Job se eed van ’n rein hart

Job eindig met 'n eed en maak sy lewe item vir item oop: geen wellus nie, geen leuens nie, geen weiering van reg aan 'n dienskneg nie, geen alleen eet terwyl 'n wees honger ly nie, geen vertroue op goud nie. Hy teken dit en eis die aanklag. Dan hou sy woorde eenvoudig op.

Hoofstuk 31.

“Ek het ’n verbond met my oë gesluit; hoe sou ek dan na ’n maagd kon kyk? Want watter deel sou ek van God daarbo hê, watter erfenis van die Almagtige in die hoogte? Is dit nie onheil vir die onregverdiges, en rampspoed vir dié wat kwaad doen nie? Sien hy nie my weë nie, en tel hy nie al my treë nie?

“As ek in valsheid gelewe het, en my voet na bedrog gehaas het, laat hy my op ’n eerlike weegskaal weeg, en laat God my opregtheid ken, as my treë van die weg afgewyk het, en my hart my oë gevolg het, en enige vlek aan my hande bly kleef het, laat my dan saai en ’n ander eet, en laat wat vir my opspruit, uitgeruk word.

“As my hart deur ’n vrou verlok is, en ek by my naaste se deur geloer het, laat my vrou dan ’n ander man dien, en laat ander by haar lê. Want dit sou ’n skandelike misdaad wees, ’n sonde wat die oordeel verdien; want dit is ’n vuur wat verteer tot by die Vernietiging, en al my oes sou wegbrand.

“As ek my slaaf of slavin reg ontsê het toe hulle ’n klagte teen my gebring het, wat sal ek dan doen wanneer God opstaan? Wanneer hy my rekenskap vra, wat sal ek hom antwoord? Het hy wat my in die moederskoot gemaak het, nie ook my slaaf gemaak nie? Het dieselfde een ons altwee nie in die moederskoot gevorm nie?

“As ek die armes weerhou het van wat hulle nodig gehad het, of die oë van die weduwee laat verflou het, of my kos alleen geëet het terwyl die weeskind sonder was, hoewel ek hom van my jeug af soos ’n vader grootgemaak het, en van my moeder se skoot af die weduwee gelei het, as ek iemand sien vergaan het by gebrek aan klere, of ’n behoeftige sonder bedekking, as sy hele wese my nie geseën het nie omdat ek hom met die wol van my skape warm gemaak het, as ek my hand teen die weeskind opgehef het omdat ek my steun in die hof gesien het, laat my skouer dan uit sy skouerblad geruk word, en my arm by die gewrig gebreek word. Want onheil van God was vir my ’n verskrikking, en voor sy majesteit kon ek niks doen nie.

“As ek goud my vertroue gemaak het, of vir fyn goud gesê het: ‘Jy is my sekerheid,’ as ek my daarin verheug het dat my rykdom groot was, dat my hand soveel verwerf het, as ek na die son gekyk het toe dit geskyn het, of na die maan wat in glans beweeg, sodat my hart heimlik verlok is, en my hand vir hulle ’n soen in aanbidding gewaai het, ook dit sou ’n sonde wees wat die oordeel verdien, want ek sou ontrou gewees het aan God daarbo.

“As ek my verheug het oor die ondergang van hom wat my gehaat het, of opgewonde was toe onheil hom getref het. Ek het nooit my mond laat sondig deur ’n vloek oor sy lewe af te roep nie, as die manne van my huis nooit gesê het nie: ‘Wie het nie van sy tafel versadig geword nie?’, geen vreemdeling het ooit in die straat oornag nie, want ek het my deure vir die reisiger oopgemaak. As ek my sondes toegemaak het soos ander doen, en my skuld in my hart weggesteek het, omdat ek die menigte so gevrees het, en die minagting van die families my verskrik het, sodat ek stilgebly het en nie buitentoe wou gaan nie.

“Ag, as iemand my tog wou aanhoor! Hier is my handtekening—laat die Almagtige my antwoord! Laat my aanklaer sy aanklag uitskryf! Sekerlik sou ek dit op my skouer dra, ek sou dit soos ’n kroon om my bind. Ek sou hom rekenskap gee van elke tree van my; soos ’n vors sou ek na hom toe gaan.

“As my grond teen my geroep het, en sy vore saam geween het, as ek sy opbrengs sonder betaling geëet het, of die lewe uit sy eienaars gepers het, laat daar dan dissels in plaas van koring groei, en onkruid in plaas van gars.” Die woorde van Job is ten einde.