Pangentasan 13 FHB Father's Heart Bible™

13 ¹Rama kita ngandika marang Nabi Musa:

²“Sucekna kanggo Aku saben anak mbarep. Saben kang kawitan mbukak guwa garba ing antarane wong Israel iku dadi kagunganKu, dadia manungsa utawa kewan.” ^a a v2 Rama kita ngaku saben anak mbarep minangka kagungane piyambak — pangaken kang tekan ing kasampurnane ana ing Gusti Yesus, Sang Pembarep kang wis diparingake dening Sang Rama kanggo kita.

³Nabi Musa banjur ngandika marang bangsa iku: “Padha elinga marang dina iki, nalika kowe padha metu saka tanah Mesir, saka omah paperbudakan, amarga kanthi asta kang kwasa Rama kita wis ngentasake kowe saka panggonan iki. Aja padha mangan roti kang nganggo ragi. ⁴Ing dina iki, ing sasi Abib, kowe padha budhal metu. ⁵Besuk, bareng Rama kita wis ngirid kowe menyang tanahe wong Kanaan, wong Het, wong Amori, wong Hewi lan wong Yebus — yaiku tanah kang wis dijanjekake marang para leluhurmu arep diparingake marang kowe, tanah kang luber puwan lan madu — kowe padha netepana pangibadah iki ing sasi iki. ⁶Pitung dina suwene kowe padha mangan roti tanpa ragi, lan ing dina kapitu ana riyaya konjuk marang Rama kita. ⁷Sajrone pitung dina iku kowe padha mangan roti tanpa ragi. Aja nganti ana roti nganggo ragi tinemu ing antaramu, lan aja nganti ana ragi ing saindenging tlatahmu. ⁸Ing dina iku kowe kandhaa marang anakmu: ‘Iki marga saka apa kang wis ditindakake dening Rama kita tumrap aku nalika aku metu saka tanah Mesir.’ ⁹Iku bakal dadi pratandha tumrap kowe ing tanganmu lan pangeling-eling ing bathukmu, supaya angger-anggere Rama kita ana ing lambemu; amarga kanthi asta kang kwasa Rama kita wis ngentasake kowe saka tanah Mesir. ¹⁰Mulane kowe kudu netepi pranatan iki ing wektu kang wis katetepake, saben taun.

¹¹Besuk, bareng Rama kita wis ngirid kowe menyang tanahe wong Kanaan sarta maringake tanah iku marang kowe, kaya kang wis diprasetyakake marang kowe lan marang para leluhurmu, ¹²kowe kudu misahake kanggo Rama kita saben kang kawitan mbukak guwa garba; saben kewan ingonanmu kang mbarep lan lanang iku dadi kagungane Rama kita. ¹³Saben kuldi mbarep tebusen nganggo cempe, nanging yen ora koktebus, gulune putungen. Saben anak lanangmu kang mbarep uga kudu koktebus. ¹⁴Besuk, bareng anakmu takon: ‘Apa tegese iki?’ kowe kandhaa marang dheweke: ‘Kanthi asta kang kwasa Rama kita wis ngentasake kita saka tanah Mesir, saka omah paperbudakan. ¹⁵Nalika Prabu Pringon mangkotake atine ora gelem nglilani kita lunga, Rama kita nyedani saben anak mbarep ing tanah Mesir, wiwit anak mbarepe manungsa nganti anak mbarepe kewan. Mulane aku saiki kurban konjuk marang Rama kita saben kewan lanang kang kawitan mbukak guwa garba, nanging saben anak lanangku kang mbarep daktebus.’ ¹⁶Iku bakal dadi pratandha ing tanganmu lan pita ing bathukmu, amarga kanthi asta kang kwasa Rama kita wis ngentasake kita saka tanah Mesir.”

Dalan kang Luwih Aman

¹⁷Bareng Prabu Pringon wis nglilani bangsa iku lunga, Rama kita ora ngirid wong-wong mau liwat dalan kang nratas tanahe wong Filisti, sanadyan dalan iku cedhak; amarga Rama kita ngandika: “Manawa wong-wong iku ngadhepi perang, bisa uga padha owah pikirane banjur bali menyang tanah Mesir.”

¹⁸Mulane Rama kita ngirid bangsa iku ngliwati dalan kang milar-milar ing ara-ara samun menyang arah Segara Abang. Wong Israel padha mangkat saka tanah Mesir kanthi sikep siyaga perang. ^b b v18 Ing basa Ibrani: Yam Suf, “Segarane Glagah.”

¹⁹Nabi Musa mundhut balunge Yusuf, amarga Yusuf wis nyumpah para anake Israel kanthi tembung: “Rama kita mesthi bakal rawuh nulungi kowe kabeh, mula balungku kudu kokgawa munggah saka kene bebarengan karo kowe kabeh.” ²⁰Wong-wong mau padha budhal saka Sukot, banjur masang kemah ing Etam, ing sapinggire ara-ara samun. ²¹Rama kita tansah tindak ndhisiki wong-wong mau; ing wayah awan arupa tugu mega kanggo nuntun dalane, lan ing wayah bengi arupa tugu geni kanggo madhangi wong-wong mau, supaya padha bisa lumaku awan lan bengi. ²²Tugu mega ing wayah awan lan tugu geni ing wayah bengi ora tau sumingkir saka ngarepe bangsa iku.