யோபு 32

32 ¹யோபு தன் சொந்தக் கண்களுக்கு நீதிமானாயிருந்தபடியால், அந்த மூன்று மனிதர்களும் அவனுக்குப் பிரதியுத்தரம் சொல்லுவதை நிறுத்தினார்கள். ²அப்பொழுது ராம் வம்சத்தானாகிய பூசியனான பாராகெயேலின் குமாரன் எலிகூவின் கோபம் மூண்டெழுந்தது. யோபு தேவனைப் பார்க்கிலும் தன்னையே நீதிமான் என்று நிலைநிறுத்தினதினால், அவனுக்கு விரோதமாய் எலிகூவின் கோபம் மூண்டது. ³அவனுடைய மூன்று சிநேகிதர் யோபுவைக் குற்றவாளியாய்த் தீர்த்தும், அவனுக்குப் பிரதியுத்தரம் காணாதிருந்தபடியால், அவர்களுக்கு விரோதமாகவும் அவனுடைய கோபம் மூண்டது. ⁴மற்றவர்கள் தன்னைப்பார்க்கிலும் வயதில் மூத்தவர்களாயிருந்தபடியால், எலிகூ யோபுவோடே பேசுவதற்குக் காத்திருந்தான். ⁵ஆனாலும் அந்த மூன்று மனிதர்களுக்கும் மறுமொழி சொல்ல ஒன்றும் இல்லாதிருக்கிறதை எலிகூ கண்டபோது, அவனுடைய கோபம் மூண்டது. ⁶அப்பொழுது பூசியனான பாராகெயேலின் குமாரன் எலிகூ வாய்திறந்து சொன்னது: “நான் வயதில் இளையவன், நீங்களோ முதிர்ந்தவர்கள்; அதினாலேயே நான் எனக்குத் தெரிந்ததை உங்களுக்குச் சொல்ல அஞ்சி, என்னை அடக்கிக்கொண்டிருந்தேன். ⁷‘வயது பேசட்டும், அநேக வருஷங்கள் ஞானத்தைப் போதிக்கட்டும்’ என்று நான் நினைத்தேன். ⁸ஆனாலும் ஆவியும், மனுஷனுக்குள் இருக்கிற, சர்வவல்லவரின் சுவாசமுமே அறிவைத் தருகிறது. ⁹ஞானமுள்ளவர்கள் முதியோர் அல்ல, நியாயமானதை உணருகிறவர்கள் வயதுசென்றவர்கள் அல்ல. ¹⁰ஆகையால் நான் சொல்லுகிறேன், செவிகொடுங்கள் எனக்கு; நானும் எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லுவேன். ¹¹இதோ, உங்கள் வார்த்தைகளுக்காகக் காத்திருந்தேன்; உங்கள் நியாயங்களுக்குச் செவிசாய்த்தேன் நீங்கள் சொல்வதை ஆராய்ந்துகொண்டிருக்கையில். ¹²உங்களுக்கு நான் முழுக் கவனத்தையும் கொடுத்தேன்; ஆனாலும் உங்களில் ஒருவனும் யோபுவைக் குற்றவாளியென்று நிரூபிக்கவில்லை, அவனுடைய வாதங்களுக்குப் பிரதியுத்தரம் சொல்லவும் இல்லை. ¹³ஆகையால், ‘நாங்கள் ஞானத்தைக் கண்டடைந்தோம்; மனுஷன் அல்ல, தேவனே அவனை மறுத்துத் தள்ளட்டும்’ என்று சொல்லாதேயுங்கள். ¹⁴யோபு தன் வார்த்தைகளை எனக்கு விரோதமாய் நிரைப்படுத்தவில்லை; உங்கள் வாதங்களைக்கொண்டு நான் அவனுக்குப் பிரதியுத்தரம் சொல்லேன். ¹⁵அவர்கள் திகைத்துப்போய், இனிச் சொல்ல ஒன்றுமில்லாதிருக்கிறார்கள்; வார்த்தைகள் அவர்களை விட்டு அகன்றுபோயின. ¹⁶அவர்கள் மௌனமாயிருக்கும்போது, நான் காத்திருக்கவேண்டுமோ, மறுமொழி சொல்லாமல் நின்றுகொண்டிருக்கும்போது? ¹⁷நானும் என் பங்குக்குச் சொல்லுவேன்; நானும் எனக்குத் தெரிந்ததைச் சொல்லுவேன். ¹⁸ஏனெனில் நான் வார்த்தைகளால் நிறைந்திருக்கிறேன்; என்னுள் இருக்கிற ஆவி என்னை நெருக்குகிறது. ¹⁹உள்ளே, திராட்சரசத்தைப்போல் இருக்கிறேன், திறப்பில்லாத, வெடிக்கத் தயாராயிருக்கிற புதுத் தோற்பையைப்போல் இருக்கிறேன். ²⁰நான் பேசி ஆறுதலடையவேண்டும்; நான் என் உதடுகளைத் திறந்து பிரதியுத்தரம் சொல்லவேண்டும். ²¹நான் ஒருவனுக்கும் பட்சபாதம் காட்டமாட்டேன், ஒருவனையும் நான் முகஸ்துதி செய்யமாட்டேன்; ²²ஏனெனில் முகஸ்துதி செய்ய நான் அறியேன்—அப்படிச் செய்தால், என்னை உண்டாக்கினவர் சீக்கிரமாய் என்னை எடுத்துக்கொள்வார்.”