هِجرت 12 FHB Father's Heart Bible™

12 ¹زمونږ پلار د مصر په مُلک کښې موسىٰ او هارون ته وفرمائيل چې،

²”دا مياشت ستاسو دپاره د مياشتو شروع ده، د کال اوله مياشت. ³د اِسرائيل ټولې جماعت ته ووايئ چې د دې مياشتې په لسمه ورځ هر سړے دې د خپلې کورنۍ دپاره يوه ګډوره واخلى، هر کور ته يوه ګډوره. ⁴کۀ کور د يوې ګډورې دپاره ډېر وړوکے وى، نو هغه او د هغۀ تر ټولو نژدې ګاونډے دې د خلقو د شمېر مطابق يوه ګډوره واخلى، د دې حساب چې هر څوک څومره خورى. ⁵ستاسو ګډوره دې بې‌عيبه وى، يو کلن نر؛ هغه د ګډو يا د چېلو نه واخلئ. ⁶هغه د دې مياشتې تر څوارلسمې ورځې پورې وساتئ؛ د اِسرائيل د جماعت ټوله مجلس دې هغه د ماښام په وخت حلاله کړى. ⁷هغوئ به لږې وينې واخلى او د هغو کورونو د دروازو په دواړو څنګنيو لرګو او پاسنى لرګى باندې به يې ومښى چرته چې هغه خورى. ⁸په هغه شپه دې هغوئ غوښه، چې په اور باندې بريانه شوې وى، د بې‌خميره ډوډۍ او تراخۀ سابۀ سره وخورى—هغه دې خامخا وخورى. ⁹هغه خامه يا په اوبو کښې اېشولې مۀ خورئ، بلکې په اور باندې بريانه شوې—سر، پښې او د دننه غړى. ¹⁰د هغې نه هيڅ تر سحره مۀ پرېږدئ؛ څۀ چې تر سحره پاتې شى، هغه وسوځوئ. ¹¹هغه په دې طريقه وخورئ: مله مو تړلې وى، په پښو کښې څپلۍ، په لاس کښې امسا، په تلوار سره خوراک کوئ. دا د زمونږ پلار فسح ده. ¹²په هغه شپه به زۀ د مصر په مُلک کښې تېر شم او د مصر په مُلک کښې به هر مشر بچے ووژنم، که د انسان وى که د څاروى، او د مصر د ټولو بتانو خلاف به سزا جارى کړم. زۀ ستاسو پلار يم. ¹³وينه به ستاسو دپاره په هغو کورونو باندې چرته چې تاسو ئ يوه نښه وى. کله چې زۀ وينه وګورم، نو زۀ به له تاسو نه تېر شم—هيڅ وبا به تاسو هلاک نۀ کړى کله چې زۀ د مصر مُلک وهم. ^a a v13 هغه وينه چې د دروازې په سر عذاب شاته ګرځوى، عيسىٰ ته اشاره کوى، زمونږ د فسح ګډورې ته، چې د هغۀ وينه هر هغه چا ته پناه ورکوى څوک چې په هغۀ باور کوى.

¹⁴”دا ورځ ستاسو دپاره يوه يادګار ده؛ هغه د خپل پلار دپاره د اختر په طور ولمانځئ، ستاسو د ټولو نسلونو دپاره د تل يو قانون—هغه ولمانځئ. ¹⁵اوه ورځې بې‌خميره ډوډۍ وخورئ. په اوله ورځ ټول خمير د خپلو کورونو نه لرې کړئ، ځکه چې څوک چې د اولې ورځې نه تر اومې پورې خمير والا څۀ شے وخورى، هغه به د اِسرائيل نه بېل کړے شى. ¹⁶په اوله ورځ يوه پاکه مجلس جوړ کړئ، او په اومه ورځ هم يوه پاکه مجلس. په دغو ورځو کښې هيڅ کار مۀ کوئ، سوا د دې چې هر څوک څۀ خورى هغه تيارول—يواځې هغه کار کولے شئ. ¹⁷د بې‌خميره ډوډۍ اختر وساتئ، ځکه چې په دغه ورځ ما ستاسو لښکرې د مصر د مُلک نه راوويستلې. دا ورځ، نسل په نسل، د تل د يوه ضابطې په طور وساتئ. ¹⁸په اوله مياشت کښې، د څوارلسمې ورځې د ماښام نه تر يوويشتمې ورځې د ماښام پورې بې‌خميره ډوډۍ وخورئ. ¹⁹اوه ورځې دې ستاسو په کورونو کښې هيڅ خمير و نۀ موندلے شى؛ څوک چې خمير والا څۀ شے وخورى هغه دې د اِسرائيل د جماعت نه بېل کړے شى، که پرديسے وى که د مُلک اوسېدونکے. ²⁰خمير والا هيڅ شے مۀ خورئ؛ چرته چې اوسئ هر ځائ بې‌خميره ډوډۍ وخورئ.“

