خروج 16 FHB Father's Heart Bible™

16 ¹اسرائيلين جي سڄي جماعت ايلم کان نڪري، مصر جي ملڪ مان نڪرڻ کان پوءِ ٻئي مهيني جي پندرهين ڏينهن تي ايلم ۽ سينا جي وچ ۾ سين جي بيابان ۾ پهتي. ²اسرائيلين جي سڄي جماعت بيابان ۾ موسيٰ ۽ هارون جي خلاف شڪايت ڪئي. ³اسرائيلين کين چيو تہ ”ڪاش اسين مصر ۾ اسان جي پيءُ جي هٿان مري وڃون ها، جڏهن اسين گوشت جي ديڳن وٽ ويٺا هئاسين ۽ ڍاپي ماني کائيندا هئاسين! ڇاڪاڻ تہ اوهان اسان کي هن بيابان ۾ آندو آهي تہ هن سڄي جماعت کي بک سان ماري ڇڏيو.“

⁴پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”ڏس، آءٌ اوهان لاءِ آسمان مان ماني وسائيندس. ماڻهو هر ڏينهن ٻاهر نڪري انهيءَ ڏينهن جو حصو گڏ ڪن، تہ جيئن آءٌ کين پرکيان تہ اهي منهنجي هدايت تي هلن ٿا يا نہ. ^a a v4 يسوع هن آسمان واري ماني ڏانهن اشارو ڪيو، جڏهن پاڻ کي اها سچي ماني سڏيائين جيڪا اسان جو پيءُ ڏئي ٿو، يعني زندگيءَ جي ماني جيڪا دنيا کي زندگي ڏيڻ لاءِ آسمان مان لهي آئي. ⁵ڇهين ڏينهن تي جيڪي اندر آڻين، سو تيار ڪن؛ اهو روزانو گڏ ڪيل کان ٻيڻو هوندو.“

⁶موسيٰ ۽ هارون اسرائيل جي سڀني ماڻهن کي چيو تہ ”شام جو اوهان ڄاڻندا تہ اوهان کي مصر جي ملڪ مان اسان جي پيءُ ئي ڪڍيو هو، ⁷صبح جو اسان جي پيءُ جو جلوو ڏسندا، ڇاڪاڻ تہ هن پنهنجي خلاف اوهان جون شڪايتون ٻڌيون آهن. اسين ڪير آهيون جو اوهين اسان جي خلاف شڪايتون ڪريو ٿا؟“ ⁸موسيٰ چيو تہ ”جڏهن اسان جو پيءُ شام جو اوهان کي کائڻ لاءِ گوشت ۽ صبح جو گهربل سڄي ماني ڏيندو، ڇاڪاڻ تہ هن پنهنجي خلاف اوهان جون شڪايتون ٻڌيون آهن، تہ اسين ڪير آهيون؟ اوهان جون شڪايتون اسان جي خلاف ناهن، پر اسان جي پيءُ جي خلاف آهن.“ ⁹موسيٰ هارون کي چيو تہ ”اسرائيل جي سڄي جماعت کي چئو تہ ’اسان جي پيءُ جي اڳيان ويجهو اچو، ڇاڪاڻ تہ هن اوهان جون شڪايتون ٻڌيون آهن.‘“ ¹⁰هارون اسرائيل جي سڄي جماعت سان ڳالهايو؛ تڏهن هنن بيابان ڏانهن نهاريو تہ اسان جي پيءُ جو جلوو بادل ۾ ظاهر ٿيو. ¹¹پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ

¹²”مون اسرائيلين جون شڪايتون ٻڌيون آهن. کين چئو تہ شام جو اوهان گوشت کائيندا؛ صبح جو ماني سان ڍاپي پوندا. تڏهن اوهان ڄاڻندا تہ آءٌ اوهان جو پيءُ آهيان.“

¹³انهيءَ شام ٻٽيرا اچي ڇانوڻيءَ کي ڍڪي ويا؛ صبح جو ڇانوڻيءَ جي چوڌاري شبنم جو هڪ تهه پيل هو. ¹⁴جڏهن شبنم جو تهه کڄي ويو، تڏهن بيابان جي مٿاڇري تي ٻاريڪ ڪڻا، ڄميل ٿڌ جيان ٻاريڪ، ڇانيل هئا. ¹⁵اسرائيلين ڏسي هڪ ٻئي کان پڇيو تہ ”هي ڇا آهي؟“ ڇاڪاڻ تہ کين خبر نہ هئي تہ اهو ڇا آهي. موسيٰ کين چيو تہ ”هيءَ اها ماني آهي جيڪا اسان جي پيءُ اوهان کي کائڻ لاءِ ڏني آهي.“

¹⁶جيڪو اسان جي پيءُ حڪم ڏنو آهي سو هي آهي تہ ”جيترو هر ماڻهو کائي سگهي اوترو گڏ ڪريو، هر ماڻهوءَ مٿان اٽڪل ٻه ڪوارٽ، پنهنجي خيمي جي هر ڪنهن لاءِ.“

