متی 6

6 ¹«مراقب باشید که عدالت خود را در برابر مردم به‌جا نیاورید تا شما را ببینند، وگرنه نزد پدر آسمانی خود پاداشی نخواهید داشت. ²پس هنگامی که به نیازمندان می‌بخشی، آن را با شیپور جار مزن، چنان‌که ریاکاران در کنیسه‌ها و کوچه‌ها می‌کنند تا مردم آنان را بستایند. به‌راستی به شما می‌گویم: آنان پاداش خود را به‌تمامی یافته‌اند. ³اما تو چون به نیازمندان می‌بخشی، مگذار دست چپت بداند دست راستت چه می‌کند، ⁴تا بخشش تو در نهان بماند. و پدرِ تو که در نهان می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد.

در نهان نزد پدر خود دعا کن

⁵«و چون دعا می‌کنی، مانند ریاکاران مباش که دوست دارند ایستاده در کنیسه‌ها و بر سرِ کوچه‌ها دعا کنند تا مردم آنان را ببینند. به‌راستی به شما می‌گویم: آنان پاداش خود را به‌تمامی یافته‌اند. ⁶اما تو چون دعا می‌کنی، به اتاق خود درآی و در را ببند و در نهان نزد پدرِ خود دعا کن. آنگاه پدرِ تو که در نهان می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد. ⁷و چون دعا می‌کنی، مانند آنان که پدر را نمی‌شناسند، وِرد بی‌معنا تکرار مکن، زیرا آنان می‌پندارند که با پرگویی دعایشان شنیده خواهد شد. ⁸مانند آنان مباش، زیرا پدرِ شما پیش از آنکه از او بخواهید، می‌داند به چه نیاز دارید. ⁹پس شما این‌گونه دعا کنید: ‹ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدّس باد، ^a a v9 عیسی پیروان خود را فرا می‌خواند تا با همان نزدیکی‌ای که خودْ از آن برخوردار است، نزد پدر ما بیایند — نه همچون خادمانی دور، بلکه چون فرزندان محبوبِ همان پدر. ¹⁰پادشاهی تو بیاید، ارادهٔ تو انجام شود، بر زمین نیز چنان‌که در آسمان است. ¹¹نانِ روزانهٔ ما را امروز به ما بده. ¹²و قرض‌های ما را ببخش، چنان‌که ما نیز بدهکاران خود را بخشیده‌ایم. ¹³و ما را در آزمایش میاور، بلکه از آن شریر رهایی‌مان ده.› ^b b v13 نسخه‌های متأخّرتر این دعا را با این کلمات به پایان می‌رسانند: «زیرا پادشاهی و قدرت و جلال، تا ابد از آنِ توست. آمین.» این کلمات در کهن‌ترین دست‌نوشته‌ها نیست؛ آنها از عبادتِ کلیسای نخستین وارد این دعا شدند، جایی که بسیاری هنوز دوست دارند آنها را بر زبان آورند.

¹⁴«زیرا اگر گناهان دیگران را ببخشید، پدر آسمانی شما نیز شما را خواهد بخشید. ¹⁵اما اگر گناهان دیگران را نبخشید، پدرِ شما نیز گناهان شما را نخواهد بخشید.

تنها برای پدر خود روزه بگیر

¹⁶«و چون روزه می‌گیری، مانند ریاکاران رخساری غمگین به خود مگیر؛ آنان چهرهٔ خود را عبوس می‌سازند تا به مردم بنمایانند که روزه‌دارند. به‌راستی به شما می‌گویم، آنان پاداش خود را به‌تمامی یافته‌اند. ¹⁷اما تو چون روزه می‌گیری، سر خود را روغن بمال و روی خود را بشوی، ^c c v17 روغن مالیدن بر سر، در فرهنگِ روزگار عیسی آراستنِ عادیِ هرروزه بود — مقصود تنها این است که همچون همیشه، آراسته و سرحال به‌نظر آیی. ¹⁸تا روزه‌داری‌ات را نه بر مردم، بلکه تنها بر پدرِ تو که پنهان است آشکار سازی. آنگاه پدرِ تو که آنچه را در نهان است می‌بیند، به تو پاداش خواهد داد.

گنج خود را نزد پدرت بیندوز

¹⁹«گنج‌ها برای خود بر زمین میندوزید، جایی که بید و زنگ آن را تباه می‌کند و دزدان نقب می‌زنند و می‌دزدند. ²⁰بلکه گنج‌ها برای خود در آسمان بیندوزید، جایی که نه بید و نه زنگ آن را تباه می‌کند و دزدان نمی‌توانند نقب بزنند و بدزدند. ²¹زیرا هر جا گنج توست، دل تو نیز آنجا خواهد بود.

²²«چراغِ بدن، چشم است. پس اگر چشمت سالم باشد، تمام بدنت روشن خواهد بود. ²³اما اگر چشمت بد باشد، تمام بدنت تاریک خواهد بود. پس اگر آن نوری که در توست تاریکی باشد، آن تاریکی چه بزرگ است!

²⁴«هیچ‌کس نمی‌تواند دو ارباب را خدمت کند: یا از یکی نفرت خواهد داشت و دیگری را دوست، یا به یکی دل خواهد بست و دیگری را خوار خواهد شمرد. شما نمی‌توانید هم پدر ما و هم مال را خدمت کنید.

پدرِ شما می‌داند به چه نیاز دارید

²⁵«پس به شما می‌گویم: نگرانِ زندگی خود مباشید که چه بخورید یا چه بنوشید، و نه نگرانِ بدن خود که چه بپوشید. آیا زندگی از خوراک و بدن از پوشاک مهم‌تر نیست؟ ²⁶به پرندگان آسمان بنگرید: نه می‌کارند، نه درو می‌کنند و نه در انبارها ذخیره می‌سازند، و با این‌همه پدر آسمانی شما آنها را می‌پرورَد. آیا شما از آنها باارزش‌تر نیستید؟ ²⁷کیست از شما که با نگرانی بتواند ساعتی به عمر خود بیفزاید؟ ²⁸و چرا نگرانِ پوشاک هستید؟ سوسن‌های صحرا را بنگرید که چگونه می‌رویند: نه کار می‌کنند و نه می‌ریسند. ²⁹اما به شما می‌گویم که حتی سلیمان نیز با همهٔ جلالش، چون یکی از اینها آراسته نبود. ³⁰پس اگر پدر ما علفِ صحرا را که امروز هست و فردا در تنور افکنده می‌شود، این‌چنین می‌پوشاند، آیا شما را، ای کم‌ایمانان، به‌مراتب بیشتر نخواهد پوشاند؟

³¹«پس نگران مباشید و مگویید: ‹چه بخوریم؟› یا ‹چه بنوشیم؟› یا ‹چه بپوشیم؟› ³²زیرا آنان که پدر را نمی‌شناسند در پیِ همهٔ این چیزها هستند، اما پدر آسمانی شما می‌داند که به همهٔ اینها نیاز دارید. ³³بلکه نخست پادشاهی پدر ما و عدالت او را بجویید، آنگاه همهٔ این چیزها نیز به شما عطا خواهد شد. ³⁴پس نگرانِ فردا مباشید، زیرا فردا نگرانِ خود خواهد بود. هر روز برای خود به‌قدرِ کافی دشواری دارد.»