خروج 15 FHB Father's Heart Bible™

15 ¹پوءِ موسيٰ ۽ بني اسرائيل اسان جي پيءُ لاءِ هي گيت ڳايو تہ آءٌ اسان جي پيءُ جي واکاڻ ۾ ڳائيندس، ڇاڪاڻ تہ هن شاندار فتح ماڻي آهي؛ گھوڙي ۽ سوار کي هن سمنڊ ۾ اڇلي ڇڏيو. ²اسان جو پيءُ منهنجي طاقت ۽ منهنجو گيت آهي، ۽ هو منهنجي نجات ٿيو آهي؛ هي منهنجو پيءُ آهي، آءٌ سندس واکاڻ ڪندس، منهنجي ابي جو خدا، آءٌ کيس وڏائيندس. ³اسان جو پيءُ ويڙهاڪ آهي؛ سندس نالو اسان جو پيءُ آهي. ⁴فرعون جا رٿ ۽ سندس لشڪر هن سمنڊ ۾ اڇلي ڇڏيا، ۽ سندس چونڊيل سردار لال سمنڊ ۾ ٻڏي ويا. ^a a v4 عبراني ۾: يم سوف، ”ڪانن جو سمنڊ“. ⁵اونهن پاڻين کين ڍڪي ڇڏيو؛ اهي پٿر وانگر اونهائيءَ ۾ لهي ويا. ⁶اي اسان جا بابا، تنهنجو ساڄو هٿ قدرت ۾ شاندار آهي؛ اي اسان جا بابا، تنهنجو ساڄو هٿ دشمن کي چور چور ڪري ٿو. ⁷تنهنجي وڏائيءَ جي عظمت سان تون پنهنجي خلاف اٿندڙن کي ڪيرائي ڇڏين ٿو؛ تون پنهنجو ڀڙڪندڙ غضب موڪلين ٿو، اهو کين ڪک وانگر ساڙي ڇڏي ٿو. ⁸تنهنجي نڪ جي ڦوڪ سان پاڻي ڍير ٿي ويو؛ وهندڙ پاڻي ڍير وانگر بيھي رهيو؛ سمنڊ جي دل ۾ اونهو پاڻي جمي ويو. ⁹دشمن چيو تہ ”آءٌ پيڇو ڪندس، آءٌ پڪڙيندس، آءٌ لٽ ورهائيندس؛ منهنجو من انهن مان ڀرجي ويندو. آءٌ تلوار ڪڍندس؛ منهنجو هٿ کين برباد ڪندو.“ ¹⁰تو پنهنجي هوا سان ڦوڪ ڏني؛ سمنڊ کين ڍڪي ڇڏيو؛ اهي زوردار پاڻين ۾ سيسي وانگر ٻڏي ويا. ¹¹اي اسان جا بابا، معبودن ۾ تو جهڙو ڪير آهي؟ تو جهڙو ڪير آهي، پاڪائيءَ ۾ شاندار، جلوي وارن ڪمن ۾ ڀوائتو، عجب ڪم ڪندڙ؟ ¹²تو پنهنجو ساڄو هٿ ڊگھو ڪيو؛ زمين کين نگلي ڇڏيو. ¹³پنهنجي عهد جي لافاني شفقت سان تو انهيءَ قوم جي رهبري ڪئي آهي جنهن کي تو ڇڏايو آهي؛ پنهنجي طاقت سان تو کين پنهنجي پاڪ رهائشگاهه ڏانهن رستو ڏيکاريو آهي. ¹⁴قومن ٻڌو آهي، اهي ڏڪن ٿا؛ فلستين جي رهاڪن کي ڪرب پڪڙي ورتو آهي. ¹⁵هاڻي ادوم جا سردار حيران ٿي ويا آهن؛ موآب جي اڳواڻن کي ڏڪڻي وٺي ورتو آهي؛ ڪنعان جا سڀ رهاڪو ڳري ويا آهن. ¹⁶مٿن خوف ۽ دهشت ڪري ٿا؛ تنهنجي ٻانهن جي وڏائيءَ ڪري اهي پٿر وانگر ساڪت آهن، جيستائين تنهنجي قوم لنگهي وڃي، اي اسان جا بابا، جيستائين اها قوم لنگهي وڃي جنهن کي تو مول ورتو آهي. ¹⁷تون کين آڻي پنهنجي ورثي جي جبل تي پوکيندين، اهو هنڌ، اي اسان جا بابا، جيڪو تو پنهنجي رهڻ لاءِ ٺاهيو آهي، اهو مقدس، اي مالڪ پيءُ، جيڪو تنهنجن هٿن قائم ڪيو آهي. ¹⁸اسان جو پيءُ سدائين ۽ ابد تائين بادشاهي ڪندو.

