በገናይ ናብ ሓዘን ተቓኒዩ

ሕዚ ነቶም ምስ ኣኽላብ መጓሰይ እኳ ዘይምተኣማመኖም ደቂ ሰብ መዝሙሮም ኮይኑ፥ ኣብ ገፁ እንትፍ ይብሉሉ። ኣዕፅምቱ ብለይቲ ይቃፀል። ኣቦና ናብ ጭቃ ከም ዝደርበዮን ኣውያቱ ድማ ብምጥማት ከም ዝምልሰሉን ይዛረብ።

ምዕራፍ 30።

“ሕዚ ግና እቶም ካባይ ዝንእሱ ይስሕቑኒ ኣለዉ፤ ኣቦታቶም ምስ ኣኽላብ መጓሰይ ከቕምጦም ዝኣብዮም ሰባት እዮም። ሓይሊ ኣእዳዎም እንታይ ምጠቐመኒ? ጕልበቶም ተወዲኡ ነይሩ። ብድኽነትን ጥሜትን ዝመንመኑ፥ ኣብ ጣቓ ጥፍኣትን ባድማን ነታ ንቑፅ ምድሪ ይሕይኹ ነበሩ። ኣብ ማእኸል ኦም ጨዋም ሳዕሪ ይቐፅፉ ነበሩ፤ ሱር ኽሊዐው ድማ ምግቦም ነበረ። ^a ካብ ማእኸል ሰባት ተሰጉ፤ ህዝቢ ኸዓ ከም ድሕሪ ሰራቒ ጌሮም ደድሕሪኦም ዓው በሉ። ኣብ ስንጭሮ ንቑፃት ርባታት፥ ኣብ ጐዳጕዲ ምድርን ኣብ ኣኻውሕን ክነብሩ ነበሮም። ኣብ ማእኸል ኦም ይጭድሩ ነበሩ፤ ኣብ ትሕቲ እሾዅ ድማ ተኣኻኺቦም ይዕቀቡ ነበሩ። ዓሾ፥ ስም ዘይብሎም ውሉድ፥ ካብ ምድሪ ተሰጉ።

“ሕዚ ድማ መዝሙር መላገፂኦም ኮይነ፤ ንኣኣቶም መስሓቒ ኾይነ ኣለኹ። ይፅየፉኒ፥ ካባይ ድማ ርሒቖም ኣለዉ፤ ኣብ ገፀይ እንትፍ ካብ ምባል ኣይቍጠቡን። እግዚኣብሄር ገመድ ቀስተይ ፈቲሑ ኣዋሪዱኒ እዩ እሞ፥ ኣብ ቅድመይ ኵሉ ልጓሞም ደርበዩ። ኣብ የማነይ እቲ ዕስለ ይትንስኡ፤ ኣእጋረይ የግልሱ፤ ናይ ጥፍኣት መኽበቢ ድማ ኣብ ልዕለይ ይሰርሑ። መንገደይ የፍርሱ፤ ብዕንወተይ ይጥቀሙ፤ ዝኽልክሎም ከዓ የለን። ከም ብገፊሕ ዝፈረሰ መካበብያ ይኣትዉ፤ ኣብ ማእኸል ጭድታ ድማ እናተንከባለሉ ይመፁ። ራዕዲ ናባይ ተፈቲሑ፤ ክብረይ ከም ብንፋስ ተሰጒጉ፤ ሃብተይ ድማ ከም ደበና ሓሊፉ።

“ሕዚ ድማ ነፍሰይ ኣብ ውሽጠይ ትፈስስ ኣላ፤ መዓልቲታት መከራ ሒዘናኒ ኣለዋ። ብለይቲ ኣዕፅምተይ ይውጋእ፤ እቲ ዝሕይኽ ቃንዛይ ከዓ ከቶ ኣይዓርፍን። ብብርቱዕ ሓይሊ ክዳነይ ተጠዋዊዩ፤ ከም ናይ ክሳድ ቀሚሸይ ኣፅኒዑ ይኣስረኒ። ኣቦና ናብ ጭቃ ደርበየኒ፤ ከም ሓመድን ሓሙዅሽትን ኮይነ ኣለኹ።

“ናባኻ እጠርዕ ኣለኹ፥ ንስኻ ግና ኣይትምልሰለይን ኢኻ፤ ደው እብል፥ ንስኻ ድማ ጥራሕ ትጥምተኒ ኣለኻ። ናባይ ጨካን ኮንካ፤ ብሓይሊ ኢድካ ድማ ትዋግኣኒ ኣለኻ። ናብ ንፋስ ተልዕለኒ፥ ተፅዕነኒ ድማ፤ ኣብ ድምፂ ህቦብላ ከዓ ትገፍዐኒ ኣለኻ። ናብ ሞት ከም እተውርደኒ፥ ናብቲ ንዅሉ ህያው ዝተመደበ ቤት ድማ ከም እትወስደኒ እፈልጥ እየ።

“ኮይኑ ግና፥ ሰብ ካብ ዑና ኢዱ ኣይዝርግሕንዶ? ኣብ መዓቱኸ ሓገዝ ኣይጠርዕንዶ? ነቲ መዓልቱ ዝኸበዶ ኣይበኸኹሉንዶ? ነፍሰይ ድማ ምእንቲ ፅጉም ኣይሓዘነትንዶ? ሰናይ ክረክብ ተስፋ ገበርኩ፥ ክፉእ ግና መፀ፤ ብርሃን ተፀቤኹ፥ ፀልማት ግና መፀ። ኣምዑተይ ይናወፅ፥ ስቕ ድማ ኣይብልን፤ መዓልቲታት መከራ ገጢመናኒ ኣለዋ። ብፀሓይ ዘይኮነስ ፀሊም ኮይነ እዘውር ኣለኹ፤ ኣብ ጉባኤ ደው ኢለ ድማ ሓገዝ እጠርዕ ኣለኹ። ንዋህራ ሓው ኮይነ፥ ንሰገናት ከዓ ብፃይ ኮይነ ኣለኹ። ቈርበተይ ፀሊም ኮይኑ ኻባይ ይቍለጥ ኣሎ፤ ኣዕፅምተይ ድማ ብረስኒ ይነድድ ኣሎ። በገና ናተይ ናብ ሓዘን ተቓኒ፥ እምብልታይ ከዓ ናብ ድምፂ ብኽያት ተቓኒ ኣሎ።”