Clempungku Ditala kanggo Kasusahan

Saiki anak-anake wong sing biyen ora dipercaya kanggo njaga asu angon wedhuse malah ndadekake dheweke bahan lagu lan ngidoni raine. Balunge kobong ing wayah bengi. Dheweke kandha yen Rama kita wis nguncalake dheweke menyang blethok lan mangsuli sesambate mung kanthi mandeng.

Pasal 30.

“Nanging saiki wong-wong kang luwih enom tinimbang aku padha ngguyu aku—yaiku wong-wong kang bapakne ora bakal dakanggep pantes digolongake karo asu-asu kang njaga pepanthan wedhusku. Apa gunane kekuwataning tangane wong-wong mau tumrap aku? Kekuwatane wis sirna. Kuru garing marga kamlaratan lan keluwen, wong-wong mau padha ngrikiti lemah gersang ing petenging ara-ara samun kang suwung. Padha methik tanduran asin ing antarane grumbulan, lan oyode wit rotem dadi pangane. ^a Wong-wong mau padha katundhung saka patunggalaning manungsa; wong padha bengok-bengok ngoyak wong-wong mau kaya ngoyak maling. Padha kapeksa manggon ing jurang-jurang kali kang asat, ing bolongan-bolongan lemah lan watu. Ing antarane grumbulan padha mbengingeh; ing sangisore rerungkudan eri padha ngringkuk kumpul. Trahing wong gemblung kang tanpa jeneng, wong-wong mau padha katundhung saka ing tanah kono.

“Nanging saiki aku dadi kidung pamoyoke; aku dadi geguyonan tumrap wong-wong mau. Padha jijik marang aku lan padha ngedohi aku; ora wegah-wegah ngidoni raiku. Marga Gusti Allah wis nguculi taline gandhewaku lan ngasorake aku, wong-wong mau wis padha ngeculake sakabehing cegahan ana ing ngarepku. Ing sisih tengenku para grombolan padha ngadeg; padha nyurung sikilku nganti nyingkir lan padha yasa undhak-undhakan pangrusak kanggo nglurug aku. Padha ngrusak dalanku; padha njupuk kauntungan saka karusakanku, lan ora ana kang menggak. Padha nempuh kaya metu saka bolongan tembok kang amba; ing satengahe gumludhug padha nyerbu mlebu. Pagiris padha diculake nempuh aku; kaluhuranku kabuncang kaya katiyup ing angin, lan kamulyanku wis sirna kaya mega.

“Nanging saiki nyawaku kaesok ana ing jero awakku; dina-dina kasangsaran wis nyekel aku. Ing wayah bengi balung-balungku padha ditebak, lan lara kang nggrogoti ora tau leren. Kanthi rosa banget sandhanganku dipuntir; nyengkerem aku kenceng kaya gulon klambiku. Rama kita wis njegurake aku ing lendhut, lan aku wis dadi kaya lebu lan awu.

“Kawula sesambat nyuwun tulung dhateng Paduka, nanging Paduka boten paring wangsulan dhateng kawula; kawula ngadeg jejeg, nanging Paduka namung mirsani kawula. Paduka santun dados siya-siya dhateng kawula; kanthi kekiyataning asta Paduka, Paduka nempuh kawula. Paduka ngangkat kawula dhateng angin saha ndadosaken kawula nunggang angin; Paduka nguncalaken kawula mrana-mrene ing satengahing gumludhuging prahara. Awit kawula mangertos bilih Paduka badhe nggawa kawula dhateng pati, dhateng griya ingkang katemtokaken kangge sadaya ingkang gesang.

“Nanging apa ora ana wong kang ngulungake tangan saka reruntuhan, utawa sesambat njaluk tulung nalika nandhang bilai? Apa aku ora nangisi wong kang nandhang dina kang abot? Apa atiku ora prihatin marang wong kang kekurangan? Nanging nalika aku ngarep-arep kabecikan, kang teka malah piala; nalika aku nganti-anti pepadhang, kang teka malah pepeteng. Jeroaning awakku gonjang-ganjing lan ora bisa tentrem; dina-dina kasangsaran padha ngadhepi aku. Aku mlaku-mlaku kanthi kulit ireng, nanging ora marga srengenge; aku ngadeg ing satengahing pasamuwan lan sesambat njaluk tulung. Aku wis dadi seduluring asu ajag lan kancane manuk unta. Kulitku dadi ireng lan mlotrok saka awakku, lan balung-balungku krasa panas kaya kobong. Clempungku ditala kanggo kasusahan, lan sulingku kanggo swaraning tangis.”