متی 6

6 ¹ آگاه باشید که عدالتِ خود را در برابرِ مردم به‌جا نیاورید تا شما را ببینند، وگرنه نزد پدر آسمانیِ خود پاداشی نخواهید داشت. ² پس هنگامی که به نیازمندان می‌بخشید، آن را با شیپور جار نزنید، چنانکه ریاکاران در کنیسه‌ها و کوچه‌ها می‌کنند تا مردم آنان را بستایند. به‌یقین به شما می‌گویم: آنان پاداشِ خود را تمام و کمال یافته‌اند. ³ اما تو چون به نیازمندان می‌بخشی، مگذار دستِ چپت از آنچه دستِ راستت می‌کند آگاه شود، ⁴ تا بخششِ تو در نهان بماند. و پدرِ تو که در نهان می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد.

در نهان نزد پدرِ خود دعا کنید

⁵ و چون دعا می‌کنید، مانندِ ریاکاران نباشید که دوست دارند ایستاده در کنیسه‌ها و بر سرِ کوچه‌ها دعا کنند تا مردم آنان را ببینند. به‌راستی به شما می‌گویم: آنان پاداشِ خود را تمام و کمال یافته‌اند. ⁶ اما تو چون دعا می‌کنی، به اتاقِ خود برو و در را ببند و در نهان نزد پدرِ خود دعا کن. و پدرِ تو که در نهان می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد. ⁷ و چون دعا می‌کنید، مانندِ کسانی که پدر را نمی‌شناسند وِردهای بیهوده تکرار نکنید، زیرا می‌پندارند که با پرگویی دعایشان شنیده خواهد شد. ⁸ مانندِ آنان نباشید، زیرا پدرِ شما پیش از آنکه از او بخواهید، می‌داند به چه نیاز دارید. ⁹ پس شما این‌گونه دعا کنید: «ای پدرِ ما که در آسمانی، نامِ تو مقدّس باد، ^a a v9 عیسی پیروانِ خود را فرا می‌خواند تا با همان نزدیکی‌ای که خودِ او دارد، نزد پدرِ ما بیایند — نه همچون بندگانی دور، بلکه همچون فرزندانِ محبوبِ همان پدر. ¹⁰ پادشاهیِ تو بیاید؛ ارادهٔ تو به‌جا آورده شود؛ بر زمین نیز چنانکه در آسمان است. ¹¹ نانِ روزانهٔ ما را امروز به ما عطا فرما. ¹² و قرض‌های ما را ببخش، چنانکه ما نیز قرضدارانِ خود را بخشیده‌ایم. ¹³ و ما را در آزمایش میاور، بلکه از آن شریر رهایی ده.»

¹⁴ زیرا اگر خطاهای مردم را ببخشید، پدر آسمانیِ شما نیز شما را خواهد بخشید. ¹⁵ اما اگر خطاهای مردم را نبخشید، پدرِ شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.

تنها برای پدرِ خود روزه بگیرید

¹⁶ و چون روزه می‌گیرید، مانندِ ریاکاران عبوس و گرفته نباشید؛ آنان چهرهٔ خود را زشت می‌سازند تا به مردم بنمایانند که روزه‌دارند. به‌راستی به شما می‌گویم، آنان پاداشِ خود را تمام و کمال یافته‌اند. ¹⁷ اما تو چون روزه می‌گیری، بر سرِ خود روغن بمال و صورتِ خود را بشوی، ^b b v17 مالیدنِ روغن بر سر در فرهنگِ روزگارِ عیسی آرایشِ معمولِ روزانه بود — مقصود تنها این است که همچون همیشه، آراسته و طبیعی به نظر برسی. ¹⁸ تا در نظرِ مردم روزه‌دار ننمایی، بلکه تنها در نظرِ پدرِ خود که در نهان است. آنگاه پدرِ تو که آنچه را در نهان است می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد.

گنجِ خود را نزد پدرِ خود بیندوزید

¹⁹ برای خود بر زمین گنج میندوزید، جایی که بید و زنگ آن را تباه می‌کنند و دزدان نقب می‌زنند و می‌دزدند. ²⁰ بلکه برای خود در آسمان گنج بیندوزید، جایی که نه بید و نه زنگ آن را تباه می‌کند و دزدان نه نقب می‌زنند و نه می‌دزدند. ²¹ زیرا هر جا گنجِ تو باشد، دلِ تو نیز آنجا خواهد بود.

²² چشم، چراغِ بدن است. پس اگر چشمِ تو سالم باشد، تمامِ بدنت روشن خواهد بود. ²³ اما اگر چشمِ تو بد باشد، تمامِ بدنت تاریک خواهد بود. پس اگر آن نوری که در توست تاریکی باشد، آن تاریکی چه بزرگ است!

²⁴ هیچ‌کس نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند: یا از یکی نفرت خواهد داشت و دیگری را دوست خواهد داشت، یا به یکی خواهد پیوست و دیگری را خوار خواهد شمرد. شما نمی‌توانید هم پدرِ ما و هم پول را خدمت کنید.

پدرِ شما می‌داند به چه نیاز دارید

²⁵ پس به شما می‌گویم: نگرانِ زندگیِ خود مباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگرانِ بدنِ خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهم‌تر نیست؟ ²⁶ به پرندگانِ آسمان بنگرید: نه می‌کارند، نه درو می‌کنند و نه در انبارها ذخیره می‌کنند، و با این حال پدر آسمانیِ شما آنها را می‌پرورد. آیا شما از آنها گران‌بهاتر نیستید؟ ²⁷ کیست از شما که با نگرانی بتواند ساعتی به عمرِ خود بیفزاید؟ ²⁸ و چرا نگرانِ پوشاک هستید؟ به سوسن‌های صحرا بنگرید که چگونه می‌رویند: نه کار می‌کنند و نه می‌ریسند. ²⁹ اما به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همهٔ شکوهش، همچون یکی از اینها آراسته نشد. ³⁰ پس اگر پدرِ ما علفِ صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌گونه می‌پوشاند، آیا شما را به‌مراتب بیشتر نخواهد پوشاند، ای کم‌ایمانان؟

³¹ پس نگران مباشید و مگویید: ‹چه بخوریم؟› یا ‹چه بنوشیم؟› یا ‹چه بپوشیم؟› ³² زیرا کسانی که پدر را نمی‌شناسند در پیِ همهٔ این چیزها هستند، اما پدر آسمانیِ شما می‌داند که به همهٔ اینها نیاز دارید. ³³ بلکه نخست پادشاهیِ پدرِ ما و عدالتِ او را بجویید، آنگاه همهٔ این چیزها نیز به شما عطا خواهد شد. ³⁴ پس نگرانِ فردا مباشید، زیرا فردا نگرانِ خود خواهد بود. برای هر روز، دشواریِ همان روز کافی است.