Exodo 15

15 ¹Nang magkagayon ay inawit nina Moises at ng mga Israelita ang awit na ito sa ating Ama: Aawit ako sa ating Ama, sapagkat siya ay nagtagumpay nang maluwalhati; ang kabayo at ang sakay nito ay inihagis niya sa dagat. ²Ang ating Ama ang aking lakas at aking awit, at siya ang naging aking kaligtasan; ito ang aking Ama, at siya'y aking pupurihin, ang Diyos ng aking ama, at siya'y aking itataas. ³Ang ating Ama ay isang mandirigma; ating Ama ang kanyang pangalan. ⁴Ang mga karwahe ni Paraon at ang kanyang hukbo ay itinapon niya sa dagat, at ang kanyang piling mga opisyal ay nalunod sa Dagat na Pula. ^a a v4 Hebreo: Yam Suf, “Dagat ng mga Tambo.” ⁵Tinabunan sila ng malalalim na tubig; bumaba sila sa kalaliman na parang bato. ⁶Ang iyong kanang kamay, aming Ama, ay marilag sa kapangyarihan; ang iyong kanang kamay, ating Ama, ay dumudurog sa kaaway. ⁷Sa kadakilaan ng iyong karingalan ay ibinabagsak mo ang mga naghihimagsik laban sa iyo; ipinadadala mo ang iyong naglalagablab na galit; nilalamon nito sila na parang dayami. ⁸Sa hihip ng iyong mga butas ng ilong ay nagsalansan ang mga tubig; ang umaagos na tubig ay tumindig na parang bunton; ang malalalim na tubig ay tumigas sa puso ng dagat. ⁹Sinabi ng kaaway, “Hahabulin ko, aabutan ko, hahatiin ko ang samsam; masisiyahan ako sa kanila. Bubunutin ko ang aking tabak; ang aking kamay ang lilipol sa kanila.” ¹⁰Hinipan mo ng iyong hangin; tinabunan sila ng dagat; lumubog sila na parang tingga sa makapangyarihang tubig. ¹¹Sino ang katulad mo sa gitna ng mga diyos, ating Ama? Sino ang katulad mo, marilag sa kabanalan, kagila-gilalas sa maluluwalhating gawa, gumagawa ng mga kababalaghan? ¹²Iniunat mo ang iyong kanang kamay; nilamon sila ng lupa. ¹³Sa iyong pag-ibig ng tipan ay pinatnubayan mo ang bayang iyong tinubos; ginabayan mo sila sa pamamagitan ng iyong lakas patungo sa iyong banal na tahanan. ¹⁴Nabalitaan ito ng mga bayan; sila'y nanginginig; hinawakan ng dalamhati ang mga taga-Filistia. ¹⁵Ngayo'y natigilan ang mga pinuno ng Edom; hinawakan ng panginginig ang mga namumuno ng Moab; natunaw ang lahat ng naninirahan sa Canaan. ¹⁶Dumapo sa kanila ang sindak at takot; dahil sa kadakilaan ng iyong bisig ay natigilan silang parang bato, hanggang makaraan ang iyong bayan, ating Ama, hanggang makaraan ang bayang iyong binili. ¹⁷Dadalhin mo sila at itatanim sa bundok ng iyong mana, ang dakong, ating Ama, na iyong ginawa para sa iyong tahanan, ang santuwaryo, Panginoong Ama, na itinatag ng iyong mga kamay. ¹⁸Ang ating Ama ay maghahari magpakailanman at walang hanggan.

¹⁹Nang pumasok sa dagat ang mga kabayo, mga karwahe, at mga mangangabayo ni Paraon, ibinalik ng ating Ama ang tubig ng dagat sa kanila—ngunit ang Israel ay lumakad sa gitna ng dagat sa tuyong lupa. ²⁰Si Miriam na propeta, kapatid ni Aaron, ay kumuha ng isang pandereta sa kanyang kamay, at sinundan siya ng lahat ng kababaihan na may mga pandereta, na nagsasayaw. ²¹Umawit sa kanila si Miriam: “Umawit kayo sa ating Ama—siya'y nagtagumpay nang maluwalhati; ang kabayo at ang sakay nito ay inihagis niya sa dagat.”

Papasok sa Ilang

²²Pinatnubayan ni Moises ang Israel mula sa Dagat na Pula patungo sa ilang ng Shur; tatlong araw silang naglakbay sa ilang na iyon na hindi nakakatagpo ng tubig. ²³Nakarating sila sa Mara ngunit hindi sila makainom ng tubig—ito'y mapait. Kaya't ito'y pinangalanang Mara. ²⁴At bumulung-bulong ang bayan laban kay Moises, na nagsasabi, “Ano ang aming iinumin?” ²⁵Dumaing siya sa ating Ama, na nagpakita sa kanya ng isang piraso ng kahoy; inihagis niya ito sa tubig, at ito'y tumamis. Doon ay naglagay ang ating Ama ng isang batas at tuntunin para sa kanila, at doon ay sinubok niya sila.

²⁶Sinabi niya, “Kung tunay ninyong pakikinggan ang tinig ng inyong Ama, gagawin ang matuwid sa kanyang paningin, susunod sa kanyang mga utos, at iingatan ang lahat ng kanyang mga batas, hindi ko ilalagay sa inyo ang alinman sa mga sakit na inilagay ko sa Egipto, sapagkat ako ang inyong Ama na nagpapagaling sa inyo.” ^b b v26 Sa mapait na tubig ng Mara, inihayag ng ating Ama ang kanyang sarili bilang Siyang nagpapagaling — pinagiging matamis ang kapaitan at itinatali ang kanyang sarili sa kanyang bayan bilang kanilang tagapagpagaling.

²⁷Nakarating sila sa Elim, na kinaroroonan ng labindalawang bukal ng tubig at pitumpung puno ng palma, at doon sila nagkampo sa tabi ng tubig.