ایوب 30

30 ¹«اما اکنون آنان که از من جوان‌ترند بر من می‌خندند—مردانی که پدرانشان را نمی‌پذیرفتم که در کنار سگانِ گلّه‌ام بگذارم. ²نیروی دستانشان چه سودی برای من داشت؟ توانشان به سر آمده بود. ³از فقر و گرسنگی نزار گشته، زمینِ خشک را در تاریکیِ ویرانی و بایری می‌جویدند. ⁴علفِ شوره را در میان بوته‌ها می‌چیدند، و ریشهٔ درختِ شورگز خوراکشان بود. ^a a v4 علفِ شوره و درختانِ شورگز گیاهانی خشک و بیابانی‌اند — واپسین خوراکِ کسانی که به تمامی بی‌چیز گشته‌اند. ⁵از میان مردمان رانده می‌شدند؛ مردم بر آنان فریاد برمی‌آوردند، چنان‌که بر دزد. ⁶ناچار بودند در دره‌های رودخانه‌های خشک، در سوراخ‌های زمین و صخره‌ها به سر برند. ⁷در میان بوته‌ها عرعر می‌کردند؛ زیرِ خارها گرد هم می‌خزیدند. ⁸نژادی نادان و بی‌نام، از سرزمین رانده شده بودند.

⁹«و اکنون من موضوعِ سرودِ ریشخندِ آنان گشته‌ام؛ نزدشان مایهٔ تمسخرم. ¹⁰از من نفرت دارند و از من دوری می‌گزینند؛ از تُف انداختن به صورتم دریغ نمی‌کنند. ¹¹چون خدا زهِ کمانم را شل کرده و مرا فروتن ساخته است، آنان هر مهار را در برابرم فروافکنده‌اند. ¹²بر دستِ راستم اوباش برمی‌خیزند؛ پاهایم را کنار می‌زنند و خاکریزهای محاصرهٔ ویرانی‌شان را بر ضدّ من برمی‌افرازند. ¹³راهم را درهم می‌شکنند؛ از مصیبتم بهره می‌برند، و کسی آنان را بازنمی‌دارد. ¹⁴همچون از رخنه‌ای گشاده پیش می‌آیند؛ در میانِ فروریختن، خروشان هجوم می‌آورند. ¹⁵وحشت‌ها بر من رها شده‌اند؛ حرمتم چون به دستِ باد رانده می‌شود، و کامیابی‌ام همچون ابری گذشته است.

¹⁶«و اکنون جانم در درونم فرو ریخته است؛ روزهای رنج مرا فراگرفته‌اند. ¹⁷شب‌هنگام استخوان‌هایم سوراخ می‌شوند، و دردهای گَزنده هرگز آرام نمی‌گیرند. ¹⁸به نیرویی سخت جامه‌ام تاب می‌خورد؛ همچون یقهٔ ردایم مرا تنگ می‌فشارد. ¹⁹پدر ما مرا در گِل افکنده است، و من همچون خاک و خاکستر گشته‌ام.

²⁰«از تو یاری می‌طلبم، اما پاسخم نمی‌دهی؛ برمی‌خیزم، و تو تنها به من خیره می‌شوی. ²¹بر من بی‌رحم گشته‌ای؛ با نیرویِ دستت بر من می‌تازی. ²²مرا به سویِ باد برمی‌کشی و بر آن سوارم می‌کنی؛ در غُرّشِ توفان مرا زیر و رو می‌سازی. ²³زیرا می‌دانم که مرا به مرگ فرو خواهی برد، به خانه‌ای که برای همهٔ زندگان مقرّر شده است.

²⁴«با این همه، آیا کسی از میانِ ویرانه‌ها دست دراز نمی‌کند، یا در بلای خویش فریادِ یاری برنمی‌آورد؟ ²⁵آیا برای آن که روزگارش سخت بود نگریستم؟ آیا جانم برای نیازمند اندوهگین نشد؟ ²⁶اما چون امیدِ نیکی داشتم، بدی آمد؛ چون چشم‌به‌راهِ روشنایی بودم، تاریکی فرود آمد. ²⁷درونم می‌جوشد و آرام نمی‌گیرد؛ روزهای رنج با من روبه‌رو می‌شوند. ²⁸سیه‌روی راه می‌روم، اما نه از آفتاب؛ در انجمن برمی‌خیزم و فریادِ یاری برمی‌آورم. ²⁹برادرِ شغال‌ها گشته‌ام و همدمِ شترمرغ‌ها. ³⁰پوستم سیاه گشته و از من پوسته پوسته می‌ریزد، و استخوان‌هایم از تب می‌سوزند. ³¹چنگ من برای سوگواری کوک شده است، و نایِ من برای آوایِ گریه.»