¹⁹جڏهن فرعون جا گھوڙا، رٿ ۽ سوار سمنڊ ۾ گهڙيا، تڏهن اسان جي پيءُ سمنڊ جو پاڻي مٿن موٽائي آندو—پر بني اسرائيل سمنڊ مان سڪي زمين تان لنگهي ويا. ²⁰هارون جي ڀيڻ مريم نبيءَ پنهنجي هٿ ۾ دف کنيو، ۽ سڀ عورتون دف وڄائينديون ۽ ناچ ڪنديون سندس پٺيان هليون. ²¹مريم کين ڳائي ٻڌايو تہ ”اسان جي پيءُ جي واکاڻ ۾ ڳايو—هن شاندار فتح ماڻي آهي؛ گھوڙو ۽ سوار هن سمنڊ ۾ اڇلي ڇڏيا.“

بيابان ڏانهن

²²موسيٰ اسرائيل کي لال سمنڊ کان شور جي بيابان ڏانهن وٺي ويو؛ ٽي ڏينهن اهي انهيءَ بيابان ۾ پاڻي ماڻڻ کان سواءِ هلندا رهيا. ²³اهي مارا ۾ پهتا، پر اتان جو پاڻي پي نہ سگھيا، ڇاڪاڻ تہ اهو ڪڙو هو. تنهنڪري ان جو نالو مارا رکيو ويو. ²⁴پوءِ ماڻهو موسيٰ جي خلاف بڙ بڙ ڪندي چوڻ لڳا تہ ”اسان ڇا پيئون؟“ ²⁵هن اسان جي پيءُ کي پڪاريو، تڏهن اسان جي پيءُ کيس ڪاٺ جو هڪ ٽڪرو ڏيکاريو؛ هن اهو پاڻيءَ ۾ اڇلايو تہ پاڻي مٺو ٿي ويو. اتي اسان جي پيءُ هنن لاءِ هڪ قانون ۽ ضابطو مقرر ڪيو، ۽ اتي ئي کين آزمايائين.

²⁶چيائين تہ ”جيڪڏهن تون پنهنجي پيءُ جي آواز کي سچ پچ ٻڌندين، سندس نظر ۾ صحيح ڪم ڪندين، سندس حڪمن تي ڌيان ڏيندين ۽ سندس سڀ قاعدا مڃيندين، تہ جيڪي بيماريون مون مصر تي رکيون، انهن مان ڪابہ بيماري تو تي نہ رکندس، ڇاڪاڻ تہ آءٌ تنهنجو پيءُ آهيان جيڪو شفا ڏئي ٿو.“ ^b b v26 مارا جي ڪڙن پاڻين وٽ اسان جي پيءُ پاڻ کي شفا ڏيندڙ طور ظاهر ڪيو—ڪڙاڻ کي مٺاڻ ۾ بدلائي ۽ پنهنجي قوم سان انهن جي شفا ڏيندڙ ٿي ڳنڍجي ويو.

²⁷پوءِ اهي ايلم ۾ آيا، جتي پاڻيءَ جا ٻارهن چشما ۽ ستر کجين جا وڻ هئا، ۽ اتي پاڻيءَ جي ڪناري تي خيما کوڙيائون.