Sobat-sobat Ayub Jempe

Tilu sobat éta nyerah, sarta saurang nonoman ngaranna Elihu, anu ti tadi ngadéngékeun, ngagolak: ambek ka Ayub anu ngabeneran dirina sorangan, ambek ka sobat-sobatna anu ngahukum manéhna tanpa jawaban. Hikmah asalna tina napas Nu Maha Kawasa, cenah, lain tina rambut ubanan.

Pasal 32.

Tuluy eta tilu jalma teh eureun ngawalonan Ayub, karana Ayub mah ngarasa bener cara paniténna sorangan. Tuluy Elihu bin Barakel, urang Bus ti kulawarga Ram, jadi ngamuk amarahna. Amarahna hurung ka Ayub, karana Ayub ngabenerkeun maneh sorangan, lain ngabenerkeun Allah. Amarahna oge hurung ka tilu sobat Ayub, karana maranehna geus teu manggih jawaban, tapi angger nyalahkeun Ayub. Elihu tadina ngadago heula rek ngomong ka Ayub, karana nu sejen leuwih kolot ti manehna. Tapi barang Elihu nenjo yen eta tilu jalma teh geus teu bisa ngomong deui, amarahna hurung. Tuluy Elihu bin Barakel, urang Bus, cumarita tuluy ngomong, “Kuring ngora kénéh, ari aranjeun geus karolot; ku kituna kuring ngaheulaan, sieun ngabejakeun naon anu kuring nyaho ka aranjeun. Ceuk kuring, ‘Sina nu geus kolot nu ngomong, sarta loba taun nu ngajarkeun hikmah.’ Tapi roh anu aya di jero jalma, nya ambekan Nu Maha Kawasa, nu maparin pangarti. Lain nu geus karolot nu pinter téh, lain nu geus kolot nu ngarti kana nu bener. Ku kituna ceuk kuring, darengekeun ka kuring; kuring oge rek ngabejakeun naon anu kuring nyaho. Tenjo, kuring geus ngadago omongan aranjeun; kuring ngabandungan alesan aranjeun sabot aranjeun néangan naon anu rék diomongkeun. Kuring enya-enya merhatikeun aranjeun; tapi taya saurang ti aranjeun nu bisa nyalahkeun Ayub atawa ngajawab alesan-alesanana. Ku sabab kitu, ulah ngomong, ‘Kami geus manggih hikmah; sina Allah nu ngelehkeun manehna, lain manusa.’ Ayub henteu nyusun omonganana pikeun ngalawan ka kuring, sarta kuring moal ngajawab manehna ku alesan aranjeun. Maranehna bingung, teu bisa ngomong deui; geus beak kekecapan maranehna. Naha kuring kudu ngadago deui, sanggeus maranehna jarempe, sanggeus maranehna ngan ngajarenteng teu bisa ngajawab? Kuring oge rek nembrakkeun pamadegan; kuring oge rek ngabejakeun naon anu kuring nyaho. Karana kuring pinuh ku kekecapan; roh anu aya di jero diri kuring maksa kuring. Di jero, kuring ibarat anggur anu teu boga liang, ibarat kantong anggur anyar anu rek bitu. Kuring kudu ngomong sangkan hate jadi lega; kuring kudu muka biwir sarta ngajawab. Kuring moal pilih kasih ka saha bae, sarta kuring moal ngagombal ka saha-saha; karana kuring teu bisa ngagombal—lamun bisa, tangtu Nu Nyiptakeun kuring geuwat nyokot nyawa kuring.”