Ayub 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹“Aku wis gawe prajanjian karo mripatku; mulane kepriye aku bisa mandeng marang prawan? ²Amarga panduman apa kang bakal daktampa saka Gusti Allah ing ngaluhur, warisan apa saka Kang Mahakwasa ing swarga? ³Apa dudu bebaya tumrap wong kang ora adil, lan karusakan tumrap wong kang nindakake piala? ⁴Apa Panjenengane ora mirsani dalanku, lan ngetung saben jangkahku?

⁵“Manawa aku wis urip kanthi dora, lan sikilku rikat marani pangapus, ⁶becik aku ditimbang Panjenengane ing traju kang jujur, lan supaya Gusti Allah nguningani katemenanku, ⁷manawa jangkahku wis nyimpang saka dalan, lan atiku ngetutake mripatku, lan ana rereged kang nemplek ing tanganku, ⁸muga aku nyebar nanging wong liya kang mangan, lan apa kang thukul kanggo aku kabedhol nganti oyode.

⁹“Manawa atiku wis kepincut dening wong wadon, lan aku ndhelik ing lawange tanggaku, ¹⁰muga bojoku ngladeni wong lanang liya, lan wong liya padha turu karo dheweke. ¹¹Amarga iku kadurjanan kang nistha, dosa kang pantes diadili; ¹²amarga iku geni kang mangan nganti tekan Abadon, lan bakal ngobong entek sakabehing panenku.

¹³“Manawa aku wis ngemohi kaadilan marang abdiku lanang utawa wadon nalika padha nggugat marang aku, ¹⁴banjur apa kang bakal daktindakake nalika Gusti Allah jumeneng? Nalika Panjenengane ndangu marang aku, apa wangsulanku marang Panjenengane? ¹⁵Apa dudu Panjenengane kang nitahake aku ing kandhutan iya kang nitahake abdiku uga? Apa dudu Panjenengane kang padha iku kang mbangun kita sakarone ing kandhutan?

¹⁶“Manawa aku wis ngalang-alangi wong miskin saka apa kang dibutuhake, utawa njarke mripate randha dadi sayah, ¹⁷utawa mangan panganku ijen dhewe nalika bocah yatim ora oleh apa-apa, ¹⁸mangka wiwit enomku aku ngopeni dheweke kaya bapak, lan wiwit saka kandhutane ibuku aku nuntun randha, ¹⁹manawa aku wis weruh wong kang nemahi tiwas marga kekurangan sandhangan, utawa wong mlarat kang ora duwe kemul, ²⁰manawa sakojur awake ora mberkahi aku marga dakanget-angeti nganggo wulune wedhusku, ²¹manawa aku wis ngangkat tanganku nglawan bocah yatim marga aku weruh ana kang mbiyantu aku ing pangadilan, ²²muga pundhakku uwal saka walikate, lan lenganku tugel saka sendhine. ²³Amarga bebaya saka Gusti Allah iku dadi pagiris tumrap aku, lan ana ngarsane kaagungane aku ora bisa apa-apa.

²⁴“Manawa aku wis ndadekake emas minangka pangandelku, utawa kandha marang emas murni, ‘Kowe iku tanggunganku,’ ²⁵manawa aku wis bungah-bungah marga kasugihanku akeh, marga tanganku wis oleh samono akehe, ²⁶manawa aku wis mandeng srengenge nalika sumunar, utawa rembulan kang lumaku kanthi cahya mulya, ²⁷nganti atiku kepincut kanthi sidheman, lan tanganku ngirim ambung marang iku kanggo nyembah, ²⁸iki uga dosa kang pantes diadili, amarga aku wis cidra marang Gusti Allah ing ngaluhur.

²⁹“Manawa aku wis bungah marga karusakane wong kang sengit marang aku, utawa suka-suka nalika cilaka nibani dheweke. ³⁰aku ora tau njarke cangkemku gawe dosa kanthi ngucapake ipat-ipat marang uripe, ³¹manawa wong-wong ing omahku ora tau kandha, ‘Sapa kang ora wis kewareg saka mejane?’, ³²ora ana wong manca kang nginep ing dalan, amarga aku mbukak lawangku kanggo wong kang lelungan. ³³Manawa aku wis nutupi dosaku kaya wong liya, ndhelikake kaluputanku ing sajroning atiku, ³⁴amarga aku banget wedi marang wong akeh, lan pangremehe para gotrah gawe giris marang aku, nganti aku meneng lan ora gelem metu.

³⁵“Oh, muga ana wong kang gelem ngrungokake aku! Iki tapak tanganku—muga Kang Mahakwasa maringi wangsulan marang aku! Muga wong kang nggugat aku nulis dakwane! ³⁶Mesthi aku bakal manggul iku ing pundhakku, lan dakanggo ing awakku kaya makutha. ³⁷Aku bakal nerangake marang Panjenengane saben jangkahku; kaya pangeran anggonku nyedhaki Panjenengane.

³⁸“Manawa tanahku wis sesambat nglawan aku, lan galengane padha nangis bebarengan, ³⁹manawa aku wis mangan asile tanpa mbayar, utawa ngremuk nyawane kang nduweni, ⁴⁰muga eri kang thukul minangka ganti gandum, lan suket mambu minangka ganti jewawut.” Tembunge Ayub wis tamat.