²¹موسىٰ د اِسرائيل ټول مشران راوبلل او هغوئ ته يې ووئيل چې، ”د خپلو کورنيو دپاره ګډورې غوره کړئ، بيا د فسح ګډوره حلاله کړئ. ²²د زوفا يوه ګيده واخلئ، په تشت کښې چې وينه ده په هغې کښې يې ډوب کړئ، او د تشت په وينه د دروازې پاسنى لرګے او دواړه څنګنى لرګى ولګوئ. ستاسو نه هيڅوک دې تر سحره د خپل کور د دروازې نه بهر و نۀ وځى. ²³ځکه چې زمونږ پلار به تېر شى چې مصر ووهى. کله چې زمونږ پلار په پاسنى لرګى او دواړو څنګنيو لرګو باندې وينه وويني، نو هغه به د دروازې نه تېر شى او هلاک کوونکى ته به اجازت و نۀ ورکړى چې ستاسو کورونو ته دننه شى او تاسو ووهى. ²⁴تاسو دې دا حُکم د خپل ځان او د خپلو بچو دپاره د تل د يوه ضابطې په طور وساتئ. ²⁵کله چې تاسو هغه مُلک ته ننوځئ کوم چې زمونږ پلار به تاسو ته درکړى، لکه څنګه چې هغۀ وعده کړې ده، نو دا عبادت وساتئ. ²⁶او کله چې ستاسو بچى تاسو ته ووائى چې، ’دا عبادت ستاسو دپاره څۀ معنىٰ لرى؟‘ ²⁷نو تاسو دې ووايئ چې، ’دا د زمونږ پلار د فسح قربانى ده: هغۀ په مصر کښې د اِسرائيلو د خلقو د کورونو نه تېر شو، مصريان يې ووهل خو زمونږ کورونه يې وژغورل.‘“ بيا خلقو سر ټيټ کړو او عبادت يې وکړو.

²⁸بنى اِسرائيلو لاړل او بالکل هغه شان يې وکړل لکه څنګه چې زمونږ پلار موسىٰ او هارون ته حُکم کړے وو؛ نو هغوئ هغسې وکړل.

²⁹د نيمې شپې په وخت زمونږ پلار په مصر کښې هر مشر بچے ووهلو، د فرعون د مشر زوئ نه چې د هغۀ په تخت ناست وو تر د بندى مشر زوئ پورې چې په زندان کښې وو، او د څاروو هر مشر بچے. ³⁰فرعون په هغه شپه پاڅېدو—هغه، د هغۀ اهلکاران، ټول مصر—او په مصر کښې يوه لويه چغه پورته شوه، ځکه چې په هر کور کښې يو څوک مړ وو.

فرعون هغوئ پرېږدى چې لاړ شى

³¹هغۀ په هغه شپه موسىٰ او هارون راوغوښتل چې، ”پاڅئ، زما د قوم نه ووځئ—تاسو او بنى اِسرائيل—لاړ شئ، د خُدائ پاک عبادت وکړئ لکه څنګه چې تاسو ووئيل. ³²خپلې ګډې او خپل غوايان دواړه واخلئ، لکه څنګه چې تاسو ووئيل، او لاړ شئ—ما ته هم برکت وکړئ.“