¹⁷اسرائيلين ائين ئي ڪيو؛ ڪنهن وڌيڪ، ڪنهن گهٽ گڏ ڪيو. ¹⁸پر جڏهن ٻن ڪوارٽن واري ماپ سان ماپيائون، تڏهن جنهن گهڻو گڏ ڪيو هو تنهن وٽ ڪو وڌيڪ نہ هو، ۽ جنهن ٿورو گڏ ڪيو هو تنهن وٽ ڪا گهٽتائي نہ هئي؛ هر ڪنهن اوترو ئي گڏ ڪيو هو جيترو کائي سگهندو هو. ¹⁹موسيٰ کين چيو تہ ”ڪو بہ ان مان ڪجهه صبح تائين نہ ڇڏي.“ ²⁰پر هنن موسيٰ جي نہ ٻڌي؛ ڪن ان مان ڪجهه صبح تائين ڇڏي ڏنو، تہ ان ۾ ڪيڙا پئجي ويا ۽ ان مان بدبو اچڻ لڳي. موسيٰ کين ڪاوڙجي پيو. ²¹هر صبح اهي ان کي گڏ ڪندا هئا، هر هڪ پنهنجي کائڻ موجب؛ جڏهن سج تپندو هو تڏهن اهو ڳري ويندو هو.

²²ڇهين ڏينهن تي هنن ٻيڻي ماني گڏ ڪئي، هر هڪ لاءِ اٽڪل چار ڪوارٽ، ۽ جماعت جا سڀ اڳواڻ اچي موسيٰ کي ٻڌايائون.

²³هن کين چيو تہ ”اسان جي پيءُ هيئن فرمايو آهي تہ سڀاڻي پوري آرام جو ڏينهن آهي، اوهان جي پيءُ لاءِ پاڪ سبت. جيڪو پچائڻو اٿو سو پچايو، جيڪو اُباريو اٿو سو اُباريو، ۽ جيڪو بچي سو صبح تائين رکو.“

²⁴سو موسيٰ جي حڪم موجب هنن ان کي صبح تائين رکي ڇڏيو، ۽ نہ ان مان بدبو آئي ۽ نہ ان ۾ ڪيڙا پيا. ²⁵موسيٰ چيو تہ ”اڄ ان کي کائو؛ اڄ اسان جي پيءُ جو سبت آهي؛ اڄ اوهان کي اهو ٻنيءَ ۾ نہ ملندو. ²⁶ڇهه ڏينهن اوهان ان کي گڏ ڪريو، پر ستين ڏينهن، يعني سبت تي، ڪجهه بہ نہ هوندو.“ ²⁷ستين ڏينهن ڪي ماڻهو گڏ ڪرڻ لاءِ ٻاهر نڪتا، پر کين ڪجهه بہ نہ مليو.

²⁸پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”اوهين ڪيستائين منهنجا حڪم ۽ منهنجون هدايتون مڃڻ کان انڪار ڪندا رهندا؟ ²⁹ڏسو، مون اوهان کي سبت ڏنو آهي؛ تنهنڪري ڇهين ڏينهن تي آءٌ اوهان کي ٻن ڏينهن جي ماني ڏيان ٿو. هر ڪو پنهنجي جاءِ تي رهي؛ ستين ڏينهن ڪو بہ پنهنجي جاءِ کان ٻاهر نہ وڃي.“

³⁰تنهنڪري ماڻهن ستين ڏينهن آرام ڪيو.

³¹اسرائيل جي گهراڻي ان جو نالو ”من“ رکيو؛ اهو ڌنيي جي ٻج جهڙو اڇو هو، ۽ ان جو ذائقو ماکيءَ واري پتلي ٽڪي جهڙو هو. ^b b v31 من نالو ماڻهن جي پهرئين سوال ”هي ڇا آهي؟“ جي گونج آهي، ڇو تہ هنن ماني جو نالو ان تي پنهنجي ئي حيرت تان رکيو.

³²موسيٰ چيو تہ ”اسان جي پيءُ جو حڪم هي آهي تہ ’ان مان اٽڪل ٻه ڪوارٽ اوهان جي نسلن لاءِ رکو، تہ جيئن اهي اها ماني ڏسن جيڪا مون اوهان کي بيابان ۾ کارائي هئي، جڏهن مون اوهان کي مصر جي ملڪ مان ڪڍيو هو.‘“

³³موسيٰ هارون کي چيو تہ ”هڪ گهڙو کڻ، ان ۾ اٽڪل ٻه ڪوارٽ من ڀري، ۽ ان کي اوهان جي نسلن تائين سانڍڻ لاءِ اسان جي پيءُ جي اڳيان رک.“ ³⁴جيئن اسان جي پيءُ موسيٰ کي حڪم ڏنو هو، تيئن هارون ان کي شاهديءَ جي اڳيان سانڍڻ لاءِ رکيو. ^c c v34 شاهدي: عهد جون پٿر جون تختيون، جيڪي پوءِ صندوق اندر رکيون ويون. ³⁵اسرائيلين چاليهه سال من کاڌو، جيستائين آباد ملڪ ۾ پهتا. هنن من کاڌو، جيستائين ڪنعان جي ملڪ جي سرحد تي پهتا. ³⁶(هڪ عومر اٽڪل ٻه ڪوارٽ جي برابر آهي، يعني ايفا جو ڏهون حصو.).