Rama Urang Ngandika ka Musa

Unggal cikal kagungan Rama urang, ditebus ku gaganti, sabab Mantenna geus nyabut cikal-cikal Mesir pikeun ngamerdékakeun putra-Na. Pésta jeung tanda dina leungeun jeung tarang aya supaya patanyaan budak meunang jawaban. Mantenna nungtun maranehna ngaliwatan jalan gurun, ngajugjug di hareupeunana dina méga jeung seuneu.

Pasal 13.

Rama urang ngandika ka Musa:

“Baktikeun ka Kami unggal anak cikal. Anu pangheulana medal ti unggal rahim di antara urang Israil teh kagungan Kami, boh jalma boh sato.” ^a

Musa ngomong ka rahayat, “Sing inget kana poe ieu, nalika maraneh budal ti Mesir, ti imah perbudakan, sabab ku panangan nu kawasa Rama urang geus ngaluarkeun maraneh ti ieu tempat. Ulah ngadahar roti nu make ragi. Poe ieu, dina bulan Abib, maraneh arindit. Lamun Rama urang geus nganteurkeun maraneh ka nagri urang Kanaan, urang Het, urang Emor, urang Hewi, jeung urang Yebus—nya eta tanah nu ku Mantenna geus dijangjikeun ka karuhun maraneh rek dipaparinkeun ka maraneh, nagri nu ngaburicak ku susu jeung madu—laksanakeun ieu upacara ibadah dina bulan ieu. Tujuh poe lilana maraneh kudu ngadahar roti nu teu make ragi, jeung dina poe katujuh aya pesta pikeun Rama urang. Salila tujuh poe eta maraneh kudu ngadahar roti nu teu make ragi. Ulah aya roti nu make ragi kapanggih di antara maraneh, jeung ulah aya ragi di sakuliah wewengkon maraneh. Dina poe eta bejakeun ka anak maneh, ‘Ieu teh lantaran naon nu geus dipidamel ku Rama urang pikeun kuring, waktu kuring budal ti Mesir.’ Ieu bakal jadi tanda pikeun maraneh dina leungeun, jeung jadi pangeling-ngeling dina tarang, supaya pangandika Rama urang aya dina biwir maraneh; sabab ku panangan nu kawasa Rama urang geus ngaluarkeun maraneh ti Mesir. Ku sabab eta maraneh kudu ngajalankeun ieu aturan dina waktuna nu geus ditangtukeun, saban taun.

Lamun Rama urang geus nganteurkeun maraneh ka tanah urang Kanaan sarta maparinkeunana ka maraneh, sakumaha nu geus disumpahkeun ku Mantenna ka maraneh jeung ka karuhun maraneh, baktikeun pikeun Rama urang unggal anu pangheulana medal ti rahim; unggal anak cikal jalu tina sato ingon-ingon maraneh teh kagungan Rama urang. Tebus unggal anak cikal kalde ku anak domba, tapi lamun teu ditebus, potong beuheungna. Tebus unggal anak cikal ti antara anak-anak lalaki maraneh. Lamun engke anak maneh nanya, ‘Naon hartosna ieu teh?’ bejakeun ka manehna, ‘Ku panangan nu kawasa Rama urang geus ngaluarkeun urang ti Mesir, ti imah perbudakan. Waktu Piraun keukeuh embung ngantep urang indit, Rama urang geus maehan unggal anak cikal di Mesir, ti anak cikal jalma nepi ka anak cikal sato. Ku sabab eta kuring ngurbankeun ka Rama urang unggal nu jalu nu pangheulana medal ti rahim, tapi nebus unggal anak cikal lalaki.’ Ieu bakal jadi tanda dina leungeun maraneh jeung beungkeut dina tarang maraneh, sabab ku panangan nu kawasa Rama urang geus ngaluarkeun urang ti Mesir.”

Jalan nu Leuwih Aman

Waktu Piraun ngijinan rahayat indit, Rama urang henteu nungtun maranehna ngaliwatan jalan nu nembus tanah urang Pelisti, sanajan eta jalan teh deukeut; sabab Rama urang ngandika, “Bisa jadi lamun maranehna nyanghareupan perang, maranehna robah pikiran tuluy marulang deui ka Mesir.”

Ku sabab eta Rama urang nungtun rahayat ngider ngaliwatan jalan gurun keusik ka arah Laut Beureum. Urang Israil budal ti Mesir dangdan pikeun perang. ^b

Musa mawa tulang-taleng Yusup, sabab Yusup geus nyumpah anak-anak Israil, “Rama urang tangtu bakal nyumpingan maraneh, jeung maraneh kudu mawa tulang-taleng kuring ti dieu bareng jeung maraneh.” Maranehna indit ti Sukot tuluy masang pakemahan di Etam, di sisi gurun keusik. Ari Rama urang angkat ti hareupeun maranehna; ti beurang dina wangun tihang mega pikeun nuduhkeun jalan, jeung ti peuting dina wangun tihang seuneu pikeun nyaangan maranehna, supaya maranehna bisa lumampah beurang peuting. Tihang mega ti beurang jeung tihang seuneu ti peuting henteu kungsi ingkah ti tempatna di hareupeun rahayat.