خروج 12

12 ¹پدر ما در سرزمین مصر به موسی و هارون فرمود:

²«این ماه برای شما آغاز ماه‌ها باشد؛ نخستین ماه سال برای شما این است. ³به تمامی جماعت اسرائیل بگویید: در روز دهم این ماه، هر کس بره‌ای برای خانوادهٔ خود بگیرد، بره‌ای برای هر خانه. ⁴و اگر خانه برای یک بره کوچک باشد، او و نزدیک‌ترین همسایه‌اش بر حسب شمار افراد یک بره بگیرند؛ برای آن به اندازهٔ خوراک هر کس حساب کنید. ⁵بره‌ای که می‌گیرید باید بی‌عیب و نری یک‌ساله باشد؛ آن را از گوسفندان یا بزها بردارید. ⁶و آن را تا روز چهاردهم این ماه نگاه دارید؛ آنگاه تمامی جماعت اسرائیل آن را در سحرگاهان شامگاه ذبح کنند. ⁷و اندکی از خون آن را بگیرند و بر دو چارچوب و سردرِ خانه‌هایی که در آن‌ها آن را می‌خورند، بمالند. ⁸و در آن شب گوشت را بریان‌شده بر آتش، همراه با نان بی‌خمیرمایه و سبزیجات تلخ بخورند؛ آن را چنین بخورند. ⁹از آن هیچ خام یا پخته در آب مخورید، بلکه بر آتش بریان‌شده—با سر و پاها و اندرونش. ¹⁰و چیزی از آن را تا صبح باقی مگذارید؛ آنچه تا صبح بماند، در آتش بسوزانید. ¹¹و آن را چنین بخورید: کمر بسته، کفش‌ها بر پا و عصا در دست؛ و آن را با شتاب بخورید. این پِسَحِ پدر ما است. ¹²و در آن شب از سرزمین مصر خواهم گذشت و هر نخست‌زاده‌ای را در سرزمین مصر، از انسان تا حیوان، خواهم زد و بر همهٔ خدایان مصر داوری‌ها را جاری خواهم ساخت. من پدر شما هستم. ¹³و آن خون بر خانه‌هایی که در آن‌ها هستید، برای شما نشانه‌ای خواهد بود؛ و چون خون را ببینم، از شما خواهم گذشت و هیچ بلایی چون سرزمین مصر را می‌زنم، شما را هلاک نخواهد کرد. ^a a v13 خونی که بر چارچوب در، داوری را می‌گرداند، به عیسی اشاره دارد، برهٔ پِسَحِ ما، که خونش پناهگاه همهٔ کسانی است که به او توکل می‌کنند.

¹⁴«و این روز برای شما یادبودی خواهد بود؛ آن را همچون عیدی برای پدر خود جشن بگیرید و آن را در تمام نسل‌های خود چون قانونی جاودانه نگاه دارید. ¹⁵هفت روز نان بی‌خمیرمایه بخورید. در روز نخست هر خمیرمایه را از خانه‌های خود بیرون کنید، زیرا هر که از روز اول تا روز هفتم چیزی خمیرمایه‌دار بخورد، از اسرائیل منقطع خواهد شد. ¹⁶و در روز نخست گردهماییِ مقدس و در روز هفتم گردهماییِ مقدس برپا دارید. در آن روزها هیچ کاری مکنید، جز آماده‌ساختن خوراک هر کس؛ تنها همین را می‌توانید انجام دهید. ¹⁷و عید نان بی‌خمیرمایه را نگاه دارید، زیرا درست در همین روز لشکرهای شما را از سرزمین مصر بیرون آوردم. پس این روز را نسل اندر نسل چون قانونی جاودانه نگاه دارید. ¹⁸در ماه اول، از شامگاه روز چهاردهم ماه تا شامگاه روز بیست‌ویکم، نان بی‌خمیرمایه بخورید. ¹⁹هفت روز هیچ خمیرمایه‌ای در خانه‌های شما یافت نشود؛ زیرا هر که چیزی خمیرمایه‌دار بخورد، خواه غریب باشد خواه بومیِ آن سرزمین، از جماعت اسرائیل منقطع خواهد شد. ²⁰هیچ چیز خمیرمایه‌دار مخورید؛ در هر جا که ساکن باشید، نان بی‌خمیرمایه بخورید.»

²¹آنگاه موسی همهٔ مشایخ اسرائیل را فراخواند و به آنان گفت: «بروید و بر حسب خانواده‌های خود بره‌ها را برگزینید و برهٔ پِسَح را ذبح کنید. ²²و دسته‌ای زوفا برگیرید و آن را در خونی که در تشت است فرو برید و سردر و هر دو چارچوب را به خونی که در تشت است بمالید. و هیچ‌یک از شما تا صبح از درِ خانهٔ خود بیرون نرود. ²³زیرا پدر ما عبور خواهد کرد تا مصر را بزند؛ و چون خون را بر سردر و دو چارچوب ببیند، پدر ما از آن در خواهد گذشت و نخواهد گذاشت که هلاک‌کننده به خانه‌های شما درآید و شما را بزند. ²⁴و این فرمان را چون قانونی جاودانه برای خود و فرزندانتان نگاه دارید. ²⁵و چون به سرزمینی که پدر ما، چنان‌که وعده داده است، به شما خواهد بخشید درآیید، این آیین را نگاه دارید. ²⁶و هنگامی که فرزندانتان به شما بگویند: ‹این آیین برای شما چه معنایی دارد؟› ²⁷بگویید: ‹این قربانیِ پِسَحِ پدر ما است؛ او در مصر از خانه‌های قوم اسرائیل گذشت، آنگاه که مصریان را می‌زد، اما خانه‌های ما را رهانید.›» آنگاه قوم سر فرود آوردند و پرستش کردند.

