacida gedena di Mesir, sabab saban imah aya nu maot.

Piraon Ngidinan Maranehna Indit

³¹Peuting eta manehna nyaur Musa jeung Harun, “Geura arindit, tinggalkeun bangsa kami—maraneh jeung urang Israil—geura arindit, ngabakti ka Allah saperti ceuk maraneh. ³²Bawa domba jeung sapi maraneh, saperti ceuk maraneh, tuluy arindit—jeung mangka berkahan ogé kami.”

³³Urang Mesir ngadesek urang Israil sangkan buru-buru ninggalkeun eta tanah, pokna, “Kami kabeh bakal paraeh.” ³⁴Bangsa eta mawa adonanana samemeh beukah, pinggan paragi ngagilesna dibungkus ku jubahna dina taktakna. ³⁵Urang Israil migawe saperti nu diomongkeun ku Musa: maranehna menta perak, emas, jeung pakean ka urang Mesir. ³⁶Jeung Rama urang maparin pirasa hade ka bangsa eta di hareupeun urang Mesir, nepi ka maranehna dibere naon nu dipenta; nya kitu bangsa eta ngarampas harta urang Mesir.

³⁷Urang Israil arindit ti Rameses ka Sukot—kira-kira 600.000 lalaki nu laleumpang, can kaasup awewe jeung barudak. ³⁸Aya ogé rombongan campuran nu kacida gedena milu jeung maranehna, mawa domba, sapi, jeung ingon-ingon nu kacida lobana. ³⁹Maranehna manggang adonan nu dibawa ti Mesir jadi roti ipis nu teu make ragi, sabab acan beukah—diusir ti Mesir, nepi ka teu boga waktu pikeun ngadago atawa nyadiakeun kadaharan keur dirina. ⁴⁰Lilana urang Israil cicing di Mesir teh 430 taun. ⁴¹Sanggeus 430 taun, dina poe eta pisan, sakabeh balad Rama urang kaluar ti tanah Mesir. ⁴²Ieu teh peuting nu dijaga ku Rama urang, pikeun mawa maranehna kaluar ti tanah Mesir; peuting nu sarua ieu, sakabeh urang Israil kariaga pikeun Rama urang, turun-tumurun.

Saha nu Meunang Ngadahar Paska

⁴³Rama urang ngadawuh ka Musa jeung Harun, “Ieu aturan Paska: euweuh urang asing nu meunang ngadaharna, ⁴⁴tapi unggal badega nu dibeuli ku duit meunang ngadahar sanggeus disunat ku maraneh. ⁴⁵Jalma nu ngancik samentara atawa buruh upahan teu meunang ngadaharna. ⁴⁶Daharna di jero hiji imah; ulah mawa dagingna ka luar imah, jeung ulah aya tulangna nu dipotong saeutik ogé. ^b b v46 Teu aya hiji ogé tulang anak domba eta nu meunang dipotong—persis saperti nu disebutkeun ngeunaan Yesus dina kayu salib, Anak Domba Paska nu saestu. ⁴⁷Sakumna jamaah Israil kudu ngalakonan eta. ⁴⁸Lamun aya urang asing nu cicing jeung maraneh hayang ngalakonan Paska pikeun Rama urang, sunatan heula sakabeh lalakina; geus kitu manehna meunang ngadeukeutan sarta ngalakonanana—manehna jadi saperti pribumi tanah eta. Tapi jalma nu teu disunat teu meunang ngadaharna. ⁴⁹Kudu aya hiji hukum pikeun pribumi jeung pikeun urang asing nu ngancik di tengah-tengah maraneh.”

⁵⁰Sakabeh urang Israil migawe saperti nu diparentahkeun ku Rama urang ka Musa jeung Harun; kitu nu dilakukeun ku maranehna. ⁵¹Dina poe eta pisan Rama urang mawa urang Israil kaluar ti tanah Mesir dumasar kana balad-baladna.