ايُوب 31 FHB Father's Heart Bible™

31 ¹”ما له خپلو سترګو سره لوظ وکړو؛ نو بيا زۀ څنګه کولے شم چې په کومې پېغلې باندې نظر واچوم؟ ²ځکه چې زما برخه به د پاسه د خُدائ پاک نه څۀ وى، او د اوچت ځائ د قادرِ مطلق نه زما مِيراث څۀ وى؟ ³آيا دا د ناانصافو دپاره مصيبت نۀ دے، او د هغو دپاره تباهى چې بدى کوى؟ ⁴آيا هغه زما لارې نۀ وينى، او زما هر قدم نۀ شمارى؟

⁵”کۀ ما په دروغو ژوند تېر کړے وى، او زما پښه د فريب په لور په تلوار منډه کړے وى، ⁶نو هغه دې ما په رښتينو تلو تول کړى، او خُدائ پاک دې زما پاکى معلومه کړى، ⁷کۀ زما قدمونه د لارې نه اوښتى وى، او زما زړۀ د خپلو سترګو پسې تللے وى، او کوم داغ زما په لاسونو پورې لګېدلے وى، ⁸نو زۀ دې کرم وکړم او بل څوک دې يې وخورى، او څۀ چې زما دپاره راشنۀ شى هغه دې له بېخه اوويستلے شى.

⁹”کۀ زما زړۀ د کومې ښځې له لاسه ورغلے وى، او زۀ د خپل ګاونډى په دروازه کمين کښې ناست وم، ¹⁰نو زما ښځه دې د بل سړى خدمت وکړى، او نور دې ورسره پراتۀ وى. ¹¹ځکه چې دا به يو شرمناک جرم وى، داسې ګناه چې د عدالت لائق ده؛ ¹²ځکه چې دا داسې اور دے چې تر تباهۍ پورې خوراک کوى، او زما به ټول حاصل وسوزوى.

¹³”کۀ ما د خپل نوکر يا وينځې انصاف رد کړے وى، کله چې هغوئ زما خلاف شکايت راوړلو، ¹⁴نو بيا به زۀ څۀ کوم کله چې خُدائ پاک پاڅيږى؟ کله چې هغه زما نه حساب غواړى، نو زۀ به ورته څۀ جواب ورکوم؟ ¹⁵آيا هغه چې زۀ يې په نس کښې پېدا کړم، هغه زما نوکر هم پېدا نۀ کړو؟ آيا هم هغه يو ذات مونږ دواړه په نس کښې نۀ وو جوړ کړى؟

¹⁶”کۀ ما غريبان د هغه څيز نه منع کړى وى چې هغوئ ته په کار وُو، يا د کونډې سترګې مې ستړې کړې وى، ¹⁷يا ما خپل خوراک يوازې خوړلے وى، حال دا چې يتيم ترې بې برخې پاتې شو، ¹⁸خو ما د خپلې ځوانۍ نه داسې پالنه ورکوله لکه پلار چې کوى، او د خپلې مور د نس نه مې د کونډې لار ښوولې ده، ¹⁹کۀ ما څوک ليدلى وى چې د جامو د نۀ شتون له امله هلاکيږى، يا کوم محتاج چې هيڅ پوښاک نۀ لرى، ²⁰کۀ د هغۀ ټول وجود ما ته برکت نۀ وى ورکړے، ځکه چې ما هغه د خپلو ګډو د وړۍ نه ګرم کړو، ²¹کۀ ما د يتيم په خلاف خپل لاس پورته کړے وى، ځکه چې ما په عدالت کښې خپله ملاتړ وليده، ²²نو زما اوږه دې د خپلې هډوکى نه راوويستلے شى، او زما مټ دې د جوړ نه مات شى. ²³ځکه چې د خُدائ پاک له طرفه مصيبت زما دپاره يو وېره وه، او د هغۀ د لوئۍ په وړاندې زۀ هيڅ نۀ شوم کولے.

²⁴”کۀ ما سرۀ زر خپل اعتماد ګرځولى وى، يا ما خالص سرو زرو ته وئيلى وى چې، ’تۀ زما ضمانت يې،‘ ²⁵کۀ ما پرې فخر کړے وى چې زما مال ډېر دے، او زما لاس دومره ګټلى دى، ²⁶کۀ ما نمر ته کتلى وى کله چې ځلېدلو، يا سپوږمۍ ته چې په شان و شوکت کښې روانه وه، ²⁷چې زما زړۀ په پټه ورغلے وى، او زما لاس هغوئ ته د عبادت په توګه ښکُله ورکړې وى، ²⁸دا به هم داسې ګناه وى چې د عدالت لائق ده، ځکه چې ما به د پاسه د خُدائ پاک سره بې وفايى کړې وى.

²⁹”کۀ زۀ د هغه چا په تباهۍ خوشحاله شوے وم چې زما نه يې نفرت کولو، يا کله چې هغۀ ته نقصان ورسېدو نو زۀ خوشحاله شوے وم. ³⁰ما هيڅکله خپلې خولې ته د دې اجازت ورنۀ کړو چې ګناه وکړى، چې د هغۀ د ژوند خلاف لعنت وغواړى، ³¹کۀ د کور د خلقو هيڅکله نۀ وى وئيلى چې، ’څوک دے چې د هغۀ د دسترخوان نه مور نۀ وى؟‘، ³²هيڅ مسافر هيڅکله په کوڅه کښې شپه تېره نۀ کړه، ځکه چې ما خپلې دروازې مسافر ته پرانيستلې. ³³کۀ ما خپلې ګناهونه لکه د نورو پټ کړى وى، چې خپل جرم مې په خپل زړۀ کښې پټولو، ³⁴ځکه چې ما د ګڼو خلقو دومره وېره کوله، او د قبيلو سپکاوى ما دومره وېرولو، چې زۀ چپ پاتې شوم او بهر نۀ وتم.

³⁵”اے کاش چې کوم څوک زما خبره واورى! دا زما دستخط دے — قادرِ مطلق دې ماته جواب راکړى! زما مُدعى دې خپله دعوىٰ وليکى! ³⁶يقيناً زۀ به دا په خپله اوږه وړم، زۀ به دا په ځان لکه د تاج وتړم. ³⁷زۀ به ورته د خپل هر قدم حساب ورکوم؛ لکه شهزاده زۀ به ورته نزدې کيږم.

³⁸”کۀ زما زمکې زما خلاف چغه وهلې وى، او د هغې کراندې يو ځائ ژړلى وى، ³⁹کۀ ما د هغې حاصل بې قيمته خوړلے وى، يا د هغې د مالکانو نه مې ژوند ايستلے وى، ⁴⁰نو د غنمو په ځائ دې ازغى راشنۀ شى، او د اوربشو په ځائ دې بدبويه واښۀ.“ د اَيوب خبرې ختمې شوې.