²⁸و بنی‌اسرائیل رفتند و درست چنان‌که پدر ما به موسی و هارون فرمان داده بود، به‌جای آوردند؛ همان‌گونه عمل کردند.

²⁹و در نیمه‌شب، پدر ما هر نخست‌زاده‌ای را در مصر زد، از نخست‌زادهٔ فرعون که بر تختش نشسته بود تا نخست‌زادهٔ اسیری که در سیاه‌چال بود، و هر نخست‌زادهٔ حیوانات را نیز. ³⁰و فرعون در آن شب برخاست، او و همهٔ درباریانش و همهٔ مصریان؛ و فریادی بزرگ در مصر برخاست، زیرا خانه‌ای نبود که در آن مرده‌ای نباشد.

فرعون آنان را رها می‌کند

³¹و در همان شب موسی و هارون را فراخواند و گفت: «برخیزید و از میان قوم من بیرون بروید، هم شما و هم بنی‌اسرائیل؛ بروید و چنان‌که گفتید، خدا را عبادت کنید. ³²هم گله‌ها و هم رمه‌های خود را، چنان‌که گفتید، بردارید و بروید؛ و مرا نیز برکت دهید.»

³³و مصریان به بنی‌اسرائیل اصرار کردند که هرچه زودتر از آن سرزمین بیرون روند و گفتند: «ما همه مرده‌ایم.» ³⁴پس قوم خمیر خود را پیش از آنکه ور بیاید برداشتند، و تغارهای خمیر را در ردای خود پیچیده، بر دوش نهادند. ³⁵و بنی‌اسرائیل چنان‌که موسی گفته بود عمل کردند: از مصریان نقره و طلا و جامه خواستند. ³⁶و پدر ما قوم را در نظر مصریان محبوب ساخت، چنان‌که خواستهٔ آنان را برآوردند؛ و بدین‌گونه قوم مصریان را غارت کردند.

³⁷و بنی‌اسرائیل از رَمسیس به سُکوت کوچ کردند—حدود ششصد هزار مرد پیاده، به‌جز زنان و کودکان. ³⁸و گروهی بزرگ از مردمِ گوناگون نیز همراه آنان برآمدند، با گله‌ها و رمه‌ها و مواشیِ بسیار. ³⁹و از خمیری که از مصر آورده بودند، قرص‌های نان بی‌خمیرمایه پختند، زیرا ور نیامده بود؛ چون از مصر رانده شده بودند و فرصت درنگ یا تدارک خوراک برای خود نداشتند. ⁴⁰و مدتی که قوم اسرائیل در مصر ساکن بودند، چهارصد و سی سال بود. ⁴¹و پس از چهارصد و سی سال، درست در همان روز، همهٔ لشکرهای پدر ما از سرزمین مصر بیرون آمدند. ⁴²این شبی بود که پدر ما آن را پاس داشت تا آنان را از سرزمین مصر بیرون آورد؛ و در همین شب، تمامی قوم اسرائیل نسل اندر نسل برای پدر ما شب‌زنده‌داری می‌کنند.

چه کسانی می‌توانند از پِسَح بخورند

⁴³و پدر ما به موسی و هارون فرمود: «قانون پِسَح این است: هیچ غریبی از آن نخورد، ⁴⁴اما هر غلامی که به بها خریده شده باشد، پس از آنکه او را ختنه کردی، می‌تواند از آن بخورد. ⁴⁵هیچ مهمانِ موقت یا مزدوری از آن نخورد. ⁴⁶آن را در یک خانه بخورید؛ چیزی از گوشت را از خانه بیرون مبرید و هیچ‌یک از استخوان‌هایش را مشکنید. ^b b v46 هیچ‌یک از استخوان‌های آن بره نمی‌بایست شکسته شود—همان چیزی که دربارهٔ عیسی بر صلیب گفته شد، برهٔ راستینِ پِسَح. ⁴⁷تمامی جماعت اسرائیل باید آن را نگاه دارند. ⁴⁸و اگر غریبی که در میان شما ساکن است بخواهد پِسَح را برای پدر ما نگاه دارد، همهٔ مردانش را ختنه کن؛ آنگاه می‌تواند نزدیک آید و آن را نگاه دارد و همچون بومیِ آن سرزمین خواهد بود. اما هیچ ختنه‌ناشده‌ای از آن نخورد. ⁴⁹یک قانون برای بومی و برای غریبی که در میان شما ساکن است، خواهد بود.»

⁵⁰و همهٔ بنی‌اسرائیل چنان‌که پدر ما به موسی و هارون فرمان داده بود عمل کردند؛ همان‌گونه به‌جای آوردند. ⁵¹و درست در همان روز، پدر ما قوم اسرائیل را با لشکرهایشان از سرزمین مصر بیرون آورد.