ମୋହର ବୀଣା ଶୋକାର୍ଥକ ହୋଇଅଛି

ଏବେ ଯେଉଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସେ ଆପଣା ମେଷପଲର କୁକୁରମାନଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଦେଇ ନ ଥାନ୍ତେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆପଣା ଗୀତର ବିଷୟ କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଛେପ ପକାନ୍ତି। ରାତିରେ ତାଙ୍କ ଅସ୍ଥି ଜଳେ। ସେ କହନ୍ତି ଆମର ପିତା ତାଙ୍କୁ କାଦୁଅରେ ଫିଙ୍ଗି ଦେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ କ୍ରନ୍ଦନର ଉତ୍ତରରେ କେବଳ ଚାହିଁ ରହନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 30।

“ମାତ୍ର ଏବେ ଯେଉଁମାନେ ମୋʼଠାରୁ ବୟସରେ ସାନ, ସେମାନେ ମୋତେ ପରିହାସ କରୁଅଛନ୍ତି—ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପିତାମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋʼ ପଲର କୁକୁରମାନଙ୍କ ସହିତ ରଖିବାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରିଥାʼନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ହସ୍ତର ବଳ ମୋʼ ପ୍ରତି କି ଲାଭ ହୋଇଥାʼନ୍ତା? ସେମାନଙ୍କ ବଳ ତ କ୍ଷୟ ପାଇଥିଲା। ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ କ୍ଷୁଧାରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶୂନ୍ୟ ଓ ଧ୍ଵଂସସ୍ଥାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଶୁଷ୍କ ଭୂମି ଚୋବାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବୁଦାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଣିଆ ଘାସ ତୋଳୁଥିଲେ, ପୁଣି ରୋତମ ବୃକ୍ଷର ମୂଳ ସେମାନଙ୍କ ଆହାର ଥିଲା। ^a ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରୁ ତଡ଼ାଯାଉଥିଲେ; ଲୋକମାନେ ଚୋର ପଛରେ ଯେପରି, ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ସେହିପରି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଷ୍କ ନଦୀଗର୍ଭର ଖାତରେ, ଭୂମି ଓ ଶୈଳର ଗର୍ତ୍ତରେ ବାସ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। ବୁଦାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଗଧ ପରି ଡାକୁଥିଲେ; ବିଛୁଆତି ତଳେ ସେମାନେ ଏକତ୍ର ଜମା ହେଉଥିଲେ। ଅଜ୍ଞାନ ଓ ନାମହୀନ ସନ୍ତାନଗଣ, ସେମାନେ ଦେଶରୁ ତଡ଼ାଯାଇଥିଲେ।

“ପୁଣି ଏବେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପରିହାସର ଗୀତ ହୋଇଅଛି; ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଉପହାସର ପାତ୍ର ହୋଇଅଛି। ସେମାନେ ମୋତେ ଘୃଣା କରନ୍ତି ଓ ମୋʼଠାରୁ ଦୂରରେ ରହନ୍ତି; ସେମାନେ ପଛାଇ ନ ଥାଇ ମୋʼ ମୁହଁରେ ଛେପ ପକାନ୍ତି। ପରମେଶ୍ଵର ମୋʼ ଧନୁର ଗୁଣ ଫିଟାଇ ମୋତେ ନତ କରିଅଛନ୍ତି ବୋଲି, ସେମାନେ ମୋʼ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ସଂଯମ ତ୍ୟାଗ କରିଅଛନ୍ତି। ମୋʼ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଇତର ଲୋକମାନେ ଉଠନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋʼ ପାଦ ଠେଲି ଦିଅନ୍ତି ଓ ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଆପଣାମାନଙ୍କ ବିନାଶକାରୀ ଅବରୋଧ-ବନ୍ଧ ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋʼ ପଥ ଭାଙ୍ଗି ପକାନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋʼ ବିପଦରୁ ଲାଭ କରନ୍ତି, ଆଉ କେହି ସେମାନଙ୍କୁ ବାଧା ଦିଏ ନାହିଁ। ସେମାନେ ପ୍ରଶସ୍ତ ଭଗ୍ନ ସ୍ଥାନ ଦେଇ ଆସିଲା ପରି ଆଗେଇ ଆସନ୍ତି; ଧ୍ଵଂସର ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ପ୍ରବଳ ବେଗରେ ମାଡ଼ି ଆସନ୍ତି। ମୋʼ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଭୟସବୁ ମୁକ୍ତ କରାଯାଇଅଛି; ମୋʼ ସମ୍ମାନ ବାୟୁ ଦ୍ଵାରା ତଡ଼ାଯିବା ପରି ତଡ଼ାଯାଇଅଛି, ପୁଣି ମୋʼ ସମୃଦ୍ଧି ମେଘ ପରି ଅନ୍ତର୍ହିତ ହୋଇଅଛି।

