ایوب 31

31 ¹«با چشمان خود عهد بستم؛ پس چگونه می‌توانستم بر دوشیزه‌ای چشم بدوزم؟ ²زیرا از خدا در اعلیٰ چه نصیبی می‌داشتم، و از قادر مطلق در بلندی‌ها چه میراثی؟ ³آیا بلا نصیبِ بی‌عدالتان نیست، و مصیبت از آنِ بدکاران؟ ⁴آیا او راه‌های مرا نمی‌بیند، و همهٔ گام‌هایم را نمی‌شمارد؟

⁵«اگر به دروغ زیسته‌ام، و پایم به‌سوی فریب شتافته است، ⁶پس بگذار مرا با ترازوی راستین بسنجد، و خدا کمالِ مرا بداند، ⁷اگر گام‌هایم از راه منحرف گشته، و دلم در پیِ چشمانم رفته، و لکّه‌ای به دستانم چسبیده است، ⁸پس بگذار من بکارم و دیگری بخورد، و آنچه برایم می‌روید از ریشه برکنده شود.

⁹«اگر دلم فریفتهٔ زنی گشته، و بر درِ همسایه‌ام کمین کرده‌ام، ¹⁰پس بگذار همسرم مردِ دیگری را خدمت کند، و دیگران با او همبستر شوند. ¹¹زیرا این جنایتی ننگین می‌بود، گناهی سزاوارِ داوری؛ ¹²زیرا آتشی است که تا هلاکت فرو می‌بلعد، و تمامِ محصولم را می‌سوزاند.

¹³«اگر حقِّ غلام یا کنیزم را چون بر من شکایت آوردند پایمال کرده‌ام، ¹⁴پس چون خدا برخیزد چه خواهم کرد؟ و چون مرا بازخواست کند، چه پاسخش خواهم داد؟ ¹⁵آیا همان که مرا در رحِم ساخت، خادمم را نیز نساخت؟ آیا همان یگانه ما هر دو را در رحِم شکل نداد؟

¹⁶«اگر مستمندان را از آنچه نیازشان بود بازداشته‌ام، یا چشمانِ بیوه‌زن را ناتوان گذاشته‌ام، ¹⁷یا لقمهٔ خود را تنها خورده‌ام، حال آنکه یتیم بی‌بهره ماند، ¹⁸حال آنکه از جوانی‌ام او را چون پدری پروراندم، و از رحِمِ مادرم بیوه‌زن را راهنمایی کردم، ¹⁹اگر کسی را دیده‌ام که از بی‌لباسی هلاک می‌شود، یا نیازمندی را بی‌پوشش، ²⁰اگر جانش مرا برکت نداده است به‌سببِ گرم کردنش با پشمِ گوسفندانم، ²¹اگر دستِ خود را بر یتیم بلند کرده‌ام، از آن رو که پشتیبانی خود را در دروازهٔ داوری می‌دیدم، ²²پس بگذار شانه‌ام از کتفش کنده شود، و بازویم از بند بشکند. ²³زیرا بلا از جانبِ خدا برای من هراس‌آور بود، و در برابرِ جلالش هیچ نمی‌توانستم کرد.

²⁴«اگر طلا را اعتمادِ خود ساخته‌ام، یا به زرِ ناب گفته‌ام: ‹تو پناهگاهِ منی›، ²⁵اگر شادمان شده‌ام که ثروتم بسیار است، و دستم چه بسیار به‌دست آورده، ²⁶اگر به خورشید نگریسته‌ام چون می‌درخشید، یا به ماه که در شکوه روان بود، ²⁷چنان‌که دلم در نهان فریفته شد، و دستم به آنها بوسه‌ای در پرستش فرستاد، ²⁸این نیز گناهی سزاوارِ داوری می‌بود، زیرا در آن صورت به خدای متعال خیانت کرده بودم.

²⁹«اگر از نابودیِ آن که از من نفرت داشت شادمان شده‌ام، یا چون بلا او را فراگرفت به وجد آمده‌ام. ³⁰هرگز نگذاشتم دهانم گناه ورزد، به اینکه بر جانش نفرین بخواند، ³¹اگر مردانِ خانه‌ام هرگز نگفته‌اند: ‹کیست که از سفرهٔ او سیر نشده باشد؟›، ³²هیچ غریبه‌ای هرگز شب را در کوچه به‌سر نبرد، زیرا درهای خود را به‌روی مسافر گشودم. ³³اگر گناهانم را چون دیگران پوشانده‌ام، و تقصیرم را در دلِ خود پنهان کرده‌ام، ³⁴از آن رو که از انبوهِ مردم چنان می‌ترسیدم، و تحقیرِ طوایف مرا به وحشت می‌انداخت، که خاموش ماندم و از خانه بیرون نرفتم.

³⁵«ای کاش کسی مرا می‌شنید! اینک امضای من—بگذار قادر مطلق پاسخم دهد! بگذار مدّعیِ من شکایت‌نامه‌اش را بنویسد! ³⁶به‌یقین آن را بر دوشِ خود می‌گرفتم، و آن را چون تاجی بر خود می‌بستم. ³⁷شمارِ همهٔ گام‌های خود را به او می‌دادم؛ چون شاهزاده‌ای به او نزدیک می‌شدم.

³⁸«اگر زمینم بر من فریاد برآورده، و شیارهایش با هم گریسته‌اند، ³⁹اگر محصولش را بی‌پرداختِ بها خورده‌ام، یا جانِ صاحبانش را برآورده‌ام، ⁴⁰پس بگذار به‌جای گندم خار بروید، و به‌جای جو علفِ گندیده.» سخنانِ ایّوب به پایان رسید.