Maxxanfameera
Kitaaba

Kiraarri koo gaddaaf qindaa'eera

Amma ilmaan namaa saroota hoolaa isaatiif iyyuu hin amanne isa faarsaa godhatu, fuula isaa irrattis tuxu. Lafeen isaa halkan ho'a. Abbaan keenya dhoqqee keessa isa darbate, iyyi isaatiif immoo ilaalchaan qofa deebise jedha.

Boqonnaa 30.

«Amma garuu warri na caalaa umurii xinnaa ta'an na kolfu; isaan abbootii isaanii kan ani saroota horii koo wajjin kaa'uu didu ture. Humni harka isaanii anaaf maal ture? Jabinni isaanii dhumateera. Hiyyummaa fi beelaan dadhabanii, dukkana lafa onaa fi bada keessatti lafa goggaa ciniinsan. Isaan margaa soogidda bushaa gidduudhaa funaanan; hiddi mukaa ruuteemaa nyaata isaanii ture. a a v4 Margi soogiddaa fi mukni ruuteemaa biqiltoota gammoojjii gogaa dha — nyaata hiyyeeyyii guutummaatti hiyyeessanii isa dhumaati. Isaan gidduu namootaa keessaa ari'aman; namoonni akka hattuu duuka isaanii iyyan. Isaan boolla laga gogaa, boolla lafaa fi kattaa keessa jiraachuuf dirqaman. Bushaa gidduutti akka harreetti boo'an; qoree jala walitti sassaabaman. Ijoollee gowwaa maqaa hin qabne, lafa irraa ari'aman.

«Amma immoo faaruu isaan ittiin na qeequu ta'eera; isaaniif kolfaa ta'eera. Isaan na jibbu, narraa fagaatu; fuula koo irratti tufuu irraa of hin qaban. Waan Waaqayyo funyoo xiyyaa koo hiikee na gad deebiseef, isaan fuula koo duratti to'annaa hundumaa gatan. Harka mirgaa koo irra tuutni gad-aanaa ol ka'a; miilla koo gara cinaatti dhiibu, karaa itti na marsan badiisaa narratti ijaaru. Daandii koo diigu; badiisa kootii bu'aa argatu, isaan kan dhorku hin jiru. Akka diigamaa bal'aa keessaa tarkaanfatu; sagalee diigamaa gidduutti garagalanii dhufu. Sodaan narratti gadhiifame; ulfinni koo akka bubbeetti ari'ame, badhaadhinni koo immoo akka duumessaatti darbeera.

«Amma immoo lubbuun koo ana keessatti dhangala'eera; guyyoonni dhiphinaa na qabaniiru. Halkan lafeen koo in cuqaalama, dhukkubbiin na nyaatu hin boqotu. Humna guddaadhaan uffanni koo in jijjiirama; akka morma wayyaa koo na hidha. Abbaan keenya dhoqqee keessa na darbate, anis akka biyyoo fi daaraa ta'eera.

«Gargaarsaaf sitti iyyadha; ati na hin deebistu, nan dhaabadha, ati garuu na ilaalta qofa. Ati anaaf gara jabeessa taateerta; humna harka keetiin na haleelta. Bubbee irratti na ol baafta, akka isa yaabbadhuuf na godhta; sagalee bubbee cimaa keessatti achii achi na darbatta. Ati gara du'aatti, mana lubbu-qabeeyyii hundumaaf murtaa'etti akka na buuftu nan beeka.

«Garuu namni tokko diigamaa keessaa harka hin diriirsuu, yookaan badiisa isaa keessatti gargaarsaaf hin iyyuu? Ani nama guyyaan isaa cimaa ta'eef hin boo'in? Lubbuun koo hiyyeeyyiif hin gadditu? Garuu yeroon gaarii abdadhu, hamaan dhufe; yeroon ifa eegu, dukkanni bu'e. Garaan koo in raafama, hin tasgabbaa'u; guyyoonni dhiphinaa na qunnamu. Ani gurraacha'ee nan deema, garuu aduudhaan miti; walgahii keessatti dhaabadhee gargaarsaaf nan iyyaa. Ani obboleessa waraabessootaa, michuu simbirroo gaalaa ta'eera. Gogaan koo gurraacha'ee narraa bocoqa, lafeen koo dhukkuba ho'aatiin in gubata. Kiraarri koo gaddaaf, xurumbaan koo immoo sagalee booʼichaaf qindaa'eera.»