خروج 14 FHB Father's Heart Bible™

14 ¹پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

²”بني اسرائيل کي چؤ تہ موٽي وڃن ۽ مجدل ۽ سمنڊ جي وچ ۾، بعل-صفون جي سامهون، فيحيروت اڳيان خيما هڻن؛ سمنڊ جي ڪناري تي، ان جي سامهون خيما هڻن. ³ڇالاءِ جو فرعون بني اسرائيل بابت چوندو تہ ’اهي ملڪ ۾ ڀٽڪي پيا آهن، بيابان کين گهيري ڇڏيو آهي.‘ ⁴آءٌ فرعون جي دل سخت ڪندس تہ هو انهن جو پيڇو ڪندو؛ ۽ آءٌ فرعون ۽ سندس سڄي لشڪر جي ذريعي پنهنجو جلوو ظاهر ڪندس، ۽ مصري ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان.“ پوءِ هنن ائين ئي ڪيو. ^a a v4 جڏهن ڪلام چوي ٿو تہ اسان جي پيءُ فرعون جي دل سخت ڪئي، تڏهن اهو سندس انهيءَ فيصلي جو ذڪر آهي جيڪو هن اهڙي بادشاهه تي ڪيو جنهن پاڻ اڳ ئي سندس خلاف پنهنجي دل سخت ڪري ڇڏي هئي؛ پولس رومين 9 ۾ هن ئي ڳجهي ڳالهه سان ڪشتي ڪري ٿو.

⁵جڏهن مصر جي بادشاهه کي ٻڌايو ويو تہ ماڻهو ڀڄي ويا آهن، تڏهن فرعون ۽ سندس عملدارن جون دليون هنن جي خلاف ٿي ويون ۽ چيائون تہ ”اسان هي ڇا ڪيو جو اسرائيل کي پنهنجي خدمت کان وڃڻ ڏنوسين؟“ ⁶پوءِ هن پنهنجو رٿ جوڙي، پنهنجن ماڻهن کي پاڻ سان گڏ کنيو. ⁷هن ڇهه سؤ چونڊيل رٿ ۽ مصر جا ٻيا سڀ رٿ کنيا، ۽ انهن سڀني جي مٿان سردار هئا. ⁸اسان جي پيءُ مصر جي بادشاهه فرعون جي دل سخت ڪئي، تنهنڪري هن بني اسرائيل جو پيڇو ڪيو، جيڪي بي خوف ٿي نڪري رهيا هئا. ⁹مصرين پيڇو ڪيو ۽ سمنڊ جي ڪناري تي خيما هڻي ويٺلن کي وڃي پڪڙيائون — فرعون جا سڀ گهوڙا، رٿ، گهوڙيسوار ۽ لشڪر — فيحيروت جي ويجهو، بعل-صفون جي سامهون.

¹⁰جڏهن فرعون ويجهو آيو، تڏهن بني اسرائيل مٿي نهاريو ۽ ڏٺائون تہ مصري سندن پٺيان ويجها ٿيندا اچن ٿا. تڏهن ڏاڍا ڊڄي اسان جي پيءُ ڏانهن رڙيون ڪرڻ لڳا. ¹¹هنن موسيٰ کي چيو تہ ”ڇا مصر ۾ قبرون ڪونہ هيون جو تون اسان کي بيابان ۾ مرڻ لاءِ وٺي آيو؟ تو اسان سان هي ڇا ڪيو جو اسان کي مصر مان ڪڍي آيو؟ ¹²ڇا اسان توکي مصر ۾ اهو نہ چيو هو تہ ’اسان کي تنگ نہ ڪر، اسان کي مصرين جي خدمت ڪرڻ ڏي‘؟ بيابان ۾ مرڻ کان مصرين جي خدمت ڪرڻ بهتر آهي.“

¹³موسيٰ ماڻهن کي چيو تہ ”ڊڄو نہ. ثابت قدم رهو ۽ اڄ اسان جي پيءُ جي هٿان پنهنجو بچاءُ ڏسو؛ ڇالاءِ جو جن مصرين کي اوهين اڄ ڏسو ٿا، تن کي وري ڪڏهن بہ نہ ڏسندا. ¹⁴اسان جو پيءُ اوهان لاءِ وڙهندو؛ اوهان کي رڳو چپ ڪري ويهڻو آهي.“

