Job 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹Job het weer gepraat en gesê: ²“Ag, was ek maar soos in die maande wat verby is, soos in die dae toe God oor my gewaak het, ³toe sy lamp oor my kop geskyn het, en ek met sy lig deur die duisternis geloop het; ⁴soos ek was in die dae van my bloei, toe die intieme vriendskap van God oor my tent gerus het, ^a a v4 Job smag na die nabyheid wat hy eens geken het — God se intieme vriendskap oor sy huis. Hy weet nog nie dat die God wat hy mis, die Vader is wie se hart hom nooit verlaat het nie; dat hy dit self sal sien voordat die boek eindig. ⁵toe die Almagtige nog by my was, toe my kinders almal rondom my was; ⁶toe my voetstappe in dikmelk gebad is, en die rots vir my strome olie uitgegiet het. ⁷Toe ek uitgegaan het na die poort van die stad en my plek op die openbare plein ingeneem het, ⁸het die jongmanne my gesien en opsy gestaan, en die bejaardes het opgestaan en bly staan; ⁹die vorste het hulle woorde teruggehou en ’n hand oor hulle monde gelê; ¹⁰die stem van die edeles het stil geword, en hulle tonge het aan hulle verhemelte vasgekleef. ¹¹Toe die oor gehoor het, het dit my geseënd genoem, en toe die oog gesien het, het dit vir my getuig, ¹²omdat ek die arme wat uitgeroep het, gered het, en die weeskind wat niemand gehad het om te help nie. ¹³Die seën van die een wat op die punt was om te vergaan, het oor my gekom, en ek het die weduwee se hart laat juig van vreugde. ¹⁴Ek het my met geregtigheid beklee, en dit het my beklee; my reg was soos ’n mantel en ’n tulband. ¹⁵Ek was oë vir die blinde en voete vir die kreupele. ¹⁶Ek was ’n vader vir die behoeftige, en ek het die saak ondersoek van een wat ek nie geken het nie. ¹⁷Ek het die slagtande van die goddelose gebreek en die prooi uit sy tande geruk. ¹⁸Daarom het ek gedink: ‘Ek sal in my eie nes sterf, en my dae soos die sand vermenigvuldig.’ ¹⁹My wortels het na die waters uitgereik, en die dou het die hele nag op my takke gelê. ²⁰My heerlikheid het vars in my gebly, en my boog was altyd nuut in my hand. ²¹Mense het na my geluister en gewag; hulle het stil gebly vir my raad. ²²Nadat ek gepraat het, het hulle niks meer gesê nie; my woorde het sag op hulle geval. ²³Hulle het vir my gewag soos vir die reën, en hulle monde oopgemaak soos vir die lentereëns. ²⁴Toe ek vir hulle geglimlag het, kon hulle dit skaars glo, en hulle het aan die lig van my gesig vasgehou. ²⁵Ek het hulle weg gekies en as hulle hoof gesit; ek het geleef soos ’n koning onder sy manskappe, soos een wat treurendes vertroos.”