Ayub Caturan Maneh
Ayub ngelingi apa sing wis ilang: anak-anake ing sakubenge, kekancane Allah ing sadhuwure tarube, pakurmatan saka sakutha. Dheweke dadi mripat kanggo wong wuta lan bapak kanggo wong kekurangan, lan ngira bakal mati tuwa ing susuhe kanthi kamulyan sing tansah anyar.
29 1Ayub banjur caturan maneh, pangucape: 2“Adhuh, saupama aku kaya ing wulan-wulan kang wis kliwat, kaya ing dina-dina nalika Gusti Allah ngreksa aku, 3nalika damare madhangi sirahku, lan srana pepadhange aku mlaku nratas pepeteng; 4kaya nalika aku isih ngancik mangsa jaya, nalika mimitran raket karo Gusti Allah manggon ing sandhuwure tarubku, a a v4 Ayub kangen marang kacedhakan kang tau dirasakake — mimitran raket karo Gusti Allah kang tansah ngayomi omahe. Dheweke durung ngerti yen Gusti Allah kang dikangeni iku Sang Rama, kang panggalihe ora tau nilar dheweke; lan yen dheweke bakal nyipati dhewe sadurunge kitab iki rampung. 5nalika Gusti Kang Mahakwasa isih nunggil karo aku, nalika anak-anakku kabeh isih padha ngubengi aku; 6nalika tapak-tapakku kakum ing puhan, lan watu karang ngesokake ilen-ilen lenga kanggo aku. 7Nalika aku metu menyang gapuraning kutha lan lungguh ing papanku ana ing alun-alun, 8para nom-noman padha weruh aku banjur sumingkir, lan para wong tuwa padha ngadeg jejeg; 9para panggedhe padha nyandhet tembunge lan numpangake tangane ing lambene; 10swarane para luhur padha sidhem, lan ilate padha rumaket ing cethak. 11Nalika kuping krungu, banjur ngarani aku rahayu, lan nalika mripat ndeleng, banjur aweh paseksi tumrap aku, 12amarga aku ngluwari wong mlarat kang sesambat, lan bocah lola kang ora duwe kang mitulungi. 13Berkahe wong kang meh tiwas tumeka marang aku, lan atine randha dakgawe surak-surak bungah. 14Aku ngrasuk kabeneran, lan kabeneran iku ngrasuk aku; kaadilanku kaya jubah lan serban. 15Aku dadi mripate wong wuta lan dadi sikile wong lumpuh. 16Aku dadi bapa tumrap wong kang kekurangan, lan aku nitipriksa prakarane wong kang durung dakkenal. 17Aku ngremuk siyunge wong duraka lan ngrebut memangsan saka ing untune. 18Mulane aku mbatin, ‘Aku bakal mati ing susuhku dhewe, lan nikelake cacahe dinaku kaya wedhi.’ 19Oyodku padha mrambat tumeka ing banyu, lan ebun nginep sawengi ing pang-pangku. 20Kamulyanku tetep seger ana ing batinku, lan gandhewaku tansah anyar ana ing tanganku. 21Wong-wong padha ngrungokake aku lan padha nganti-anti; padha meneng ngenteni pituturku. 22Sawise aku caturan, wong-wong ora padha ngucap maneh; tembungku tumiba kanthi alon marang wong-wong mau. 23Padha nganti-anti aku kaya nganti-anti udan, lan padha mangapake cangkeme kaya nampani udan ing mangsa semi. 24Nalika aku mesem marang wong-wong, meh-meh padha ora ngandel marang bab iku, lan padha ngugemi pepadhanging pasuryanku. 25Aku kang milih dalane, lan lungguh minangka pangarepe; aku urip kaya raja ing satengahing wadyabalane, kaya wong kang nglipur para wong kang padha susah.”