Efa vita pirinty
Boky

Niteny Indray i Joba

Mahatsiaro izay very i Joba: ny zanany manodidina azy, ny fisakaizan'Andriamanitra eo ambonin'ny lainy, ny fanajan'ny tanàna iray manontolo. Maso ho an'ny jamba izy ary rain'ny mahantra, ary nanantena ny hahafaty antitra ao an-javany misy voninahitra vaovao.

Toko 29.

Dia niteny indray i Joba hoe: «Enga anie aho ho tahaka ny tamin’ny volana lasa, tahaka ny tamin’ny andro niaro ahy Andriamanitra, fony nanazava ny lohako ny fanilony, ary tamin’ny fahazavany no nandehanako tamin’ny haizina; tahaka ny tamin’ny andro nahatanorako, fony nitoetra teo ambonin’ny lainako ny fisakaizan’Andriamanitra akaiky, a a v4 Mitaintaina i Joba noho ny fifanakaikezana fantany fahiny — ny fisakaizan’Andriamanitra akaiky teo ambonin’ny tranony. Mbola tsy fantany fa ny Andriamanitra ilainy dia ny Ray, Izay tsy nialan’ny fony taminy mihitsy; ary izany no hitany ho an’ny tenany alohan’ny hifaranan’ny boky. fony mbola nomba ahy ny Tsitoha, fony nanodidina ahy ny zanako rehetra; fony nosasana tamin’ny ronono matevina ny diako, ary nandrotsaka ho ahy renirano diloilo ny vato. Fony nivoaka nankany am-bavahadin’ny tanàna aho ka nipetraka teo an-kianja, Nahita ahy ny tanora ka nanome lalana, ary nitsangana sy nijoro ny be taona; Nitana ny teniny ny andriana ary nanarona ny vavany tamin’ny tanana; nangina ny feon’ny manan-kaja, ary nikorotana tamin’ny lanitry ny vavany ny lelany. Fony nandre ny sofina dia nilaza fa sambatra aho, ary fony nahita ny maso dia nijoro ho vavolombelona ho ahy, satria namonjy ny mahantra nitaraina aho, sy ny kamboty tsy nanana mpanampy. Tonga tamiko ny fitahian’ilay efa ho very, ary nataoko mihira noho ny fifaliana ny fon’ny mpitondratena. Nitafy ny fahamarinana aho ka nitafy ahy izany; ny rariny nataoko dia tahaka ny akanjo lava sy ny fehin-doha. Tonga maso ho an’ny jamba aho sy tongotra ho an’ny mandringa. Tonga ray ho an’ny sahirana aho, ary nandinika ny raharahan’ilay tsy fantatro. Notapahiko ny nifin’ny ratsy fanahy, ary nosintoniko tamin’ny nifiny ny remby. Dia nieritreritra aho hoe: “Ho faty ao amin’ny akaniko manokana aho, ary hampitombo ny androko tahaka ny fasika.” Nahatratra ny rano ny fakako, ary natory nandritra ny alina teo amin’ny sampako ny ando. Nitoetra vaovao tao anatiko ny voninahitro, ary vaovao hatrany teny an-tanako ny tsipìkako. Nihaino ahy sy niandry ny olona; nangina noho ny torohevitro izy ireo. Rehefa niteny aho dia tsy niteny intsony izy; nitete taminy ny teniko. Niandry ahy izy tahaka ny miandry ny orana, ary nanokatra ny vavany tahaka ny amin’ny orana fararano. Rehefa nitsiky taminy aho dia saika tsy nino izany izy, ary nihazona ny fahazavan’ny tavako. Nofidiko ny lalany ka nipetraka ho lohany aho; niaina tahaka ny mpanjaka teo amin’ny miaramilany aho, tahaka ny mpampionona ny mpisaona.»