Kacapi Abdi Disetel pikeun Nalangsa

Ayeuna anak-anak lalaki anu baheula moal dipercaya ngajaga anjing domba manéhna, nyieun manéhna jadi bahan kawih sarta nyiduhan beungeutna. Tulang-tulangna panas lir kaduruk peuting. Manéhna nyebutkeun Rama urang geus ngalungkeun manéhna kana leutak sarta ngawalon jeritanana ku ukur neuteup.

Pasal 30.

“Tapi ayeuna jalma nu leuwih ngora ti abdi nyeungseurikeun abdi—nya eta jalma-jalma nu bapana oge ku abdi moal diidinan digawe bareng jeung anjing-anjing pangangon abdi. Naon gunana kakuatan leungeun maranehna pikeun abdi? Tanagana geus beak. Begang ku kamalaratan jeung kalaparan, maranehna ngegel taneuh garing di poekna tempat suwung tur tandus. Maranehna metik jujukutan asin di antara rungkun, sarta akar tangkal broom jadi kadaharanana. ^a Maranehna diusir ti pirumpunan jalma; jalma-jalma ngagorowok nyurakan maranehna lir nyurakan bangsat. Maranehna kapaksa cicing di lebak walungan nu saat, di guha-guha taneuh jeung dina sela-sela batu. Di antara rungkun maranehna ngagerung; di handapeun jukut cucuk maranehna ngarunyuk padeukeut. Turunan nu bodo tur taya ngaranna, maranehna diusir ti nagara.

“Jeung ayeuna abdi geus jadi lagu panghinaan maranehna; abdi jadi bahan seuseurian maranehna. Maranehna ijid ka abdi sarta ngajauhan abdi; maranehna teu asa-asa nyiduh kana beungeut abdi. Lantaran Allah geus ngudar tali gondewa abdi sarta ngahinakeun abdi, maranehna geus teu nahan diri deui di hareupeun abdi. Di beulah katuhu abdi jalma-jalma hina narangtung; maranehna nyurung suku abdi ka gigir sarta nyieun tanggul pangepungan pikeun ngaruksak abdi. Maranehna ngaruksak jalan abdi; maranehna meunang kauntungan tina balai abdi, sarta taya saurang oge nu nyegah. Maranehna maju lir ngaliwatan bedahan tembok nu lega; di satengahing ruruntuhan maranehna ngagulung asup. Kasieunan dileupaskeun ka abdi; kahormatan abdi diusir lir ditiup angin, sarta kamakmuran abdi geus liwat lir mega.

“Jeung ayeuna hirup abdi ngocor kaluar ti jero diri; poe-poe kasangsaraan geus nyangkalak abdi. Peutingna tulang-tulang abdi asa ditojos nembus, sarta kanyeri nu ngegel teu weleh-weleh eureun. Ku gede tanaga pakean abdi mulet; nalikung abdi pageuh lir kerah jubah abdi. Rama urang geus ngalungkeun abdi kana leutak, sarta abdi geus jadi lir kekebul jeung lebu.

“Abdi sasambat ka Gusti menta tulung, tapi Gusti henteu ngawaler abdi; abdi nangtung, tapi Gusti ngan neuteup bae ka abdi. Gusti geus robah jadi telenges ka abdi; ku kakuatan panangan Gusti, abdi ditarajang. Gusti ngangkat abdi ka angin sarta ngajurung abdi numpak kana eta; Gusti ngabulak-balik abdi dina guguruhna topan. Sabab abdi terang Gusti baris nurunkeun abdi kana pati, ka imah nu geus ditangtukeun pikeun sakabeh nu hirup.

“Sanajan kitu, naha euweuh jalma nu ngulurkeun leungeun tina ruruntuhan, atawa sasambat menta tulung dina mangsa cilakana? Naha abdi henteu ceurik pikeun jalma nu keur sangsara? Naha jiwa abdi henteu nalangsa pikeun nu malarat? Tapi waktu abdi ngaharep kahadean, nu jahat nu datang; waktu abdi ngadago caang, poek nu sumping. Jero beuteung abdi ngagaludra teu bisa cicing; poe-poe kasangsaraan ngadeukeutan abdi. Abdi ngider kalawan hideung, tapi lain ku panonpoe; abdi nangtung di pajemuhan sarta sasambat menta tulung. Abdi geus jadi dulur ajag sarta babaturan manuk onta. Kulit abdi jadi hideung tur ngelotok ti awak abdi, sarta tulang abdi panas ku muriang. Kacapi abdi disetel pikeun nalangsa, sarta suling abdi pikeun sora ceurik.”