મારી વીણા શોકના સૂરમાં બેસાડેલી છે

હવે જે માણસોના દીકરાઓને તે પોતાના ઘેટાંના કૂતરાઓ પણ ન સોંપત, તેઓ તેનું ગીત બનાવે છે અને તેના મોં પર થૂંકે છે. રાત્રે તેનાં હાડકાં બળે છે. તે કહે છે કે આપણા પિતાએ તેને કાદવમાં નાખી દીધો છે અને તેના પોકારોનો જવાબ એક તાકી રહેલી નજરથી આપે છે.

અધ્યાય 30.

“પણ હવે મારાથી નાની ઉંમરના લોકો મારી મશ્કરી કરે છે—એવા માણસો જેમના પિતાઓને હું મારા ટોળાંના કૂતરાં સાથે રાખવાનીય ના પાડત. તેમના હાથોની તાકાત મને શા કામની હતી? તેમનું જોમ તો ખતમ થઈ ગયું હતું. ગરીબી અને ભૂખથી સુકાઈ ગયેલા, તેઓ ઉજ્જડ અને વેરાન ભૂમિના અંધકારમાં સૂકી ધરતી કરડતા. તેઓ ઝાડીઓમાંથી ખારી વનસ્પતિ તોડી ખાતા, અને ઝાડૂનાં ઝાડનાં મૂળ તેમનો ખોરાક હતાં. ^a તેમને માણસોની વચ્ચેથી હાંકી કાઢવામાં આવ્યા; ચોરની પાછળ બૂમો પાડે તેમ લોકો તેમની પાછળ બૂમો પાડતા. તેમને સૂકી નદીઓના કોતરોમાં, ભૂમિ અને ખડકોના ખાડાઓમાં રહેવું પડતું. ઝાડીઓમાં તેઓ ગધેડાની જેમ ભૂંકતા; કાંટાળા છોડ નીચે તેઓ ભેગા થઈ ટૂંટિયું વાળતા. અક્કલ વગરના, નામ વગરના એ ટોળાને દેશમાંથી હાંકી કાઢવામાં આવ્યું.

“અને હવે હું તેમનું મહેણાંનું ગીત બન્યો છું; હું તેમને મન હાંસીપાત્ર છું. તેઓ મને ધિક્કારે છે અને મારાથી દૂર રહે છે; મારા મોં પર થૂંકવામાંથી તેઓ પાછા પડતા નથી. કારણ કે ઈશ્વરે મારી ધનુષની દોરી ઢીલી કરી છે ને મને નમાવ્યો છે, તેઓએ મારી સામે બધી મર્યાદા ફગાવી દીધી છે. મારી જમણી બાજુ ટોળકી ઊભી થાય છે; તેઓ મારા પગ ધક્કો મારી ખસેડે છે ને મારી સામે વિનાશના ઘેરાના ઢાળ બાંધે છે. તેઓ મારો રસ્તો ખોદી નાખે છે; મારી આફતમાંથી તેઓ લાભ ઉઠાવે છે, ને તેમને કોઈ રોકતું નથી. પહોળા બાકોરામાંથી આવતા હોય તેમ તેઓ આગળ વધે છે; ધ્વંસની વચ્ચે તેઓ ધસી આવે છે. મારી સામે ભયો છૂટા મૂકાયા છે; મારું માન પવનથી ઊડે તેમ ઊડી જાય છે, ને મારી સમૃદ્ધિ વાદળની જેમ વીતી ગઈ છે.

“અને હવે મારો જીવ મારી અંદર ઢોળાઈ જાય છે; દુઃખના દિવસોએ મને જકડી લીધો છે. રાતે મારાં હાડકાં વીંધાઈ જાય છે, ને કોરી ખાતી પીડાઓ કદી આરામ પામતી નથી. ભારે જોરથી મારું વસ્ત્ર વળ ખાય છે; મારા અંગરખાના કોલરની જેમ તે મને કસકસાવીને બાંધે છે. આપણા પિતાએ મને કાદવમાં ફેંકી દીધો છે, ને હું ધૂળ અને રાખ જેવો બની ગયો છું.

“હું તમને મદદ માટે પોકારું છું, પણ તમે મને જવાબ આપતા નથી; હું ઊભો થાઉં છું, ને તમે ફક્ત મારી સામે તાકી રહો છો. તમે મારા પ્રત્યે ક્રૂર બન્યા છો; તમારા હાથની તાકાતથી તમે મારા પર હુમલો કરો છો. તમે મને પવન સુધી ઊંચકી લઈ તેના પર સવાર કરાવો છો; તોફાનની ગર્જનામાં તમે મને આમતેમ ઉછાળો છો. કેમ કે હું જાણું છું કે તમે મને મોત સુધી નીચે લઈ જશો, બધા જીવતાંઓ માટે નક્કી કરેલા ઘરમાં.

“તોપણ શું ખંડેરમાંથી કોઈ હાથ લંબાવતું નથી, કે પોતાની આફતમાં મદદ માટે પોકારતું નથી? જેનો દિવસ કપરો હતો તેને માટે શું હું રડ્યો ન હતો? શું મારો જીવ ગરીબોને માટે દુઃખી ન થયો હતો? પણ જ્યારે મેં સારાની આશા રાખી, ત્યારે ભૂંડું આવ્યું; જ્યારે મેં અજવાળાની રાહ જોઈ, ત્યારે અંધકાર ઊતર્યો. મારું અંતર ઊકળે છે ને શાંત પડતું નથી; દુઃખના દિવસો મારી સામે આવી ઊભા છે. હું કાળો પડી ગયેલો ફરું છું, પણ સૂર્યથી નહિ; હું સભામાં ઊભો થઈ મદદ માટે પોકારું છું. હું શિયાળોનો ભાઈ ને શાહમૃગોનો સાથી બની ગયો છું. મારી ચામડી કાળી પડી મારા પરથી ઊતરી જાય છે, ને મારાં હાડકાં તાવથી બળે છે. મારી વીણા શોકના સૂરમાં બેસાડેલી છે, ને મારી વાંસળી રુદનના અવાજમાં.”