ଆୟୁବ 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹ପୁଣି, ଆୟୁବ ପୁନର୍ବାର କଥା କହି ଏହା କହିଲେ: ²“ଆଃ, ଯଦି ମୁଁ ଅତୀତ ମାସସମୂହର ପରି, ଈଶ୍ଵର ଯେଉଁ ଦିନସମୂହରେ ମୋତେ ଜଗି ରଖୁଥିଲେ, ସେହି ଦିନସମୂହର ପରି ହୋଇ ପାରନ୍ତି, ³ଯେତେବେଳେ ତାହାଙ୍କ ପ୍ରଦୀପ ମୋହର ମସ୍ତକ ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ହେଉଥିଲା, ଆଉ ତାହାଙ୍କ ଆଲୋକରେ ମୁଁ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟ ଦେଇ ଚାଲୁଥିଲି; ⁴ମୋହର ଯୌବନ କାଳର ଦିନସମୂହରେ ମୁଁ ଯେପରି ଥିଲି, ଯେତେବେଳେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମିତ୍ରତା ମୋହର ତମ୍ବୁ ଉପରେ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଥିଲା, ^a a v4 ଆୟୁବ ଯେଉଁ ନିକଟତ୍ଵ ଏକଦା ଜାଣିଥିଲେ, ତାʼ ନିମନ୍ତେ ବ୍ୟଥିତ ହୁଅନ୍ତି — ତାହାଙ୍କ ଗୃହ ଉପରେ ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ମିତ୍ରତା। ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ହରାଇଥିବା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେହି ଈଶ୍ଵର ଯେ ସେହି ପିତା, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ତାହାଙ୍କଠାରୁ କେବେ ଦୂରେଇ ଯାଇ ନାହିଁ, ଏହା ସେ ଏଯାବତ୍ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ପୁସ୍ତକ ସମାପ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ନିଜେ ତାହାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ। ⁵ଯେତେବେଳେ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋʼ ସହିତ ଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ମୋହର ସନ୍ତାନଗଣ ମୋʼ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଥିଲେ; ⁶ଯେତେବେଳେ ମୋହର ପାଦଗୁଡ଼ିକ ଦୁଗ୍ଧସରରେ ଧୌତ ହେଉଥିଲା, ଆଉ ଶୈଳ ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ତୈଳର ସ୍ରୋତ ଢାଳୁଥିଲା। ⁷ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ନଗରର ଦ୍ଵାର ନିକଟକୁ ବାହାରି ଯାଇ ସର୍ବସାଧାରଣ ସ୍ଥାନରେ ମୋହର ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲି, ⁸ଯୁବକମାନେ ମୋତେ ଦେଖି ଏକ ପାର୍ଶ୍ଵକୁ ସରି ଯାଉଥିଲେ, ଆଉ ପ୍ରାଚୀନମାନେ ଉଠି ଠିଆ ହେଉଥିଲେ; ⁹ଅଧିପତିମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ବାକ୍ୟ ବନ୍ଦ କରି ଆପଣା ଆପଣା ମୁଖ ଉପରେ ହସ୍ତ ଦେଉଥିଲେ; ¹⁰କୁଳୀନମାନଙ୍କ ସ୍ଵର ନୀରବ ହେଉଥିଲା, ଆଉ ସେମାନଙ୍କ ଜିହ୍ଵା ସେମାନଙ୍କ ତାଳୁରେ ଲାଗି ଯାଉଥିଲା। ¹¹କର୍ଣ୍ଣ ଯେତେବେଳେ ଶୁଣିଲା, ସେ ମୋତେ ଧନ୍ୟ ବୋଲି କହିଲା, ଆଉ ଚକ୍ଷୁ ଯେତେବେଳେ ଦେଖିଲା, ସେ ମୋʼ ପକ୍ଷରେ ସାକ୍ଷ୍ୟ ଦେଲା, ¹²କାରଣ ଯେଉଁ ଦରିଦ୍ର କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲା, ତାକୁ, ଆଉ ଯାହାର ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ କେହି ନ ଥିଲା, ସେହି ପିତୃହୀନକୁ ମୁଁ ଉଦ୍ଧାର କଲି। ¹³ବିନଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଉପକ୍ରମ କରୁଥିବା ଲୋକର ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋʼ ଉପରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଆଉ ମୁଁ ବିଧଵାର ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗାନ କରାଇଲି। ¹⁴ମୁଁ ଧାର୍ମିକତା ପରିଧାନ କଲି, ଆଉ ତାହା ମୋତେ ପରିଧାନ କରାଇଲା; ମୋହର ନ୍ୟାୟ ଏକ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉଷ୍ଣୀଷ ସ୍ଵରୂପ ଥିଲା। ¹⁵ମୁଁ ଅନ୍ଧ ପ୍ରତି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଖଞ୍ଜ ପ୍ରତି ଚରଣ ସ୍ଵରୂପ ଥିଲି। ¹⁶ମୁଁ ଦୀନହୀନମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପିତା ସ୍ଵରୂପ ଥିଲି, ଆଉ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଜାଣି ନ ଥିଲି, ତାହାର ଗୁହାରି ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲି। ¹⁷ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟର କ୍ରୋଡ଼ ଦନ୍ତ ଭାଙ୍ଗି ତାହାର ଦାନ୍ତରୁ ଶିକାର ଛଡ଼ାଇ ଆଣିଲି। ¹⁸ତେଣୁ ମୁଁ ଭାବିଲି, ‘ମୁଁ ଆପଣା ବସାରେ ପ୍ରାଣତ୍ୟାଗ କରିବି, ଆଉ ବାଲୁକା ପରି ମୋହର ଦିନସମୂହ ବୃଦ୍ଧି କରିବି।’ ¹⁹ମୋହର ମୂଳ ଜଳ ଆଡ଼କୁ ବ୍ୟାପିଲା, ଆଉ ମୋହର ଶାଖା ଉପରେ ଶିଶିର ସାରା ରାତି ରହିଲା। ²⁰ମୋʼ ଅନ୍ତରରେ ମୋହର ମହିମା ସତେଜ ରହିଲା, ଆଉ ମୋʼ ହସ୍ତରେ ମୋହର ଧନୁ ସର୍ବଦା ନୂତନ ହେଲା। ²¹ଲୋକମାନେ ମୋʼ କଥା ଶୁଣି ଅପେକ୍ଷା କଲେ; ସେମାନେ ମୋହର ପରାମର୍ଶ ନିମନ୍ତେ ନୀରବ ରହିଲେ। ²²ମୁଁ କହିବା ପରେ ସେମାନେ ଆଉ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ମୋହର ବାକ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ମୃଦୁ ଭାବରେ ପତିତ ହେଲା। ²³ସେମାନେ ବୃଷ୍ଟି ନିମନ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା କଲା ପରି ମୋʼ ନିମନ୍ତେ ଅପେକ୍ଷା କଲେ, ଆଉ ଶେଷ ବର୍ଷା ନିମନ୍ତେ ଯେପରି, ସେପରି ଆପଣା ଆପଣା ମୁଖ ମେଲାଇଲେ। ²⁴ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହସିଲେ ସେମାନେ ତାହା ଭାଗ୍ୟରେ ବିଶ୍ଵାସ କରି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଆଉ ସେମାନେ ମୋʼ ମୁଖର ଆଲୋକ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଧରି ରଖିଲେ। ²⁵ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପଥ ମନୋନୀତ କରି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ରୂପେ ବସିଲି; ଆପଣା ସୈନ୍ୟଗଣ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ରାଜା ପରି, ଶୋକାର୍ତ୍ତମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ଵନା ଦେଉଥିବା ଜଣକ ପରି ମୁଁ ବାସ କଲି।”