“ପୁଣି ଏବେ ମୋʼ ପ୍ରାଣ ମୋʼ ଅନ୍ତରରେ ଢଳିଯାଉଅଛି; ଦୁଃଖର ଦିନସମୂହ ମୋତେ ଧରିଅଛି। ରାତ୍ରିରେ ମୋʼ ଅସ୍ଥିସବୁ ବିଦ୍ଧ ହୁଏ, ଆଉ କୁଟୁକୁଟୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା କେବେ ବିଶ୍ରାମ ପାଏ ନାହିଁ। ମହାବଳରେ ମୋʼ ବସ୍ତ୍ର ବିକୃତ ହୋଇଅଛି; ତାହା ମୋʼ ଅଙ୍ଗରଖାର ବେକପଟି ପରି ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବାନ୍ଧେ। ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା ମୋତେ ପଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ନିକ୍ଷେପ କରିଅଛନ୍ତି, ଆଉ ମୁଁ ଧୂଳି ଓ ପାଉଁଶ ପରି ହୋଇଅଛି।

“ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମ୍ଭ ନିକଟରେ ଡାକ ପକାଏ, ମାତ୍ର ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଉତ୍ତର ଦିଅ ନାହିଁ; ମୁଁ ଠିଆ ହୁଏ, ଆଉ ତୁମ୍ଭେ କେବଳ ମୋʼ ପ୍ରତି ଏକଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ ରୁହ। ତୁମ୍ଭେ ମୋʼ ପ୍ରତି ନିର୍ଦ୍ଦୟ ହୋଇଅଛ; ତୁମ୍ଭ ହସ୍ତର ବଳରେ ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କର। ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ବାୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଠାଇ ତାʼ ଉପରେ ଚଢ଼ାଅ; ତୁମ୍ଭେ ଝଡ଼ର ଗର୍ଜନ ମଧ୍ୟରେ ମୋତେ ଏଣେତେଣେ ଦୋହଲାଇ ପକାଅ। କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଣିବ, ସମସ୍ତ ଜୀବିତ ଲୋକଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ନିରୂପିତ ଗୃହକୁ ଆଣିବ।

“ତଥାପି ଭଗ୍ନ ସ୍ତୂପରୁ କେହି କʼଣ ହସ୍ତ ବଢ଼ାଏ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଆପଣା ବିପତ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକ ପକାଏ ନାହିଁ? ଯାହାର ଦିନ କଷ୍ଟକର ଥିଲା, ତାହା ପାଇଁ କʼଣ ମୁଁ ରୋଦନ କରି ନ ଥିଲି? ଦୀନହୀନ ଲୋକ ପାଇଁ କʼଣ ମୋʼ ପ୍ରାଣ ଶୋକ କରି ନ ଥିଲା? ମାତ୍ର ମୁଁ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆଶା କରିବା ବେଳେ ଅମଙ୍ଗଳ ଆସିଲା; ମୁଁ ଆଲୋକ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ବେଳେ ଅନ୍ଧକାର ଘୋଟିଲା। ମୋʼ ଅନ୍ତ୍ର ଉତ୍‌ଥଳିତ ହେଉଅଛି ଓ ସ୍ଥିର ହେଉ ନାହିଁ; ଦୁଃଖର ଦିନସମୂହ ମୋʼ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଅଛି। ମୁଁ କଳା ହୋଇ ବୁଲୁଅଛି, ମାତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ଵାରା ନୁହେଁ; ମୁଁ ସମାଜ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଡାକ ପକାଏ। ମୁଁ ଶୃଗାଳମାନଙ୍କ ଭାଇ ଓ ଓଟପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ ହୋଇଅଛି। ମୋʼ ଚର୍ମ କଳା ପଡ଼ି ମୋʼଠାରୁ ଖସି ପଡ଼ୁଅଛି, ଆଉ ମୋʼ ଅସ୍ଥିସବୁ ଜ୍ଵରରେ ଜ୍ଵଳୁଅଛି। ମୋʼ ବୀଣା ଶୋକାର୍ଥକ ହୋଇଅଛି, ଆଉ ମୋʼ ବଂଶୀ ରୋଦନର ରବ ସ୍ଵରୂପ ହୋଇଅଛି।”