متی 5

5 ¹عیسی چون جماعت‌ها را دید، بر فراز کوه برآمد؛ و چون بنشست، شاگردانش نزد او آمدند. ²آنگاه دهان گشود و به تعلیم ایشان پرداخته، گفت: ^a a v2 در سراسر موعظهٔ بالای کوه، عیسی پیروان خود را به همان نزدیکی‌ای با پدر فرا می‌خواند که خود از آن برخوردار است، و بارها و بارها از «پدر شما که در آسمان است» سخن می‌گوید.

³«خوشا به حال فقیران در روح، زیرا پادشاهی پدر ما از آنِ ایشان است. ⁴خوشا به حال ماتم‌زدگان، زیرا ایشان تسلی خواهند یافت. ⁵خوشا به حال حلیمان، زیرا ایشان زمین را به میراث خواهند برد. ⁶خوشا به حال گرسنگان و تشنگانِ عدالت، زیرا ایشان سیر خواهند شد. ⁷خوشا به حال رحیمان، زیرا بر ایشان رحم خواهد شد. ⁸خوشا به حال پاک‌دلان، زیرا ایشان پدر ما را خواهند دید. ⁹خوشا به حال صلح‌جویان، زیرا ایشان فرزندان پدر ما خوانده خواهند شد. ¹⁰خوشا به حال آنان که به‌خاطر عدالت آزار می‌بینند، زیرا پادشاهی پدر ما از آنِ ایشان است.

¹¹«خوشا به حال شما آنگاه که مردم به‌خاطر من شما را دشنام دهند و آزار رسانند و هر گونه سخن بد به دروغ بر ضد شما گویند. ¹²شاد و مسرور باشید، زیرا پاداش شما در آسمان بزرگ است؛ چراکه پیامبران را نیز که پیش از شما بودند، به همین‌گونه آزار رساندند.

شما نمک و نور هستید

¹³«شما نمک زمین هستید. اما اگر نمک مزهٔ خود را از دست بدهد، چگونه می‌توان آن را دیگربار نمکین ساخت؟ دیگر به هیچ کار نمی‌آید، جز آنکه بیرون افکنده شود و پایمال مردم گردد.

¹⁴«شما نور جهان هستید. شهری که بر فراز کوه بنا شده باشد، نمی‌تواند پنهان بماند. ¹⁵هیچ‌کس چراغ نمی‌افروزد تا آن را زیر ظرفی بگذارد، بلکه آن را بر چراغدان می‌نهد تا به همهٔ اهل خانه روشنایی بخشد. ¹⁶به همین‌سان، بگذارید نور شما در برابر مردم بتابد، تا کارهای نیک شما را ببینند و پدر شما را که در آسمان است، تمجید کنند.

پسر، شریعت را کامل می‌کند

¹⁷«گمان مبرید که آمده‌ام تا شریعت یا پیامبران را باطل کنم؛ نیامده‌ام تا آنها را باطل کنم، بلکه تا آنها را کامل سازم. ¹⁸زیرا آمین به شما می‌گویم: تا آسمان و زمین زایل نشود، حتی یک حرف و یک نقطه از شریعت زایل نخواهد شد، تا آنکه همه‌چیز به انجام رسد. ¹⁹پس هر که یکی از کوچک‌ترین این احکام را بشکند و به دیگران نیز چنین تعلیم دهد، در پادشاهی پدر ما کوچک‌ترین خوانده خواهد شد؛ اما هر که آنها را نگاه دارد و تعلیم دهد، در پادشاهی پدر ما بزرگ خوانده خواهد شد. ²⁰زیرا به شما می‌گویم، اگر عدالت شما از عدالت کاتبان و فَریسیان بیشتر نباشد، هرگز به پادشاهی پدر ما داخل نخواهید شد.

نخست با برادر خود آشتی کن

²¹«شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شد: ‹قتل مکن، و هر که قتل کند، سزاوار محاکمه است.› ²²اما من به شما می‌گویم: هر که بر برادر خود خشم گیرد، سزاوار محاکمه است. و هر که برادر خود را دشنام دهد، سزاوار شورای عالی است، و هر که گوید ‹ای احمق!›، سزاوار آتش جهنم است.

