Kepepet ing Pinggir Sagara
Kajepit ing antarane segara lan kretane Firaun, Israel kandha yen luwih becik tetep dadi batur. Musa ngandika supaya padha meneng lan nyawang Rama kita kang perang. Segara sigar dening angin wetan sawengi muput, Israel lumaku ngliwati, lan banyu kang bali nyaplok wadyabala kang ngoyak.
14 1Rama kita banjur ngandika marang Musa:
2“Konkonana wong Israel padha mubeng bali, banjur makemah ing sangarepe Pi-Hahirot, antarane Migdol lan sagara, ing ngarepe Baal-Zefon; padha makemaha ing pinggir sagara, adhep-adhepan karo panggonan iku. 3Awit Pringon bakal ngucap bab wong Israel mangkene: ‘Wong-wong iku kesasar ana ing tanah kene; wis kinepung ing ara-ara samun.’ 4Aku bakal mangkokake atine Pringon, temah dheweke bakal ngoyak wong-wong mau; lan Aku bakal kaluhurake lumantar Pringon sabalane kabeh, satemah wong Mesir bakal padha ngerti yen Aku iki Rama.” Wong Israel iya nindakake kaya mangkono. a a v4 Nalika Kitab Suci ngandika yen Rama kita mangkokake atine Pringon, iki nelakake paukumane marang raja kang wis ngengkokake atine dhewe nglawan Panjenengane; Rasul Paulus gulet karo wewadi kang padha iki ing Rum bab 9.
5Bareng raja Mesir dikabari yen bangsa iku wis padha mlayu, Pringon lan para punggawane malih atine marang wong-wong mau: “Apa ta kang wis daktindakake iki, dene Israel dakuculake saka anggone ngabdi marang aku?” 6Pringon banjur nyiapake kretane lan ngajak balane. 7Dheweke nggawa kreta pilihan 600, karo kabeh kreta Mesir liyane, kanthi para perwira kang nindhihi sakabehe. 8Rama kita mangkokake atine Pringon, raja Mesir, temah dheweke ngoyak wong Israel kang lagi lumaku metu kanthi kendel. 9Wong Mesir padha ngoyak lan nututi wong Israel kang lagi makemah ing pinggir sagara — sakabehe jaran, kreta, prajurit jaranan lan balane Pringon — ing sacedhake Pi-Hahirot, adhep-adhepan karo Baal-Zefon.
10Nalika Pringon wis cedhak, wong Israel padha ndengengek lan weruh wong Mesir nututi saka ing buri. Wong-wong mau padha wedi banget, banjur sesambat marang Rama kita. 11Wong-wong mau padha matur marang Musa: “Apa ing tanah Mesir ora ana kuburan, dene kula sami panjenengan irid mriki supados pejah wonten ing ara-ara samun? Punapa ingkang panjenengan tindakaken dhateng kula sadaya, dene kula sami panjenengan entasaken saking tanah Mesir? 12Punapa kula boten sampun matur dhateng panjenengan nalika wonten ing Mesir: ‘Sampun ngganggu kula sadaya, kajengipun kula sami ngabdi dhateng tiyang Mesir’? Ngabdi dhateng tiyang Mesir punika langkung sae tinimbang pejah wonten ing ara-ara samun.”
13Musa banjur ngandika marang bangsa iku: “Aja padha wedi. Padha tetepa ngadeg lan delengen pitulungane Rama kita kang bakal nylametake kowe dina iki; amarga wong Mesir kang padha kokdeleng ing dina iki, salawase ora bakal kokdeleng maneh. 14Rama kita kang bakal merjuritake kowe; kowe mung prelu padha anteng.”
15Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Yagene kowe sesambat marang Aku? Konkonana wong Israel padha maju. 16Angkaten tekenmu, acungna tanganmu ing sadhuwure sagara lan sigaren; satemah wong Israel bisa nyabrang ing satengahe sagara ngliwati dharatan garing. 17Aku lagi mangkokake atine wong Mesir, temah wong-wong mau bakal padha ngetutake; lan Aku bakal kaluhurake lumantar Pringon sabalane kabeh, kretane lan prajurit jaranane. 18Wong Mesir bakal padha ngerti yen Aku iki Rama, samangsa Aku kaluhurake lumantar Pringon, kretane lan prajurit jaranane.”
19Malaekate Rama kita kang mlaku ndhisiki pakemahane Israel banjur pindhah menyang ing buri; tugu mega iya pindhah saka ngarepe wong-wong mau lan ngadeg ana ing buri. 20Tugu mau mapan ing antarane pakemahane Mesir lan pakemahane Israel — ana mega lan pepeteng, nanging mega mau madhangi wayah bengi — satemah sawengi muput siji lan sijine ora padha cedhak-cinedhakan.
21Musa banjur ngacungake tangane ing sadhuwure sagara. Sawengi muput Rama kita nyurung banyune bali srana angin wetan kang banter, satemah dadi dharatan garing. Banyune sigar. 22Wong Israel padha lumaku ngliwati satengahe sagara ing dharatan garing, dene banyune dadi tembok tumrap wong-wong mau, ing tengen lan ing kiwa. 23Wong Mesir padha ngoyak wong-wong mau menyang satengahe sagara — sakabehe jaran, kreta lan prajurit jaranane Pringon. 24Nalika arep bang-bang wetan, Rama kita mirsani balane Mesir saka ing tugu geni lan mega, satemah balane Mesir padha bingung kisruh. 25Panjenengane mandheg-mandhegake rodhane kreta-kretane, temah anggone padha nglakokake rekasa. Wong Mesir padha ngucap: “Ayo padha mlayu saka ngarepe Israel — Allah kang merjuritake wong-wong iku nglawan Mesir!”
26Rama kita banjur ngandika marang Musa: “Acungna tanganmu ing sadhuwure sagara, supaya banyune bali ngelebi wong Mesir, kreta-kretane lan prajurit jaranane.”
27Musa banjur ngacungake tangane ing sadhuwure sagara; bareng wayah esuk banyune bali kaya mau-maune. Wong Mesir padha mlayu ngener sagara, lan Rama kita nyuntakake wong Mesir mau menyang satengahe sagara. 28Banyune bali ngelebi kreta lan prajurit jaranan, kabeh balane Pringon kang ngoyak wong Israel menyang sagara. Ora ana siji-sijia kang slamet. 29Dene wong Israel padha lumaku ngliwati satengahe sagara ing dharatan garing, banyune dadi tembok ing tengen lan ing kiwane. 30Ing dina iku Rama kita nylametake wong Israel saka ing tangane Mesir, lan wong Israel padha weruh wong Mesir mati gumlethak ing gisik. 31Wong Israel padha weruh pangwasa kang gedhe kang digunakake dening Rama kita nglawan Mesir; wong-wong mau padha wedi-asih marang Panjenengane, sarta padha kumandel marang Panjenengane lan marang Musa, abdine.