યોબ 29 FHB Father's Heart Bible™

29 ¹અયૂબે ફરીથી બોલીને કહ્યું: ²“અરે, ગયા મહિનાઓમાં હતો તેવો હું હોત, જે દિવસોમાં ઈશ્વર મારી સંભાળ રાખતા હતા તેવો હોત; ³જ્યારે તેમનો દીવો મારા માથા પર પ્રકાશતો હતો, અને તેમના અજવાળાથી હું અંધકારમાં ચાલતો હતો; ⁴મારા ભરજોબનના દિવસોમાં હું જેવો હતો, જ્યારે ઈશ્વરની ગાઢ મૈત્રી મારા તંબુ પર રહેતી હતી, ^a a v4 અયૂબ એક સમયે જે નિકટતા જાણતો હતો તેને માટે ઝૂરે છે — તેના ઘર પર ઈશ્વરની ગાઢ મૈત્રી. તે હજી જાણતો નથી કે જે ઈશ્વરની ખોટ તેને સાલે છે તે તો એ પિતા છે જેમનું હૃદય તેને કદી છોડી ગયું નથી; અને પુસ્તક પૂરું થાય તે પહેલાં તે પોતે જ એ જોશે. ⁵જ્યારે સર્વસમર્થ હજી મારી સાથે હતા, જ્યારે મારાં સંતાનો મારી આસપાસ હતાં; ⁶જ્યારે મારાં પગલાં દહીંથી નહાતાં હતાં, અને ખડક મારે માટે તેલના ઝરા વહેવડાવતો હતો. ⁷જ્યારે હું નગરના દરવાજે જતો અને ચોકમાં મારી બેઠક લેતો, ⁸જુવાનો મને જોઈને એક બાજુ ખસી જતા, અને વૃદ્ધો ઊઠીને ઊભા રહેતા; ⁹સરદારો પોતાના શબ્દો રોકી રાખતા અને પોતાના મોં પર હાથ મૂકતા; ¹⁰ઉમરાવોનો અવાજ શમી જતો, અને તેમની જીભ તેમના તાળવે ચોંટી જતી. ¹¹જ્યારે કાન સાંભળતો, ત્યારે તે મને આશીર્વાદિત કહેતો, અને જ્યારે આંખ જોતી, ત્યારે તે મારે પક્ષે સાક્ષી પૂરતી, ¹²કારણ કે પોકાર કરતા ગરીબને, અને જેને મદદ કરનાર કોઈ ન હતું એવા અનાથને મેં છોડાવ્યા. ¹³નાશ પામવાની અણી પર હતો તેનો આશીર્વાદ મારા પર આવતો, અને હું વિધવાના હૃદયને આનંદથી ગવડાવતો. ¹⁴મેં નેકીનું વસ્ત્ર પહેર્યું, અને તેણે મને ઢાંક્યો; મારો ન્યાય ઝભ્ભા તથા પાઘડી જેવો હતો. ¹⁵હું આંધળાને માટે આંખો અને લંગડાને માટે પગ હતો. ¹⁶હું ગરીબોને માટે પિતા સમાન હતો, અને જેને હું ઓળખતો ન હતો તેના મુકદ્દમાની તપાસ હું કરતો. ¹⁷મેં દુષ્ટના દાઢ ભાંગી નાખ્યા અને તેના દાંતમાંથી શિકાર ઝૂંટવી લીધો. ¹⁸તેથી મેં વિચાર્યું, ‘હું મારા પોતાના માળામાં મરીશ, અને રેતીની જેમ મારા દિવસો વધારીશ.’ ¹⁹મારાં મૂળ પાણી સુધી પહોંચતાં, અને મારી ડાળીઓ પર આખી રાત ઝાકળ રહેતું. ²⁰મારો મહિમા મારી અંદર તાજો રહેતો, અને મારા હાથમાં મારું ધનુષ્ય સદા નવું રહેતું. ²¹લોકો મને સાંભળતા અને રાહ જોતા; મારી સલાહ માટે તેઓ ચૂપ રહેતા. ²²હું બોલ્યા પછી, તેઓ કશું વિશેષ કહેતા નહિ; મારા શબ્દો તેમના પર હળવેથી પડતા. ²³વરસાદની રાહ જોતા હોય તેમ તેઓ મારી રાહ જોતા, અને વસંતઋતુના ઝાપટાંને માટે જેમ તેમ પોતાનું મોં ખોલતા. ²⁴જ્યારે હું તેમના પર મલકતો, ત્યારે તેઓ માંડ માની શકતા, અને મારા ચહેરાના અજવાળાને તેઓ પકડી રાખતા. ²⁵હું તેમનો માર્ગ પસંદ કરતો અને તેમના મુખી તરીકે બેસતો; પોતાના સૈન્યમાં રાજાની જેમ હું રહેતો, શોક કરનારાઓને દિલાસો આપનારની જેમ.”