²³«پس اگر هدیهٔ خود را به‌سوی مذبح می‌آوری و در آنجا به یاد آوری که برادرت از تو شکایتی دارد، ²⁴هدیهٔ خود را همان‌جا پیش مذبح واگذار و برو نخست با برادر خود آشتی کن، آنگاه بیا و هدیهٔ خود را تقدیم کن. ²⁵با مدّعی خود بی‌درنگ آشتی کن، مادام که هنوز با او در راهی، مبادا او تو را به دست قاضی سپارد و قاضی تو را به مأمور، و به زندان افکنده شوی. ²⁶آمین به تو می‌گویم که تا واپسین پشیز را ادا نکنی، هرگز از آنجا بیرون نخواهی آمد.

پاکی از دل آغاز می‌شود

²⁷«شنیده‌اید که گفته شد: ‹زنا مکن.› ²⁸اما من به شما می‌گویم: هر که با شهوت به زنی بنگرد، هم‌اکنون در دل خود با او زنا کرده است. ²⁹پس اگر چشم راستت تو را می‌لغزاند، آن را به‌در آر و دور افکن؛ زیرا تو را بهتر است که یکی از اعضایت تباه شود تا آنکه تمام بدنت به جهنم افکنده گردد. ³⁰و اگر دست راستت تو را به گناه می‌کشاند، آن را ببُر و دور افکن؛ تو را بهتر است که یکی از اعضایت تباه شود تا آنکه تمام بدنت به جهنم رود.

³¹«همچنین گفته شده است: ‹هر که زن خود را طلاق دهد، باید به او طلاق‌نامه‌ای بدهد.› ³²اما من به شما می‌گویم: هر که زن خود را جز به‌علت بی‌عفتی طلاق دهد، او را قربانی زنا می‌سازد؛ و هر که زن طلاق‌داده‌ای را به زنی گیرد، زنا می‌کند.

بگذار بلهٔ شما بله باشد

³³«باز شنیده‌اید که به پیشینیان گفته شد: ‹سوگند خود را مشکن، بلکه آنچه را برای پدر ما سوگند خورده‌ای، به‌جا آور.› ³⁴اما من به شما می‌گویم، هرگز سوگند مخورید: نه به آسمان، زیرا تخت پدر ما است، ³⁵و نه به زمین، زیرا کرسیِ زیر پای اوست، و نه به اورشلیم، زیرا شهر آن پادشاه بزرگ است. ³⁶و به سر خود نیز سوگند مخور، زیرا نمی‌توانی مویی را سفید یا سیاه سازی. ³⁷سخن شما تنها ‹بله›، بله و ‹نه›، نه باشد؛ زیرا آنچه از این افزون باشد، از آن شریر است.

فراتر از چشم در برابر چشم برو

³⁸«شنیده‌اید که گفته شد: ‹چشم در برابر چشم و دندان در برابر دندان.› ³⁹اما من به شما می‌گویم: با شخص شریر مقاومت مکنید. اگر کسی به گونهٔ راست تو سیلی زند، گونهٔ دیگر را نیز به‌سوی او بگردان. ⁴⁰و اگر کسی بخواهد تو را به دادگاه کشد و پیراهنت را بگیرد، ردای خود را نیز به او واگذار. ⁴¹و اگر کسی تو را به رفتن یک میل وادارد، دو میل با او برو. ⁴²به هر که از تو چیزی خواهد، ببخش، و از آن‌که خواهد از تو قرض گیرد، روی مگردان.

دشمنان خود را چنان‌که او دوست می‌دارد، دوست بدارید

⁴³«شنیده‌اید که گفته شد: ‹همسایهٔ خود را دوست بدار و دشمن خود را دشمن دار.› ⁴⁴اما من به شما می‌گویم، دشمنان خود را دوست بدارید و برای آنان که شما را آزار می‌رسانند، دعا کنید، ⁴⁵تا فرزندان پدر خود که در آسمان است، بشوید؛ زیرا او آفتاب خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند و باران را بر عادلان و ظالمان می‌فرستد. ⁴⁶اگر تنها آنان را که شما را دوست می‌دارند، دوست بدارید، چه پاداشی دارید؟ آیا باجگیران نیز چنین نمی‌کنند؟ ⁴⁷و اگر تنها به برادران خود سلام گویید، چه برتری بر دیگران دارید؟ آیا اقوام بیگانه نیز چنین نمی‌کنند؟ ⁴⁸پس شما کامل باشید، چنان‌که پدر آسمانی شما کامل است.»