Οι φίλοι του Ιώβ σωπαίνουν

Οι τρεις φίλοι τα παρατούν, και ένας νέος που λέγεται Ελιού, που άκουγε όλη αυτή την ώρα, ξεχειλίζει: θυμωμένος με τον Ιώβ που δικαιώνει τον εαυτό του, θυμωμένος με τους φίλους που τον καταδίκασαν χωρίς να έχουν απάντηση. Η σοφία έρχεται από την πνοή του Παντοδύναμου, λέει, όχι από τα γκρίζα μαλλιά.

Κεφάλαιο 32.

Έτσι οι τρεις αυτοί άντρες σταμάτησαν να απαντούν στον Ιώβ, επειδή ήταν δίκαιος στα μάτια του. Τότε άναψε ο θυμός του Ελιού, γιου του Βαραχιήλ του Βουζίτη, από τη γενιά του Ραμ. Ο θυμός του άναψε ενάντια στον Ιώβ, επειδή δικαίωνε τον εαυτό του αντί τον Θεό. Ο θυμός του άναψε επίσης ενάντια στους τρεις φίλους του Ιώβ, επειδή δεν είχαν βρει απάντηση κι όμως είχαν καταδικάσει τον Ιώβ. Ο Ελιού είχε περιμένει να μιλήσει στον Ιώβ, επειδή οι άλλοι ήταν μεγαλύτεροί του. Όταν όμως ο Ελιού είδε ότι οι τρεις αυτοί άντρες δεν είχαν τίποτα να πουν, άναψε ο θυμός του. Έτσι ο Ελιού, γιος του Βαραχιήλ του Βουζίτη, πήρε τον λόγο και είπε: «Εγώ είμαι νέος στα χρόνια, κι εσείς είστε γέροι· γι’ αυτό συγκρατήθηκα, φοβούμενος να σας πω αυτό που ξέρω. Σκέφτηκα: “Ας μιλήσει η ηλικία, κι ας διδάξουν σοφία τα πολλά χρόνια”. Όμως είναι το πνεύμα μέσα στον άνθρωπο, η πνοή του Παντοδύναμου, που δίνει κατανόηση. Δεν είναι οι γέροι που είναι σοφοί, ούτε οι ηλικιωμένοι που καταλαβαίνουν το σωστό. Γι’ αυτό λέω, ακούστε με· κι εγώ θα πω αυτό που ξέρω. Δείτε, περίμενα τα λόγια σας· αφουγκράστηκα τους συλλογισμούς σας όσο αναζητούσατε τι να πείτε. Σας έδωσα όλη μου την προσοχή· αλλά κανένας σας δεν απέδειξε ότι ο Ιώβ είχε άδικο ούτε απάντησε στα επιχειρήματά του. Γι’ αυτό μην πείτε: “Βρήκαμε τη σοφία· ας τον αντικρούσει ο Θεός, όχι ο άνθρωπος”. Ο Ιώβ δεν παρέταξε τα λόγια του εναντίον μου, κι εγώ δεν θα του απαντήσω με τα επιχειρήματά σας. Τα έχασαν και δεν έχουν τίποτα άλλο να πουν· τους έλειψαν τα λόγια. Πρέπει να περιμένω, τώρα που σωπαίνουν, τώρα που στέκονται εκεί χωρίς απάντηση; Κι εγώ θα πω τη γνώμη μου· κι εγώ θα πω αυτό που ξέρω. Γιατί είμαι γεμάτος λόγια· το πνεύμα μέσα μου με πιέζει. Μέσα μου είμαι σαν κρασί που δεν έχει διέξοδο, σαν καινούρια ασκιά έτοιμα να σκάσουν. Πρέπει να μιλήσω για να ανακουφιστώ· πρέπει να ανοίξω τα χείλη μου και να απαντήσω. Δεν θα δείξω μεροληψία σε κανέναν, και δεν θα κολακέψω κανέναν· γιατί δεν ξέρω να κολακεύω — αν ήξερα, ο Πλάστης μου γρήγορα θα με έπαιρνε».