³³مصريانو بنى اِسرائيلو ته زور ورکړو چې ژر د مُلک نه ووځى، او وې وئيل چې، ”مونږ ټول مړۀ يو.“ ³⁴خلقو خپله پخمير د دې نه مخکښې چې پړسېدلے وى واخيستو، د اغږلو تغارې يې په خپلو چادرونو کښې تړلې په خپلو اوږو باندې. ³⁵بنى اِسرائيلو هغه شان وکړل لکه څنګه چې موسىٰ ووئيل: هغوئ د مصريانو نه سپين زر، سرۀ زر او کپړې وغوښتلې. ³⁶او زمونږ پلار خلقو ته د مصريانو په نظر کښې فضل ورکړو، نو هغوئ د دوئ غوښتنه ومنله؛ او په دې طرح خلقو مصريان لوټ کړل.

³⁷بنى اِسرائيل د رعمسيس نه سُکوت ته روان شول—تقريباً شپږ لکه پياده سړى، سوا د ښځو او بچو. ³⁸د هغوئ سره يوه لويه ګډوډه ډله هم روانه شوه، د ګډو، غوايانو او ډېر مالوېښ سره. ³⁹هغوئ هغه پخمير چې د مصر نه يې راوړے وو، بې‌خميره ډوډۍ کښې پوخ کړو، ځکه چې نۀ وو پړسېدلے—د مصر نه شړلے شوى وُو، او د دوئ سره وخت نۀ وو چې انتظار وکړى يا د ځان دپاره خوراک تيار کړى. ⁴⁰هغه مُدت چې د اِسرائيلو خلق په مصر کښې اوسېدل، څلور سوه دېرش کاله وو. ⁴¹د څلور سوه دېرشو کالو نه پس، په هم هغه ورځ، د زمونږ پلار ټولې لښکرې د مصر د مُلک نه ووتلې. ⁴²دا هغه شپه وه چې زمونږ پلار څارنه وکړه، دې دپاره چې هغوئ د مصر د مُلک نه راوباسى؛ هم دغه شپه، د اِسرائيلو ټول خلق د زمونږ پلار دپاره څارنه کوى، نسل په نسل.

فسح څوک خوړلے شى

⁴³زمونږ پلار موسىٰ او هارون ته وفرمائيل چې، ”د فسح قانون دا دے: هيڅ پرديسے دې هغه و نۀ خورى، ⁴⁴خو هر هغه غُلام چې په پېسو اخيستے شوے وى، هغه يې خوړلے شى کله چې تاسو هغه سُنت کړئ. ⁴⁵هيڅ عارضى اوسېدونکے يا مزدور دې هغه و نۀ خورى. ⁴⁶هغه په يوه کور کښې وخورئ؛ د غوښې نه هيڅ شے د کور نه بهر مۀ وړئ، او د هغې هيڅ هډوکے مۀ ماتوئ. ^b b v46 د ګډورې يو هډوکے هم نۀ وو ماتېدونکے—هم هغه خبره چې د عيسىٰ په حقله د سولۍ په سر وئيلے شوه، چې د فسح رښتونې ګډوره ده. ⁴⁷د اِسرائيل ټوله جماعت دې هغه وساتى. ⁴⁸کۀ کوم پرديسے چې ستاسو سره اوسيږى غواړى چې د زمونږ پلار دپاره فسح وساتى، نو د هغۀ ټول نارينه سُنت کړئ؛ بيا هغه نژدې راتلے شى او هغه ساتلے شى—هغه د مُلک د اوسېدونکى په شان شى. خو هيڅ بې‌سُنته کس دې هغه و نۀ خورى. ⁴⁹د مُلک د اوسېدونکى دپاره او د هغه پرديسى دپاره چې ستاسو په مينځ کښې اوسيږى، يو قانون دې وى.“

⁵⁰د اِسرائيلو ټولو زامنو هغه شان وکړل لکه څنګه چې زمونږ پلار موسىٰ او هارون ته حُکم کړے وو؛ هغوئ هغسې وکړل. ⁵¹په هم هغه ورځ زمونږ پلار د اِسرائيلو خلق د هغوئ د لښکرو سره د مصر د مُلک نه راوويستل.