ايُوب 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹ايوب بيا خبرې وکړې او ووئيل چې، ²”اے کاش چې زۀ د تېرو مياشتو په شان وَى، د هغو ورځو په شان چې خُدائ پاک زما ساتنه کوله، ³کله چې د هغۀ ډيوه زما د سر دپاسه ځلېدله، او د هغۀ په رڼا کښې به زۀ په تيارۀ کښې ګرځېدم؛ ⁴لکه چې زۀ د خپلې ځوانۍ په ورځو کښې وم، کله چې د خُدائ پاک نژدې دوستى زما د خېمې دپاسه وه، ^a a v4 ايوب د هغه نژدېوالى حسرت کوى چې يو وخت يې پېژندلو — د خُدائ پاک نژدې دوستى د هغۀ د کور دپاسه. هغه لا تر اوسه پوه نۀ دے چې کوم خُدائ پاک چې يې ورک کړے دے هغه هم هغه پلار دے چې د هغۀ زړۀ هيڅکله هم ترې جدا نۀ شو؛ او دا چې هغه به د کتاب د ختمېدو نه مخکښې په خپلو سترګو وويني. ⁵کله چې قادرِ مطلق لا تر اوسه زما سره وو، کله چې زما بچى ټول زما نه چاپېره وُو؛ ⁶کله چې زما قدمونه به په مستو کښې لمبېدل، او ګټه به ماته د تېلو ويالې راتوئولې. ⁷کله چې زۀ به د ښار دروازې ته وتلم او په عام چوک کښې به کښېناستم، ⁸ځوانانو به زۀ ليدم او يو خوا ته به شول، او بوډاګانو به ځان راپورته کړو او ودرېدل؛ ⁹سردارانو به خپلې خبرې بندولې او خپل لاس به يې په خپلو خولو کېښودو؛ ¹⁰د اميرانو اواز به چپ شو، او د هغوئ ژبې به د هغوئ د تالو سره ونښتې. ¹¹کله چې غوږ به واورېدم، نو ما به يې نېکمرغه بللو، او کله چې سترګه به وليدم، نو زما ګواهى به يې ورکوله، ¹²ځکه چې ما هغه غريب وژغورلو چې چغې يې وهلې، او هغه يتيم چې مرستګار يې نۀ درلودو. ¹³د هغه چا برکت چې د هلاکت په درشل کښې وو راباندې راغلو، او ما د کونډې زړۀ د خوشحالۍ نه په نغمو راووستلو. ¹⁴ما ځان په صداقت باندې پټ کړو، او هغۀ زۀ راپوښلم؛ زما انصاف د جامې او پګړۍ په شان وو. ¹⁵زۀ د ړندو دپاره سترګې او د ګوډو دپاره پښې وم. ¹⁶زۀ د محتاجانو دپاره پلار وم، او د هغه چا د معاملې پلټنه به مې کوله چې ما نۀ پېژندلو. ¹⁷ما د بدکارو غاښونه مات کړل او ښکار مې د هغۀ د غاښونو نه راوايستلو. ¹⁸نو ما سوچ وکړو چې، ’زۀ به په خپله ځاله کښې مړ شم، او خپلې ورځې به د شګو په شان زياتې کړم.‘ ¹⁹زما ريښې اوبو ته رسېدلې، او پرخه به ټوله شپه زما په څانګو پرته وه. ²⁰زما عزت زما په زړۀ کښې تازه پاتې کېدو، او زما ليندۍ به زما په لاس کښې تل نوې وه. ²¹خلقو به ماته غوږ ايښودو او انتظار به يې کولو؛ زما د مشورې دپاره به چپ پاتې کېدل. ²²زما د وينا نه پس به هيچا بل څۀ نۀ وئيل؛ زما خبرې به په نرمۍ سره پرې راتوئېدلې. ²³هغوئ به زما داسې انتظار کولو لکه د باران، او خپلې خولې به يې داسې خلاصولې لکه د بهار د باران دپاره. ²⁴کله چې زۀ به پرې موسکى شوم، نو هغوئ به په مشکل سره باور کولو، او زما د مخ رڼا به يې ساتله. ²⁵ما د هغوئ لار غوره کوله او د هغوئ د مشر په توګه کښېناستم؛ زۀ د خپل لښکر په مينځ کښې د بادشاه په شان ژوند کولو، د هغه چا په شان چې د ماتم کوونکو تسلى ورکوى.“