ኢዮብ 30

30 ¹“አሁን ግን ከእኔ የሚያንሱ ይሳለቁብኛል፤ አባቶቻቸውን ከመንጋዬ ውሾች ጋራ ለማስቀመጥ እንኳ እምቢ ያልኋቸው ሰዎች ናቸው። ²የእጆቻቸው ጕልበት ለእኔ ምን ይጠቅመኝ ነበር? ኀይላቸው አልቆ ነበር። ³በድኽነትና በራብ ከሳሱ፤ በባድማና በምድረ በዳ ጨለማ ውስጥ የደረቀውን መሬት ያኝኩ ነበር። ⁴በቍጥቋጦ መካከል የጨው ቅጠል ይበጥሱ ነበር፤ የጥፍ ዛፍም ሥሮች ምግባቸው ነበሩ። ^a a v4 የጨው ቅጠልና የጥፍ ዛፍ ቍጥቋጦ የበዛባቸው የምድረ በዳ ዕፀዋት ናቸው፤ ፈጽሞ ለተቸገሩ ሰዎች የመጨረሻ አማራጭ ምግብ ናቸው። ⁵ከሰው መካከል ተባረሩ፤ ሰዎችም ሌባን እንደሚያሳድዱ እየጮኹባቸው አባረሯቸው። ⁶በደረቁ የወንዝ ሸለቆዎች፣ በመሬትና በዐለት ጕድጓዶች ውስጥ ለመኖር ተገደዱ። ⁷በቍጥቋጦ መካከል ያገሡ ነበር፤ በእሾህ ቍጥቋጦ ሥር ተጠጋግተው ይኖሩ ነበር። ⁸ስማቸው የማይጠራ ሞኝ ትውልድ ሆነው፣ ከምድር ተባረሩ።

⁹“አሁንም የመዘበቻ መዝሙራቸው ሆኛለሁ፤ ለእነርሱ መሳለቂያ ሆኛለሁ። ¹⁰ይጸየፉኛል፤ ከእኔም ይርቃሉ፤ በፊቴ ላይ ከመትፋትም ወደ ኋላ አይሉም። ¹¹እግዚአብሔር የቀስቴን ገመድ አላልቶ ስላዋረደኝ፣ በፊቴ ልጓማቸውን ሁሉ ጥለዋል። ¹²በቀኜ በኩል ወሮበሎች ይነሣሉ፤ እግሮቼን ገፍተው፣ የጥፋት የከበባ ዕርድ በእኔ ላይ ይሠራሉ። ¹³መንገዴን ያፈርሳሉ፤ ከመከራዬ ይጠቀማሉ፤ የሚከለክላቸውም የለም። ¹⁴በሰፊ ክፍተት እንደሚገባ ይመጡብኛል፤ በፍርስራሹ መካከል እየተንደረደሩ ይገባሉ። ¹⁵ድንጋጤዎች በእኔ ላይ ተለቅቀዋል፤ ክብሬ እንደ ነፋስ ተወስዷል፤ ብልጽግናዬም እንደ ደመና ዐልፏል።

¹⁶“አሁንም ነፍሴ በውስጤ ትፈስሳለች፤ የመከራ ቀኖች ይዘውኛል። ¹⁷በሌሊት ዐጥንቶቼ ይወጋሉ፤ የሚያሰቃየኝም ሕማም ዕረፍት የለውም። ¹⁸በታላቅ ኀይል ልብሴ ይጠመዘዛል፤ እንደ ቀሚሴ ዐንገት አጥብቆ ያስረኛል። ¹⁹አባታችን ወደ ጭቃ ውስጥ ጣለኝ፤ እንደ ትቢያና አመድ ሆንሁ።

²⁰“ወደ አንተ እርዳታ ለማግኘት እጮኻለሁ፣ አንተ ግን አትመልስልኝም፤ ብቆም፣ ትኵር ብለህ ታየኛለህ ብቻ። ²¹በእኔ ላይ ጨካኝ ሆነሃል፤ በእጅህ ብርታት ታጠቃኛለህ። ²²ወደ ነፋስ ከፍ ከፍ ታደርገኛለህ፣ ታስጋልበኛለህም፤ በዐውሎ ነፋስ ጩኸት ውስጥ ወዲያና ወዲህ ትወረውረኛለህ። ²³ወደ ሞት እንደምታወርደኝ ዐውቃለሁና፣ ሕያዋን ሁሉ ወደተወሰነላቸው ቤት።

²⁴“ነገር ግን ሰው በፍርስራሽ ውስጥ ሳለ እጁን አይዘረጋምን? ወይስ በመከራው ጊዜ እርዳታ ለማግኘት አይጮኽምን? ²⁵ቀኑ ለከፋበት ሰው አላለቀስሁምን? ነፍሴስ ለድኻው አላዘነችምን? ²⁶መልካም ነገርን ተስፋ ሳደርግ ግን፣ ክፉ መጣ፤ ብርሃንን ስጠብቅ፣ ጨለማ ወረደ። ²⁷አንጀቴ ይታወካል፤ ዝም ብሎም አይቀመጥም፤ የመከራ ቀኖች ተጋፈጡኝ። ²⁸ጠቍሬ እዞራለሁ፣ ነገር ግን በፀሐይ አይደለም፤ በጉባኤ መካከል ተነሥቼ እርዳታ ለማግኘት እጮኻለሁ። ²⁹ለቀበሮዎች ወንድም፣ ለሰጎኖችም ባልንጀራ ሆኛለሁ። ³⁰ቈዳዬ ጠቍሮ ይላጣል፤ ዐጥንቶቼም በንዳድ ይቃጠላሉ። ³¹በገናዬ ለሐዘን ተቃኝቷል፤ ዋሽንቴም ለልቅሶ ድምፅ ተቃኝቷል።”