ايُوب 30 FHB Father's Heart Bible™

30 ¹خو اوس هغه کسان چې زما نه کم عمره دى په ما پورې خاندى، هغه سړى چې زۀ به يې پلرونه زما د رمې د سپو سره کښېنولو ته هم تيار نۀ وم. ²د هغوئ د لاسونو زور ما ته څۀ فائده درلوده؟ د هغوئ طاقت ختم شوے وو. ³د غريبۍ او لوږې نه خوار او زار، هغوئ د ويرانۍ او تباهۍ په تيارۀ کښې وچه زمکه چيچله. ⁴هغوئ د بوټو په مينځ کښې مالګين بوټى شکول، او د جهاؤ د ونې ريښې د هغوئ خوراک وو. ^a a v4 مالګين بوټى او د جهاؤ ونې د دښتې ناقص بوټى دى — د بالکل بې وسه خلقو وروستے خوراک. ⁵هغوئ د خلقو د ډلې نه وشړلے شول، خلقو پرې داسې نارې وهلې لکه د غل پسې. ⁶هغوئ مجبور وو چې د وچو سيندونو په ناوو کښې، د زمکې او ګټو په سوريو کښې اوسيږى. ⁷د بوټو په مينځ کښې يې زوږ کولو، د اغزنو بوټو لاندې به سره راټول کښېناستل. ⁸بې عقله، بې نومه نسل، هغوئ د ملک نه وشړلے شول.

⁹او اوس زۀ د هغوئ د ملنډو سندره شوے يم، زۀ د هغوئ دپاره د ملنډو نخښه يم. ¹⁰هغوئ زما نه کرکه کوى او لرې اوسيږى، هغوئ زما په مخ تُو کولو نه هم ځان نۀ ساتى. ¹¹ځکه چې خُدائ پاک زما د ليندۍ تار شلولے دے او زۀ يې ذليل کړے يم، نو هغوئ زما په مخکښې هر قسم شرم پرېښودے دے. ¹²زما په ښى اړخ باندې غوبلى راپاڅيږى، هغوئ زما پښې يو طرف ته ګوزاروى او زما خلاف د تباهۍ پُشتې جوړوى. ¹³هغوئ زما لاره ورانوى، زما د مصيبت نه فائده اخلى، او هيڅوک يې نۀ ايساروى. ¹⁴هغوئ داسې مخ ته راځى لکه د يو پراخ سورى نه، د ورانۍ په شور کښې ګنډبنډ راننوځى. ¹⁵وحشتونه پر ما خوشې شوى دى، زما عزت لکه د هوا په وسيله شړلے شوے دے، او زما خوشحالى لکه ورېځ تېره شوه.

¹⁶او اوس زما ژوند زما په مينځ کښې توئيږى، د مصيبت ورځو زۀ ونيولم. ¹⁷د شپې زما هډوکى سورى کيږى، او چيچونکى دردونه هيڅکله ارام نۀ کوى. ¹⁸په سخت زور زما جامه تاويږى، لکه د کميس ګرېوان داسې زۀ ټينګ تړى. ¹⁹زمونږ پلار زۀ خټو ته وغورزولم، او زۀ د خاورو او ايرو په شان شوم.

²⁰زۀ تا ته د مدد دپاره فرياد کوم، خو تۀ ما ته جواب نۀ راکوې، زۀ ودريږم، او تۀ يواځې ما ته ګورې. ²¹تۀ ما سره ظالم شوے يې، د خپل لاس په زور ما باندې حمله کوې. ²²تۀ زۀ هوا ته پورته کوې او پرې مې سپروې، تۀ زۀ د طوفان په چغار کښې اخوا دېخوا ګرځوې. ²³ځکه چې زۀ پوهيږم چې تۀ به زۀ مرګ ته راکوز کړې، هغه کور ته چې د ټولو ژوندو دپاره مقرر شوے دے.

²⁴بيا هم آيا هيڅوک د ورانو کنډوالو نه لاس نۀ غځوى، يا په خپل مصيبت کښې د مدد دپاره فرياد نۀ کوى؟ ²⁵آيا ما د هغه چا دپاره ژړا نۀ کوله چې ورځ يې سخته وه؟ آيا زما روح د محتاجانو دپاره غمژن نۀ شو؟ ²⁶خو کله چې ما د ښۀ اُميد لاره، نو بدى راغله، کله چې ما د رڼا انتظار کولو، نو تيارۀ راخپره شوه. ²⁷زما کولمې ايشيږى او ارام نۀ کوى، د مصيبت ورځې زما مخامخ راغلې دى. ²⁸زۀ تور شوے ګرځم، خو د لمر له امله نه، زۀ په مجلس کښې ودريږم او د مدد دپاره فرياد کوم. ²⁹زۀ د ګيدړانو ورور او د شترمرغانو ملګرے شوے يم. ³⁰زما پوستکى تور شى او زما نه رالويږى، او زما هډوکى د تبې نه سوزيږى. ³¹زما رباب د ماتم دپاره کوک شوے دے، او زما شپيلۍ د ژړا د اواز دپاره.