Nabi Musa jeung Urang Israil Nganyanyi
Musa jeung urang Israil ngawihkeun naon anu karek kajadian — kuda jeung tumpakna dialungkeun ka laut, Rama urang Pahlawan perang anu leungeun katuhu-Na ngaremukkeun musuh, sarta asih satia-Na nungtun umat anu ditebus mulih ka bumi. Tilu poe ti dinya teu aya cai, sarta balong pait di Marah dijadikeun amis.
15 1Tuluy Nabi Musa jeung urang Israil nganyanyikeun kidung ieu ka Rama urang: Abdi seja nganyanyi ka Rama urang, karana Mantenna geus unggul kalawan mulya; kuda katut tunggangna dibalangkeun ku Mantenna ka laut. 2Rama urang teh kakiatan abdi sareng kidung abdi, sarta Mantenna parantos jadi kasalametan abdi; ieu teh Rama abdi, sareng abdi seja muji ka Mantenna, Allah panutan ama abdi, sareng abdi seja ngagungkeun Mantenna. 3Rama urang teh prajurit perang; Rama urang jenengana-Na. 4Kareta-kareta perang Prabu Piraon katut balad-Na dibalangkeun ku Mantenna ka laut, sarta para perwira pilihanana tilelep di Laut Beureum. a a v4 Basa Ibrani: Yam Suf, “Laut Jukut Ewang.” 5Cai nu jero geus nutupan maranehna; maranehna anjlog ka handap nepi ka jerona lir batu. 6Panangan katuhu Ama, nun Rama urang, agung ku kakawasaan; panangan katuhu Ama, nun Rama urang, ngaremukkeun musuh. 7Ku kaagungan Ama anu kacida ageungna, Ama ngabedahkeun jalma-jalma anu ngalawan ka Ama; Ama ngaluarkeun amarah Ama anu ngagegplak; eta ngalebur maranehna lir jarami. 8Ku ambekan tina pangambung Ama, cai teh ngagunduk; cai nu ngocor jareg nangtung ngagunung; cai nu jero jadi teuas di tengah laut. 9Ceuk musuh, “Aing rek ngudag, aing rek nyusul, aing rek ngabagi-bagi rampasan; aing rek sugema ku maranehna. Aing rek ngahunus pedang; leungeun aing rek ngabinasa maranehna.” 10Ama niup ku angin Ama; laut nutupan maranehna; maranehna titeuleum lir timah di jero cai nu hebat. 11Saha nu sarua sareng Ama di antara allah-allah, nun Rama urang? Saha nu sarua sareng Ama, agung dina kasucian, pikagimireun dina padamelan nu mulya, midamel kaajaiban? 12Ama ngulapkeun panangan katuhu Ama; bumi teh ngeuleum maranehna. 13Ku asih perjangjian Ama, Ama parantos nungtun bangsa anu ku Ama ditebus; Ama parantos mingpin maranehna ku kakiatan Ama ka padumukan Ama anu suci. 14Bangsa-bangsa geus ngadarenge; maranehna ngadegdeg; kasieun geus nyerekel bangsa Pelisti. 15Ayeuna para kapala Edom geus garimir; kasieun nyerekel para pamingpin Moab; sakabeh pangeusi Kanaan geus leleh ngalempreh. 16Kagimir jeung kasieun ragrag ka maranehna; ku ageungna panangan Ama, maranehna jempe lir batu, nepi ka umat Ama ngaliwat, nun Rama urang, nepi ka bangsa anu ku Ama geus ditebus ngaliwat. 17Ama bakal ngalebetkeun maranehna sareng melakkeun maranehna di gunung pusaka Ama, tempat, nun Rama urang, anu parantos didamel ku Ama pikeun padumukan Ama, tempat suci, nun Rama anu Maha Kawasa, anu parantos diadegkeun ku panangan Ama. 18Rama urang bakal jumeneng raja salalanggengna.
19Waktu kuda-kuda, kareta-kareta perang, jeung pasukan kuda Prabu Piraon arasup ka laut, Rama urang mulangkeun cai laut deui nutupan maranehna—tapi urang Israil leumpang nyorang laut dina taneuh nu garing. 20Mariam nabi awewe, lanceuk Harun, nyokot rebana dina leungeunna, sarta sakabeh awewe naluturkeun manehna bari marawa rebana, jaragedogan. 21Mariam nganyanyi ka maranehna: “Kidungkeun ka Rama urang—Mantenna geus unggul kalawan mulya; kuda katut tunggangna dibalangkeun ku Mantenna ka laut.”
Ka Gurun Keusik
22Nabi Musa mingpin urang Israil ti Laut Beureum ka gurun keusik Sur; tilu poe maranehna lalampah di eta gurun keusik tanpa manggih cai. 23Maranehna nepi ka Marah tapi teu bisa nginum caina—caina pait. Nya ku sabab eta tempat teh dingaranan Marah. 24Jalma-jalma teh kukulutus ka Nabi Musa, pokna, “Rek nginum naon urang teh?” 25Anjeunna sasambat ka Rama urang, anu tuluy nembongkeun sapotong kai; ku anjeunna dialungkeun kana cai, tuluy caina jadi amis. Di dinya Rama urang mere katetepan jeung aturan ka maranehna, sarta nyobaan maranehna di dinya.
26Mantenna ngandika, “Lamun maneh enya-enya ngadengekeun soara Rama maneh, migawe nu bener dina soca-Na, nurut kana parentah-Na, sarta nyekel sakabeh katetepana-Na, Kami moal nurunkeun panyakit ka maneh saperti anu geus diturunkeun ka Mesir, sabab Kami teh Rama maneh anu nyageurkeun maneh.” b b v26 Di cai nu pait di Marah, Rama urang nembongkeun salira-Na salaku Nu Nyageurkeun — ngarobah kapaitan jadi kaamisan sarta ngabeungkeut salira-Na ka umat-Na salaku panyageur maranehna.
27Maranehna nepi ka Elim, tempat ayana dua welas sumber cai jeung tujuh puluh tangkal korma, tuluy maranehna masanggrahan di dinya di gigireun cai.