Kajepit ku Laut
Kajepit antara laut jeung kareta-kareta perang Piraun, urang Israil nyarita mending tetep jadi budak. Musa nitah maranehna cicing bae, nempo Rama urang anu perang. Laut beulah ku angin wétan sapeupeuting, urang Israil leumpang meuntasan, sarta cai anu balik deui ngalelep balad anu nuturkeun.
14 1Tuluy Rama urang ngandika ka Musa,
2“Bejakeun ka urang Israil sina marulang deui, masanggrahan hareupeun Pi-hahirot, antara Migdol jeung laut, hareupeun Baal-sepon — masanggrahan sisi laut, mepeg ka dinya. 3Sabab Piraun bakal ngomong ngeunaan urang Israil: ‘Maranehna geus leungiteun jalan di tanah ieu; geus kakepung ku gurun keusik.’ 4Kami baris ngabedegongkeun hate Piraun, nepi ka manehna bakal ngudag maranehna; Kami baris nembongkeun kamulyaan Kami ngaliwatan Piraun jeung sakabeh baladna, sarta urang Mesir bakal nyaho yen Kami teh Rama.” Tur maranehna ngalampahkeun kitu. a a v4 Nalika Kitab Suci nyebutkeun yen Rama urang ngabedegongkeun hate Piraun, eta nuduhkeun hukuman Mantenna ka hiji raja anu memang geus ngabedegongkeun manehna sorangan ngalawan Mantenna; Paulus ngagulanggaper kana rasiah anu sarua dina Rum 9.
5Sanggeus raja Mesir dibejaan yen bangsa Israil geus kalabur, Piraun jeung para pajabatna robah pikiran ka maranehna: “Naon atuh anu geus dipigawe ku urang, ngabejakeun Israil indit tina ngawula ka urang?” 6Tuluy manehna masang kuda kana karetana sarta mawa baladna. 7Manehna mawa 600 kareta pinilih, katut sakabeh kareta Mesir lianna, jeung para perwira anu mingpin saban-sabanna. 8Rama urang ngabedegongkeun hate Piraun raja Mesir, nepi ka manehna ngudag urang Israil anu keur arindit kalawan wani. 9Urang Mesir ngudag tuluy nyusul maranehna anu keur masanggrahan sisi laut — sakabeh kuda Piraun, kareta-karetana, pasukan kudana, jeung baladna — deukeut Pi-hahirot, nyanghareup ka Baal-sepon.
10Barang Piraun geus deukeut, urang Israil narangtung tuluy nenjo urang Mesir geus ngaleketey ti tukang. Bawaning sieun, maranehna sasambat ka Rama urang. 11Maranehna ngomong ka Musa, “Naha di Mesir teu aya kuburan, nepi ka abdi sadaya dicandak ka dieu sina paraeh di gurun keusik? Naon maksad anjeun migawe kieu ka abdi sadaya, mawa kaluar ti Mesir? 12Lain abdi sadaya geus matur ka anjeun di Mesir: ‘Antep bae abdi sadaya, sina ngawula ka urang Mesir’? Leuwih hade ngawula ka maranehna batan paeh di gurun keusik.”
13Waler Musa ka jalma rea, “Ulah sarieun. Sing tetep tagen, tengetan Rama urang bakal nyalametkeun maraneh poe ieu; sabab urang Mesir anu katenjo ku maraneh poe ieu, moal katenjo-tenjo deui salilana. 14Rama urang anu bakal merangan pikeun maraneh; maraneh mah cukup ngan repeh bae.”
15Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Ku naon maneh sasambat ka Kami? Bejakeun ka urang Israil sina maju ka hareup. 16Angkat iteuk maneh, acungkeun leungeun maneh ka luhureun laut sarta beulah eta laut; sina urang Israil meuntas tengahing laut dina taneuh anu garing. 17Kami keur ngabedegongkeun hate urang Mesir, nepi ka maranehna nuturkeun ka jero; Kami baris nembongkeun kamulyaan Kami ngaliwatan Piraun, sakabeh baladna, kareta-karetana jeung pasukan kudana. 18Urang Mesir bakal nyaho yen Kami teh Rama, nalika Kami geus dimulyakeun ngaliwatan Piraun, kareta-karetana, jeung pasukan kudana.”
19Malaikat Rama urang, anu tadina maju di hareupeun pasanggrahan Israil, tuluy pindah ka tukangeun maranehna; tihang mega oge pindah ti hareupeun maranehna tuluy ngadeg di tukang. 20Eta aya di antara pasanggrahan Mesir jeung pasanggrahan Israil — mega jeung poek, tapi nyaangan ti peuting — nepi ka duanana henteu silih deukeutan sapeupeuting.
21Musa ngacungkeun leungeunna ka luhureun laut. Sapeupeuting Rama urang nyurung eta laut ku angin wetan anu tarik, nepi ka jadi taneuh garing. Caina pisah ngabeulah. 22Urang Israil laleumpang ngaliwatan tengahing laut dina taneuh garing, caina ngabenteng di katuhu jeung ka kencana. 23Urang Mesir ngudag maranehna nepi ka tengahing laut — sakabeh kuda Piraun, kareta-karetana, jeung pasukan kudana. 24Memeh balebat, Rama urang ningali ka handap ka balad Mesir ngaliwatan tihang seuneu jeung mega, nepi ka balad Mesir geunjleung katarajang pikasieuneun. 25Mantenna nyangsang kana roda kareta-karetana nepi ka hese lumpatna. Ceuk urang Mesir, “Hayu urang nyingkahan Israil — da Allah merangan pikeun maranehna ngalawan Mesir!”
26Tuluy Rama urang ngandika ka Musa, “Acungkeun leungeun maneh ka luhureun laut, sangkan caina mulang deui nutupan urang Mesir, kareta-karetana, jeung pasukan kudana.”
27Musa ngacungkeun leungeunna ka luhureun laut; barang balebat, laut teh mulang deui kana jerona sakumaha sasari. Urang Mesir lalumpatan ka arah laut, tuluy Rama urang ngalungkeun urang Mesir ka tengahing laut. 28Caina mulang deui tuluy ngelebuh kareta-kareta jeung pasukan kuda, sakabeh balad Piraun anu geus ngudag maranehna ka jero laut. Teu aya saurang-urang acan anu salamet. 29Ari urang Israil mah laleumpang ngaliwatan tengahing laut dina taneuh garing, caina ngabenteng di katuhu jeung ka kencana. 30Dina poe eta Rama urang nyalametkeun Israil tina genggeman urang Mesir, sarta urang Israil nenjo urang Mesir paraeh patulayah di sisi basisir. 31Urang Israil nyaksian kakawasaan anu agung anu dianggo ku Rama urang ngalawan Mesir; maranehna sarieun ka Mantenna, sarta percaya ka Mantenna jeung ka Musa abdi-Na.