¹⁵پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”تون مون کي ڇو پڪارين ٿو؟ بني اسرائيل کي چؤ تہ اڳتي وڌن. ¹⁶پنهنجي لٺ مٿي کڻ، سمنڊ مٿان پنهنجو هٿ ڊگهيڙي ان کي ورهائي ڇڏ؛ تہ جيئن بني اسرائيل سمنڊ جي وچ مان سڪي زمين تان لنگهي وڃن. ¹⁷آءٌ مصر جي دل سخت ڪري رهيو آهيان، تہ جيئن هو سندن پٺيان اندر اچن؛ آءٌ فرعون، سندس سڄي لشڪر، سندس رٿن ۽ سندس گهوڙيسوارن جي ذريعي پنهنجو جلوو ظاهر ڪندس. ¹⁸جڏهن آءٌ فرعون، سندس رٿن ۽ گهوڙيسوارن تي جلوو حاصل ڪندس، تڏهن مصري ڄاڻندا تہ آءٌ پيءُ آهيان.“

¹⁹اسان جي پيءُ جو ملائڪ، جيڪو بني اسرائيل جي لشڪر کان اڳ هلندو هو، سو سندن پٺيان هليو ويو؛ ۽ بادل جو ٿنڀو بہ سندن اڳيان کان هٽي سندن پٺيان اچي بيٺو. ²⁰اهو مصر جي لشڪر ۽ بني اسرائيل جي لشڪر جي وچ ۾ اچي بيٺو؛ هڪ پاسي بادل ۽ اونداهي هئي، پر اهو رات کي روشن ڪندو هو؛ ۽ سڄي رات هڪ ٻئي جي ويجهو نہ آيا.

²¹موسيٰ سمنڊ مٿان پنهنجو هٿ ڊگهيڙيو. سڄي رات اسان جي پيءُ تيز اوڀر واري واءَ سان سمنڊ کي پوئتي ڌڪيو ۽ ان کي سڪي زمين ڪري ڇڏيائين. پاڻي ورهائجي ويو. ²²بني اسرائيل سمنڊ جي وچ مان سڪي زمين تان لنگهي ويا، ۽ پاڻي سندن ساڄي ۽ کاٻي پاسي ڀت وانگر بيٺو هو. ²³مصري سندن پٺيان سمنڊ جي وچ ۾ هليا آيا — فرعون جا سڀ گهوڙا، سندس رٿ ۽ سندس گهوڙيسوار. ²⁴صبح ٿيڻ کان ڪجهہ اڳ، اسان جي پيءُ باهہ ۽ بادل جي ٿنڀي مان مصري لشڪر ڏانهن نهاري، مصري لشڪر کي گهبراهٽ ۾ وجهي ڇڏيو. ²⁵هن سندن رٿن جا ڦيٿا جڪڙي ڇڏيا، جنهن ڪري هو ڏاڍي ڏکيائيءَ سان هلائيندا هئا. تڏهن مصرين چيو تہ ”اچو تہ اسرائيل کان ڀڄي هلون — خدا سندن لاءِ مصر سان وڙهي ٿو!“

²⁶پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”سمنڊ مٿان پنهنجو هٿ ڊگهيڙ، تہ جيئن پاڻي مصرين، سندن رٿن ۽ سندن گهوڙيسوارن مٿان موٽي اچي.“

²⁷موسيٰ سمنڊ مٿان پنهنجو هٿ ڊگهيڙيو؛ ۽ صبح ٿيندي ئي سمنڊ پنهنجي پوري گهرائي سان موٽي آيو. مصري ان ڏانهن ڀڄيا ۽ اسان جي پيءُ مصرين کي سمنڊ جي وچ ۾ اڇلائي ڇڏيو. ²⁸پاڻي موٽي آيو ۽ رٿن ۽ گهوڙيسوارن کي، فرعون جي سڄي لشڪر کي، جيڪو سمنڊ ۾ سندن پٺيان آيو هو، ڍڪي ڇڏيائين. هڪڙو بہ بچي نہ سگهيو. ²⁹بني اسرائيل سمنڊ جي وچ مان سڪي زمين تان لنگهي ويا، ۽ پاڻي سندن ساڄي ۽ کاٻي پاسي ڀت وانگر بيٺو هو. ³⁰انهيءَ ڏينهن اسان جي پيءُ بني اسرائيل کي مصر جي هٿان بچايو، ۽ بني اسرائيل مصرين کي سمنڊ جي ڪناري تي مئل ڏٺو. ³¹بني اسرائيل ڏٺو تہ اسان جي پيءُ مصر تي ڪيڏي نہ وڏي طاقت ڏيکاري؛ تنهنڪري هو کانئس ڊڄڻ لڳا، ۽ اسان جي پيءُ تي ۽ سندس ٻانهي موسيٰ تي ڀروسو ڪيائون.