Księga Hioba 32

32 ¹Wtedy ci trzej mężowie przestali odpowiadać Hiobowi, bo był sprawiedliwy we własnych oczach. ²Wtedy rozpalił się gniew Elihu, syna Barachela, Buzyty, z rodu Rama. Jego gniew zapłonął przeciwko Hiobowi, bo usprawiedliwiał samego siebie, a nie Boga. ³Jego gniew zapłonął też przeciwko trzem przyjaciołom Hioba, bo nie znaleźli odpowiedzi, a mimo to potępili Hioba. ⁴Elihu zaś czekał z mową do Hioba, bo tamci byli starsi od niego. ⁵Lecz gdy Elihu zobaczył, że ci trzej mężowie nie mają nic do powiedzenia, zapłonął gniewem. ⁶Wtedy Elihu, syn Barachela, Buzyta, odezwał się i powiedział: „Jestem młody wiekiem, a wy jesteście starzy; dlatego się wstrzymywałem, bojąc się wyjawić wam to, co wiem. ⁷Myślałem: «Niech przemówi wiek, a mnogość lat niech uczy mądrości». ⁸Ale to duch w człowieku, tchnienie Wszechmogącego, daje zrozumienie. ⁹Nie starzy są mądrzy ani podeszli wiekiem nie rozumieją, co słuszne. ¹⁰Dlatego mówię: słuchajcie mnie; ja też powiem, co wiem. ¹¹Oto czekałem na wasze słowa; nasłuchiwałem waszych wywodów, gdy szukaliście, co powiedzieć. ¹²Uważnie was słuchałem; lecz żaden z was nie dowiódł Hiobowi błędu ani nie odpowiedział na jego argumenty. ¹³Dlatego nie mówcie: «Znaleźliśmy mądrość; niech Bóg go pokona, a nie człowiek». ¹⁴Hiob nie zwrócił swoich słów przeciwko mnie i nie odpowiem mu waszymi argumentami. ¹⁵Są przerażeni i nie mają już nic do powiedzenia; słowa ich zawiodły. ¹⁶Czy mam czekać, skoro milczą, skoro stoją tam bez odpowiedzi? ¹⁷Ja też się odezwę; ja też powiem, co wiem. ¹⁸Bo jestem pełen słów; duch, który jest we mnie, przynagla mnie. ¹⁹W środku jestem jak wino, które nie ma ujścia, jak nowe bukłaki gotowe pęknąć. ²⁰Muszę mówić, aby znaleźć ulgę; muszę otworzyć usta i odpowiedzieć. ²¹Nie będę nikomu okazywał stronniczości i nikomu nie będę schlebiał; ²²bo nie umiem schlebiać — gdybym umiał, mój Stwórca szybko by mnie zabrał”.