Pangentasan 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹Nabi Musa lan wong Israel banjur padha ngidungake kidung iki konjuk marang Rama kita: Kawula badhe ngidung konjuk dhateng Rama kita, awit Panjenenganipun sampun unggul kanthi mulya; kapal saha ingkang nunggang dipunbucal dening Panjenenganipun dhateng seganten. ²Rama kita punika kakiyatan saha kidung kawula, saha Panjenenganipun sampun dados karahayon kawula; punika Rama kawula, saha kawula badhe ngalembana Panjenenganipun, Allahipun bapa kawula, saha kawula badhe ngluhuraken Panjenenganipun. ³Rama kita punika prawira ing paprangan; Rama kita punika asmanipun. ⁴Kreta-kreta perangipun Sang Prabu Pringon saha wadya-balanipun dipunbucal dening Panjenenganipun dhateng seganten, saha para perwira pilihanipun sami kelem ing Seganten Abang. ^a a v4 Basa Ibrani: Yam Suf, ingkang ateges “Seganten Glagah.” ⁵Toya ingkang lebet sami nglimputi tiyang-tiyang punika; sami ambles dhateng telenging seganten kados sela. ⁶Asta tengen Paduka, dhuh Rama, mulya ing pangwaos; asta tengen Paduka, dhuh Rama, ngremuk mengsah. ⁷Srana ageng kaluhuran Paduka, Paduka nggulingaken para ingkang nglawan Paduka; Paduka ngwedalaken bebendu Paduka ingkang murub; punika ngobong tiyang-tiyang punika kados jerami. ⁸Dening ambeganing grana Paduka, toya sami numpuk inggil; toya ingkang mili jumeneng kados tumpukan; toya ingkang lebet dados atos ing tengahing seganten. ⁹Mengsah ngucap: “Aku arep ngoyak, aku arep nututi, aku arep ngedum-edum jarahan; aku bakal marem marga saka wong-wong iku. Aku arep ngunus pedhangku; tanganku bakal numpes wong-wong iku.” ¹⁰Paduka nyebulaken angin Paduka; seganten nglimputi tiyang-tiyang punika; sami ambles kados timah ing toya ingkang prakosa. ¹¹Sinten ingkang kados Paduka ing antawisipun para allah, dhuh Rama? Sinten ingkang kados Paduka, mulya ing kasucen, nggegirisi ing pakaryan-pakaryan ingkang mulya, ingkang nindakaken kaelokan? ¹²Paduka ngulungaken asta tengen Paduka; bumi lajeng nguntal tiyang-tiyang punika. ¹³Srana sih-kadarman Paduka, Paduka sampun nuntun bangsa ingkang sampun Paduka tebus; Paduka sampun nuntun tiyang-tiyang punika kanthi kakiyatan Paduka dhateng padaleman Paduka ingkang suci. ¹⁴Para bangsa sampun mireng; sami gumeter; kasisahan sampun nyandhak tiyang Filistin. ¹⁵Samangke para panggedhening Edom sami giris; gumeter nyandhak para pangagenging Moab; sadaya tiyang ingkang manggen ing Kanaan sami luluh. ¹⁶Karisan saha giris tumempuh dhateng tiyang-tiyang punika; margi saking agenging asta Paduka, sami kendel kados sela, ngantos umat Paduka langkung, dhuh Rama, ngantos bangsa ingkang sampun Paduka tumbas langkung. ¹⁷Paduka badhe nglebetaken saha nanem tiyang-tiyang punika ing redi pusaka Paduka, inggih papan, dhuh Rama, ingkang sampun Paduka damel kangge padaleman Paduka, inggih pasucen, dhuh Rama ingkang Mahakwaos, ingkang sampun dipunjejegaken dening asta Paduka. ¹⁸Rama kita badhe jumeneng Ratu salami-laminipun.

¹⁹Nalika jaran-jaran, kreta-kreta, lan para prajurit jaranane Sang Prabu Pringon padha lumebu ing segara, Rama kita mbalekake banyuning segara ngelebi wong-wong mau—nanging wong Israel padha lumaku nratas segara ing dharatan kang garing. ²⁰Miryam, nabi wadon, kang dadi sadulure Harun, njupuk terbang nganggo tangane, lan para wong wadon kabeh padha ngetutake dheweke karo nabuh terbang lan jejogedan. ²¹Miryam banjur ngidung kanggo wong-wong wadon mau: “Padha ngidunga konjuk marang Rama kita—awit Panjenengane wis unggul kanthi mulya; jaran lan kang nunggang disabetake menyang segara dening Panjenengane.”

Tumuju menyang Ara-ara Samun

²²Nabi Musa nuntun wong Israel saka Segara Abang menyang ara-ara samun Sur; telung dina lawase padha lumaku ing ara-ara samun mau ora nemu banyu. ²³Wong-wong mau tekan ing Mara, nanging ora bisa ngombe banyune—amarga pait. Mulane panggonan iku dijenengake Mara. ²⁴Umat banjur padha nggrundel marang Nabi Musa, kandhane: “Kita arep ngombe apa?” ²⁵Nabi Musa nuli sesambat marang Rama kita, banjur Panjenengane mituduhake kayu marang Nabi Musa; kayu mau dicemplungake ing banyu, temah banyune dadi legi. Ana ing kono Rama kita netepake pranatan lan angger-angger kanggo umat, sarta ndadar umat ana ing kono.

²⁶Rama kita ngandika: “Manawa kowe temen-temen ngrungokake swarane Ramamu, nindakake apa kang bener ing paningale, nggatekake dhawuh-dhawuhe, lan netepi sakabehing pranatane, Aku ora bakal ndhawahake marang kowe salah sawijining lelara kang wis Daktibakake marang Mesir, awit Aku iki Ramamu kang marasake kowe.” ^b b v26 Ing banyu pait ing Mara, Rama kita ngatingalake sarirane minangka Panjenengane kang marasake—ngowahi rasa pait dadi legi lan ngiket sarirane marang umate minangka juru-marase.

²⁷Wong-wong mau banjur tekan ing Elim, panggonan kang ana tuk banyu rolas lan wit kurma pitung puluh, nuli padha makemah ana ing kono ing sapinggire banyu.