My lier is op rou gestem

Nou maak die seuns van mans wat hy nie eens met sy skaaphonde sou vertrou het nie, hom hulle spotlied en spoeg in sy gesig. Sy bene brand snags. Hy sê ons Vader het hom in die modder gegooi en antwoord sy roepe met 'n starende blik.

Hoofstuk 30.

“Maar nou lag dié wat jonger as ek is vir my—mans wie se vaders ek sou geweier het om by die honde van my trop te sit. Watter nut was die krag van hulle hande vir my? Hulle lewenskrag was uitgeput. Uitgeteer van armoede en honger, het hulle aan die dor grond geknaag in die donkerte van woestheid en verlatenheid. Hulle het soutbossie tussen die struike gepluk, en die wortels van die besembos was hulle kos. ^a Hulle is uit die mense se geselskap verdryf; mense het agter hulle aan geskreeu soos agter ’n dief. Hulle moes in die slote van droë rivierlope woon, in gate in die grond en die rotse. Tussen die struike het hulle gebalk; onder die brandnetels het hulle saamgedrom. ’n Sinnelose, naamlose gebroedsel, hulle is uit die land verdryf.

“En nou het ek hulle spotlied geword; ek is vir hulle ’n bespotting. Hulle verafsku my en hou hulle afstand; hulle hou nie terug om in my gesig te spoeg nie. Omdat God my boogsnaar losgemaak en my verneder het, het hulle alle selfbeheersing voor my laat vaar. Aan my regterkant staan die gepeupel op; hulle stoot my voete opsy en bou hulle beleëringswalle van verwoesting teen my op. Hulle breek my pad op; hulle trek voordeel uit my ramp, en niemand hou hulle terug nie. Hulle kom nader soos deur ’n wye bres; te midde van die gedreun kom hulle aanstorm. Verskrikkinge is teen my losgelaat; my eer word soos deur die wind weggedryf, en my voorspoed het soos ’n wolk verbygegaan.

“En nou word my lewe in my uitgestort; dae van ellende het my gegryp. Snags word my bene deurboor, en die knaende pyne rus nooit nie. Met groot krag word my kleed verdraai; dit bind my styf vas soos die kraag van my gewaad. Ons Vader het my in die modder gegooi, en ek het soos stof en as geword.

“Ek roep na u om hulp, maar u antwoord my nie; ek staan op, en u staar my net aan. U het wreed teenoor my geword; met die krag van u hand val u my aan. U lig my op na die wind en laat my daarop ry; u slinger my rond in die gebrul van die storm. Want ek weet u sal my na die dood toe afbring, na die huis wat vir al die lewendes bestem is.

“Tog, steek niemand ’n hand uit vanuit die puin nie, of roep om hulp in sy ramp nie? Het ek nie gehuil oor dié wie se dag swaar was nie? Het my siel nie oor die behoeftige getreur nie? Maar toe ek op goeie dinge gehoop het, het die kwaad gekom; toe ek op lig gewag het, het die duisternis geval. My binneste kook en wil nie stil word nie; dae van ellende kom my teë. Ek loop rond, swart gebrand, maar nie deur die son nie; ek staan op in die vergadering en roep om hulp. Ek het ’n broer van jakkalse geword en ’n metgesel van volstruise. My vel word swart en skilfer van my af, en my bene brand van die koors. My lier is op rou gestem, en my fluit op die geluid van geween.”