Para Mitrane Ayub Padha Meneng

Kanca telu mau nyerah, lan ana wong enom aran Elihu, sing wiwit mau ngrungokake, ora bisa ngempet maneh: nesu marang Ayub merga mbenerake awake dhewe, nesu marang kanca-kanca merga ngukum Ayub tanpa wangsulan. Kawicaksanan iku asale saka ambegane Kang Mahakwasa, kandhane, dudu saka rambut uwanen.

Pasal 32.

Mulane wong telu mau padha mandheg anggone mangsuli Ayub, awit Ayub rumangsa bener miturut panganggepe dhewe. Banjur Elihu anake Barakhel wong Bus, saka turune Ram, mulad-mulad nepsune. Nepsune mulad marang Ayub, amarga Ayub mbenerake awake dhewe ngungkuli Gusti Allah. Nepsune uga mulad marang mitrane Ayub telu mau, awit padha ora bisa oleh wangsulan, nanging padha nyalahake Ayub. Elihu wis ngenteni anggone arep guneman karo Ayub, awit wong-wong liyane mau luwih tuwa tinimbang dheweke. Nanging bareng Elihu weruh yen wong telu mau wis ora duwe kang arep diucapake, nepsune mulad. Mulane Elihu anake Barakhel wong Bus mau tumuli guneman, ature: “Kula punika taksih mudha, dene panjenengan sami sampun sepuh; pramila kula ngendhokaken anggen kula badhe wicanten, ajrih ngaturaken ingkang kula sumerepi. Kula mbatos, ‘Kajengipun ingkang sepuh ingkang wicanten, saha taun ingkang kathah mulang kawicaksanan.’ Nanging roh ingkang wonten ing manungsa, napasipun Ingkang Mahakwasa, punika ingkang maringi pangertosan. Sanes tiyang sepuh ingkang wicaksana, saha sanes tiyang ingkang lanjut yuswanipun ingkang mangertos punapa ingkang leres. Pramila kula matur, mugi panjenengan miyarsakna kula; kula ugi badhe ngaturaken ingkang kula sumerepi. Lah, kula sampun ngentosi tembung panjenengan; kula mirengaken alesan panjenengan nalika panjenengan sami madosi punapa ingkang badhe dipunwicanten. Kula nggatosaken panjenengan kanthi saestu; nanging boten wonten satunggal kemawon saking panjenengan ingkang mbuktekaken lepatipun Ayub utawi mangsuli bantahanipun. Pramila sampun ngantos panjenengan wicanten, ‘Kita sampun manggih kawicaksanan; kajengipun Gusti Allah ingkang nanggulang piyambakipun, sanes manungsa.’ Ayub boten nata tembungipun nglawan kula, saha kula boten badhe mangsuli piyambakipun ngangge bantahan panjenengan. Tiyang-tiyang punika sami bingung saha boten gadhah malih ingkang badhe dipunwicanten; tembung-tembung sampun telas saking piyambakipun. Punapa kula kedah ngentosi, awit sapunika sami kendel, sami ngadeg tanpa wangsulan? Kula ugi badhe matur; kula ugi badhe ngaturaken ingkang kula sumerepi. Amargi kula kebak tembung; roh ingkang wonten ing salebeting kula ndhesek kula. Ing salebet, kula kados anggur ingkang boten gadhah lelangit, kados kanthong anggur enggal ingkang badhe mbledhos. Kula kedah wicanten supados angsal legan; kula kedah ngangapaken lambe kula saha mangsuli. Kula boten badhe pilih kasih dhateng sinten kemawon, saha kula boten badhe ngalembana dhateng sinten-sinten; amargi kula boten saged ngalembana—saupami kula saged, Ingkang nitahaken kula temtu enggal mendhet kula.”